LA VENTO EN LA SALIKOJ

Ĉapitro VI: S-ro Bufo

Estis brila mateno en la frua parto de somero; la rivero reprenis siajn kutimajn bordojn kaj ĝia kutimigita rapido, kaj varmega suno ŝajnis esti tiranta ĉion verda kaj tufa kaj pinta supren el la tero al ĝi, kvazaŭ per ŝnuretoj. La Talpo kaj la Akvorato estis ellitiĝintaj ekde tagiĝo, tre okupite pri aferoj ligitaj al boatoj kaj la komenciĝo de la boatado sezono; pentrante kaj vernisante, plibonigante padelojn, riparante kusenojn, serĉante por mankantaj boat-hokoj, kaj tiel plu; kaj estis finante matenmanĝon en sia malgranda salono kaj avide diskutante siajn planojn por la tago, kiam peza frapo sonis al la pordo.
"Ĝeno!" diris la Rato, tute super ovo. "Vidu kiu estas, Talpo, kiel bona ulo, ĉar vi finiĝis."
La Talpo iris por prizorgi la alvokojn, kaj la Rato aŭdis lin eligi krion de surprizo. Tiam li svingis la salonan pordon malfermita, kaj anoncis kun multe da graveco. "S-ro Melo!"
Ĉi tio estis miriga afero, efektive, ke la Melo farus formalan viziton ĉe ili, aŭ efektive ĉe iu ajn. Li ĝenerale devas esti kaptita, se vi bezonas lin terure, ĉar li glitas kviete laŭ heĝorando de frua mateno aŭ malfrua vespero, aŭ alie serĉita en sia propra domo en la mezo de la arbaro, kiu estis serioza entrepreno.
La Melo paŝegis peze en la ĉambron, kaj staris rigardante al la du bestoj kun esprimo plena de seriozeco. La Rato lasis sian ov-kuleron fali sur la tablo-tukon, kaj sidis buŝmalfermite.
"La horo venis!" diris la Melo fine kun granda soleneco.
"Kiu horo?" demandis la Rato maltrankvile, ekrigardante al la horloĝo sur la kamenobreto.
"Kies horo, vi pli bone dirus," respondis la Melo. "Kial, La horo de Bufo! De Bufo la horo! Mi diris mi prenus lin en la mano tuj kiam la vintro estis bone pasita, kaj mi iros por preni lin en mano hodiaŭ!"
"La horo de Bufo, kompreneble!" kriis la Talpo ravite. "Hura! Mi rememoras nun! Ni instruos al li esti prudenta Bufo!"
"Ĉi tiun matenon," daŭrigis la Melo, prenante brak-seĝon, "kiam mi lernis pasintan vesperon de fidinda fonto, alia nova kaj ekcepte potenca aŭtomobilo alvenos ĉe Halo de Bufo por aprobo aŭ rifuso. Je la nuna momento, eble, Bufo estas okupita ordigi sin mem en tiuj aparte melbelegaj -x-oj tiom karaj al li, kiuj transformas lin de (kompare) belaspekta Bufo en Objekton kiu ĵetas iun ajn dec-mensan beston kiu renkontas ĝin en perfortan atakon. Ni devas esti ek kaj farantaj, antaŭ ol estas tro malfrue. Vi du bestoj akompanos min tuj al Halo de Bufo, kaj la laboro de savo estos efektivigita."
"Prava vi estas!" kriis la Rato, ekstarante, "Ni savos la povran malfeliĉan beston! Ni konvertos lin! Li estos la plej konvertita Bufo kiu iam estis antaŭ ol ni finas kun li!"
Ili ekis sur la vojon de sia misio de korfavoro, Melo gvidante la vojon. Bestoj kiam en kompanio promenas en konvena kaj prudenta maniero, en unu vico anstataŭ de disite tute trans la vojo kaj estante de neniu utilo aŭ apogo de unu al la alia en kazo de tuja perturbo aŭ denĝero.
Ili atingis la kaleŝ-alirejon de Halo de Bufo por trovi, kiel la Melo anticipis, brilan novan aŭtomobilon, de granda formato, pentrite hele ruĝa (la preferata koloro de Bufo), starante fronte de la domo. Kiam ili proksimiĝis la pordo estis svingita malfermite, kaj s-ro Bufo, ornamita en okulvitroj, ĉapo, gamaŝoj, kaj enomra palto, venis paradante malsupren la ŝtupoj, surmetante siajn aŭtomobilgantojn.
"Saluton! Venu, vi uloj!" li kriis gaje kaptante vidon de ili. "Vi estas ĝusta tempe por veni kun mi por gaja... por veni por gaja... por... he... gaja..." Liaj koraj akcentoj hezitis kaj forfalis kiam li rimarkis la severan nekliniĝantan rigardon sur la mienoj de siaj silentaj amikoj, kaj lia invito restis nefinita.
La Melo suprenpaŝis la ŝtupojn. "Prenu lin internen," li diris severe al siaj kunuloj. Tiam, kiam la Talpo estis puŝegita tra la pordo, luktante kaj protestante, li turniĝis al la ŝoforo estrante la novan aŭtomobilon.
"Mi timas ke vi ne estas bezonata hodiaŭ," li diris. "S-ro Bufo ŝanĝis sian opinion. Li ne postulas la aŭton. Bonvolu kompreni ke ĉi tio estas definitiva. Vi ne bezonas atendi." Tiam li sekvis la aliajn internen kaj fermis la pordon.
"Nu, do!" li diris al la Bufo, kiam la kvaro de ili staris kune en la halo, "unue el ĉio, demiru tiujn ridindajn aferojn!"
"Ne volas!" respondis Bufo, kun granda spirito. "Kio estas la signifo de ĉi tiu maldelikata ofendo? Mi postulas tujan klarigon."
"Prenu ilin de li, do, vidu," ordonis la Melo koncize.
Ili devis kuŝigi Bufon sur la plankon, piedbatanta kaj vokanta ĉiujn specojn da nomoj, antaŭ ol ili povis aklabori konvene. Tiam la Rato sidis sur li, kaj la Talpo demetis liajn motorvestaĵojn de li iom post iom, kaj ili starigis lin sur siajn krurojn denove. Granda parto de lia insultadanta spirito ŝajnis esti forvaporiĝinta kun la forigo de lia fajna plenarmaĵo. Nun kiam li estis nur Bufo, kaj ne plu la Teruro dela Ĉefvojo, li gluglis malforte kaj rigardis de unu al la alia kortuŝante, ŝajnigante pli-malpli por kompreni la situacion.
"Vi sciis ke devis veni al ĉi tio, pli frue aŭ pli malfrue," la Melo klarigis severe. "Vi ignoris ĉiujn la avertojn kiujn ni donis al vi, vi daŭrigis fordiboĉi la monon kiun via patro lasis al vi, kaj vi akirigis al ni bestoj malbonan renomon en la distrikto per via furioza veturado kaj via frakasoj kaj viaj malpacoj kun la polico. Sendependeco estas ĉio tute bone, sed ni bestoj neniam permesas al niaj amikoj por fari stultulojn de si mem preter iu certa limo; kaj tiun limon vi atingis. Nun vi estas bona ulo en multaj respektoj, kaj mi ne volas por esti tro strikta por vi. Mi faras unu plian klopodon por konduki vin al resonado. Vi venos kun mi en la fumejo, kaj tie vi aŭdos kelkajn faktojn pri vi mem; kaj mi vidos ĉu vi venos el tiu ĉambro la saman Bufon kiel vi eniris."
Li prenis Bufon firme ĉe la brako, kondukis lin en la fumejon, kaj fermis la pordon post ili.
"Tio ne estas bona!" diris la Rato malestime. "Paroli al Bufo neniam sanigas lin. Li diros ion ajn."
Ili faris sin komfortaj en brakseĝoj kaj atendis pacience. Tra la fermita pordo ili povis ĝuste aŭdi la longan kontinuan unutonecon de la voĉo de Melo, plialtigante kaj malaltigante en ondoj de oratoreco; kaj nun ili rimarkis ke la prediko komencis esti punktita je intervaloj de long-tiritaj plorsinĝultoj, evidente procesante de la brusto de Bufo, kiu estis mol-kora ulo, tre facile konvertita... provizore... al iu ajn vidpunkto.
Post iom da tri kvaronoj de horo la pordo malfermiĝis, kaj la Melo reaperis, solene gvidante ĉe la piedo tre malfortan kaj deprimitan Bufon. Lia haŭto pendis malstrikte ĉirkaŭ li, liaj kruroj ŝanceliĝis, kaj liaj vangoj estis sulkita de larmoj tiom multnombre elvokitaj per la emociiga diskuso de Melo.
"Sidiĝu tie, Bufo," diris la Melo afable, indikante seĝon. "Miaj amikoj," li daŭrigis, "mi ĝojas por informi vin ke Bufo fine vidis la eraron de siaj manieroj. Li vere bedaŭras por lia misgvidita konduto en la pasinteco, kaj li devigis sin rezigni pri aŭtomobiloj entute kaj por ĉiam. Mi havas lian solenan promeson al tio rezulto."
"Tio estas tre bona novaĵo," diris la Talpo serioze.
"Tre bona novaĵo efektive," observis la Rato dube, "se nur... se nur..."
Li rigardis tre fikse al Bufo kiam li diris ĉi tion, kaj ne povis malhelpi pensi ke li perceptis ion svagan similante brileton en la ankoraŭ malĝojplena okulo de tiu besto.
"Estas nur unu afero pli farenda," daŭrigis la kontentigita Melo. "Bufo, mi volas ke vi solene ripetas, antaŭ viaj amikoj, kion vi plene konfesis al mi en la fumejo ĝuste nun. Unue, ĉu vi pentas pri tio kion vi faris, kaj ĉu vi vidas la malsaĝon de ĉi ĉio?"
Estis longa, monga paŭzo. Bufo rigardis senespere jen kaj jen, dum la aliaj bestoj atendis en serioza silento. Fine li parolis.
"Ne!" li diris iom malafable, sed kuraĝe; "mi ne pentas. Kaj tute ne estis malsaĝon! Estis simple belega!"
"Kio?" kriis la Melo, multe skandalita. "Vi malfidinda besto, ĉu vi ne diris al mi ĝuste nun, tie..."
"Ho, jes, jes, tie," diris Bufo senpacience. "Mi dirus ion ajn tie. Vi estas tiom elokventa, kara Melo, kaj tiom emociiga, kaj tiom konvinka, kaj prezentas ĉiujn punktojn tiom timige bone... vi povas fari kion vi volas kun mi tie, kaj vi scias tion. Sed mi estis serĉanta mian menson de tiam, kaj cerbumante pri aferoj en ĝi, kaj mi trovas ke mi tute ne estas penta aŭ bedaŭra vere, do estas ne funde bone dirante ke mi estas; do ĉu?"
"Tiam vi ne promesas," diris la Melo, "por neniam tuŝi aŭtomobilon denove?"
"Certe ne!" respondis Bufo emfaze. "Kontraŭe, mi lojale promesas ke la unua aŭtomobilo, kiun mi vidas, pup-pup! for mi iras en ĝi!"
"Diris tion al vi, ĉu ne?" observis la Rato al la Talpo.
"Tre bone, do," diris la Melo firme, ekstarante. "Ĉar vi ne volas cedi al ĝi, mi provos kion perforto povas fari. Mi timis ke venus al ĉi tio la tutan tempon. Vi ofte demandis al ni tri por veni kaj restadi ĉe vi, Bufo, en ĉi tiu bela domo de vi; nu, nun ni faros. Kiam ni konvertos vin ĝis konvena vidpunkto ni eble ĉesos, sed ne pli frue. Prenu lin supren, vi du, kaj enŝlosu lin en lia dormĉambro, dum ni aranĝas aferojn inter ni mem."
"Estas por via propra bono, Buĉjo, vi scias?"
diris la Rato afable, kiam Bufo, piedbatante kaj luktante, estis haŭlita supren la ŝtuparo de liaj du lojalaj amikoj. "Pripensu kiun amuzon ni ĉiuj kune havos, ĝuste kiel mi kutimis, kiam vi tute konsoliĝas pri tio... tiu dolora atako de vi!"
"Ni prenos grandan zorgon pri ĉio por vi ĝis vi saniĝos, Bufo," diris la Talpo; "kaj ni zorgos ke via mono ne estos malŝparita, kiel ĝi estis."
"Ne plu de tiuj bedaŭrindaj incidentoj kun la polico, Bufo," diris la Rato, kiam ili puŝegis lin en lian dormĉambron.
"Kaj ne plu semajnojn en malsanulejo, estante ordonite de flegistinoj, Bufo," aldonis la Talpo, turnante la ŝlosilon al li.
Ili malsupreniris la ŝtuparon, Bufo vokante insultado al ili tra la ŝlosiltruo; kaj la tri amikoj tiam renkontiĝis en konferenco pri la situacio.
"Estos teda afero," diris la Melo, suspirante. "Mi neniam vidis Bufon tiom obstina. Tamen, ni eltenos. Li devas preni en vicoj por esti kun li, ĝis la veneno efektiviĝis sin mem el lia sistemo."
Ili aranĝis gardon konforme. Ĉiu besto prenos ĝin laŭvice por dormi en la ĉambro de Bufo je nokto, kaj ili dividis la tagon inter si. Unue Bufo estis sendube tre suferiga por siaj atentemaj gardantoj. Kiam liaj perfortaj proksismoj posedis lin li aranĝis dormĉambrajn seĝojn en kruda simileco de aŭtomobilo kaj kaŭris sur la plej antaŭan el ili, kurbiĝante antaŭen kaj rigardante fikse antaŭen, farante maldelikatajn kaj terurajn sonojn, ĝis la kulmino estis atingita, kiam, turnante kompletan transkapiĝon, li kuŝus sterniĝinte meze la ruinoj de la seĝoj, evidente komplete kontentigite por la momento. Kiam tempo pasis, tamen, tiuj dolorigaj atakoj fariĝis laŭgrade malpli oftaj, kaj liaj amikoj penis por distri lian menson en freŝajn kanalojn. Sed lia intereso en aliaj aferoj ne ŝajnis reviviĝi, kaj li fariĝis evidente malvigla kaj deprimita.
Iun fajnan matenon la Rato, kies vico estis por deĵori, iris supren por anstataŭi Melon, kiun li trovis figrumante por esti for kaj streĉi siajn krurojn en longa vagado ĉirkaŭ sia arbaro kaj malsupren sian grundon kaj tunelojn. "Bufo estas ankoraŭ enlite, "li diris al la Rato, ekster la pordo, "Ne povas havi multe el de li, ekscepte, 'Ho, lasu lin sole, li deziras nenion, eble li estos pli bone tuj, eble forpasis dum tempo, ne estu troigite maltrankvila," kaj tiel plu. Nun, vi atentu, Rato! Kiam Bufo estas kvieta kaj cedema, kaj ludante je estante la heroo de dimanĉlerneja premio, tiam li estas je sia plej artplena. Certe estas io okazanta. Mi konas lin. Nu, mi nun devas esti for."
"Kiel vi fartas hodiaŭ, kara ulo?" informiĝis la Rato gaje, kiam li proksimiĝis la litoflankon de Bufo.
Li devis atendi kelkajn minutojn por respondo. Fine malforta voĉo respondis, "Dankon tiom multe, kara Raĉjo! Tiom bone de vi por informiĝi! Sed unue diru al mi kiel vi fartas vi mem, kaj la bonega Talpo?"
"Ho, ni fartas bonaj," respondis la Rato. "Talpo," li aldonis nesingarde, "eliras por rondpromeno kun Melo. Ili estos for ĝis tagmanĝotempo, do vi kaj mi pasigos agrablan matenon kune, kaj mi faros mian eblon por amuzi vin. Nun eksaltu, jen estas bona ulo, kaj ne kuŝu grumblante tie dum fajna mateno kiel ĉi tiu!"
Kora, afabla Rato," Murmuris Bufo, "kiom malmulte vi komprenas mian staton, kaj kiom for mi estas de 'eksaltado" nun... se iam! Sed ne zorgu pri mi. Mi malamas esti ŝarĝo por miaj amikoj, kaj mi ne atendas esti tio pli longe. Efektive, mi preskaŭ esperas ke ne."
"Nu, me esperas ke ne, ankaŭ," diris la Rato kore. "Vi estis agrabla ĝeno al ni ĉiuj ĉi foje, kaj mi estas kontenta por aŭdi ke tio ĉesos. Kaj en vetero kiel ĉi tiu, kaj la boata sezono ĝuste komenciĝanta! Estas tro malbone de vi, Bufo! Ne estas la ĝeno kiu maltrankviligas nin, sed vi faras ke ni maltrafas tian teruran multon."
"Mi timas ke estas la ĝeno kiu maltrankviligas vin, tamen," respondis la Bufo malvigle. "Mi povas tute kompreni tion. Estas sufiĉe nature? Vi laciĝas de zorgado pri mi. Mi ne devas demandi al vi por fari ion plian. Mi estas ĝenaĵo, mi scias."
"Vi estas, efektive," diris la Rato. "Sed mi diras al vi, mi akceptus ĉiun ĝenon sur tero por vi, se nur vi estus prudenta besto."
"Se mi pensus tion, Rato," murmuris Bufo, pli malforte om iam, "tiam mi petus al vi... por la lasta fojo, eble... por rondiri al la vilaĝo tiom rapide kim eblas... eĉ nun povas esti tro malfrue... kaj venigu la kuraciston. Sed vi ne maltrankviliĝu. Estas nur ĝeno, kaj eble ni povus lasi la aferojn preni sian kuron.
"Kial, por kio vi bezonas kuraciston?" informiĝis la Rato, proksimiĝante kaj ekzamenante lin. Li certe kuŝis tre silente kaj plate kaj lia voĉo estis malpli forta lak lia konduto multe ŝanĝita.
"Certe vi rimarkis lastatempe..." murmuris Bufo. "Sed ne... kial vi faru? Rimarki aferojn estas nur ĝeno. Morgaŭ efektive, vi eble diras al vi mem, 'Ho, se nur mi rimarkis pli frue! Se nur mi faris ion!' Sed ne; estas ĝeno. Ne gravas... forgesu ke mi demandis."
"Vidu jene, olda viro," diris la Rato, komencante iĝi iom alarmita, "kompreneble mi venigos kuraciston por vi, se vi vere pensas ke vi bezonas lin. Sed vi apenaŭ povas esti sufiĉe malbona por tio jam. Ni parolu pri io alia."
"Mi timas, kara amika," diris Bufo, kun ĉagrena rideto, "ke tiu 'parolu' povas fari malmulton en kazo kiel ĉi tiu... aŭ kuracistoj ankaŭ ne, ĉi-kaze; tamen, oni devas alkroĉigi al la plej eta pajlo. Kaj, parenteze... dum vi parolas pri tio... mi malamas por doni al vi aldonan ĝenon, sed mi okaze rememoras ke vi pasos la pordon... ĉu maltrankviligas vin samtempe demandi la juriston por veni ĉi tien? Estus oportuno por mi, kaj estas momentoj... eble mi dirus estas iu momento... kiam oni devas fronti malagrablajn taskojn, je kiu ajn kosto de alĉerpita naturo!"
"Juristo! Ho, li devas esti vere malbona!" la timigita Rato diris al si mem, kiam li hastis de la ĉambro, ne forgesante tamen, por ŝlosi la pordon zorge malantaŭ si.
Ekstere, li haltis por konsideri. La alia du estis distance for, kaj li havis neniun por konsulti.
"Estas plej bone por esti je la sekura flanko," li diris, rekosiderante, "Mi sciis ke Bufo imagis sin mem terure malbona antaŭe, sen la plejmalmulta kialo; sed mi neniam aŭdis lin peti por juristo! Se estas vere nenio al li, la kuracisto diros al li ke li estas maljuna azeno, kaj gajigos lin; kaj tio estas io gajnita. Mi pli bone komplezu al li kaj iru; ne bezonas tre longe." Do li forkuris al la vilaĝo por sia komisio de kompato.
La Bufo, kiu facile saltetis el la lito tuj kiam li aŭdis la ŝlosilon turniĝi en la ŝloso, vidis lin avide de la fenestro ĝis li malaperis malsupren la kaleŝ-alirejo. Tiam, ridante kore, li vestis sin tiom rapide kiom eble en la plej eleganta kostumo sur kiun li povis meti manojn en la momento, plenigis siajn poŝojn per kontanto kiun li prenis de malgranda tirkesto en la tualeta-tablo, kaj poste, nodinte la littukoj de sia lito kune kaj fiksante unu fino de la improvizita ŝnuro ĉirkaŭ la centrala fenestrofosto de la bela tudora fenestro kiu formis tian trajton de lia dormĉambro, li baraktis eksteren, glitis al la grundo, kaj, prenante la kontraŭan direkton de la Rato, marŝis for gaje, fajfante gajan melodion.
Estis malgaja tagmanĝo por Rato kiam la Melo kaj la Talpo post longe revenis, kaj li devis fronti ilin ĉe tablo kun sia kompatinda kaj nekonvinka rakonto. La mordaj, por ne diri brutalaj, rimarkoj de Melo povas esti imagitaj, kaj pro tio transigitaj; sed estis dolore al la Rato ke eĉ la Talpo, kvankam li prenis la flankon de lia amiko tiom for kiom ebles, ne povis helpi diri, "Vi estis iom de stultulo ĉi-foje, Raĉjo! Bufo, ankaŭ, el ĉiuj bestoj!"
"Li faris tion terure bone," diris la senkuraĝita Rato.
"Li faris vin terure bone," replikis la Melo varmege. "Kiel ajn, parolado ne riparas aferojn. Li klare eskapis por la momento, tio estas certa; kaj la plej malbona de tio estas, li estos tiom malmodesta pri tio kio li pensas estas lia inteligenteco ke li povas fari iun ajn malsaĝecon. Unu konsolo estas, ni estas liberaj nun, kaj ne devas malŝpari iun ajn pli de nia multvalora tempo farante gardo-iranto. Sed ni pli bone daŭrigu por dormi en Halo de Bufo por iom pli longe. Bufo povas esti reportita je ĉiu momento... sur brankardo, aŭ inter du policistoj."
Tiel parolis la Melo, ne sciante kion la estonto havis en provizo, aŭ kiom de akvo, kaj de kiom malserena de karaktero, fluis sub pontoj antaŭ ol Bufo sidus trankvile denove en sia hereda Halo.

Intertempe, Bufo, gaja kaj senrespondeca, iris vigle laŭlonge la ĉefa vojo, kelkajn mejlojn de hejmo. Unue li prenis flankajn vojetojn, kaj transiris multajn kampojn, kaj ŝanĝis sian direkton plurajn fojojn en kazo de postkurado; sed nun, sentante je ĉi tiu tempo sekure de rekapto, kaj la suno ridetante hele, kaj tuta Naturo kuniĝante en ĥoro de aprobo al la kanto de mem-laŭdo kiun lia koro kantis al li, li preskaŭ dancis laŭlonge la vojo en sia kontento kaj malmodesto.
"Inteligenta peco da laboro tio!" li rimarkis al si mem, "cerboj kontraŭ bruta forto... kaj cerboj superis.. kaj certe estu. Povra olda raĉjo! Mia! li kaptos tion, kiam la Melo revenos! Inda ulo, Raĉjo, kun multaj bonaj kvalitoj, sed tre malmulte da inteligento kaj absolute nenio da eduko. Mi devas preni lin en manon iun tagon, kaj vidi ĉu mi povas fari ion de li."
Plenigite plena de malmodestaj pensoj kiel ĉi tiuj li paŝegis plue, lia kapo en la aero, ĝis li atingis malgrandan urbeton, kie la ŝildo de "La Ruĝa Leono," svingante trans la vojo duon-voje malsupre la ĉefa vojo, rememorigante lin ke li ne matenmanĝis tiun tagon, kaj ke li estas treege malsata post sia longa promeno. Li marŝis en la gastejon, mendis la plej bonan tagmanĝon kiu povis esti provizita post tiom mallonga anonco, kaj eksidis por manĝi ĝin en la kafejo.
Li estis preskaŭ duon-voje tra lia manĝo kiam nur tro konata sono, proksimiĝante tra la strato, igis lin eksalti kaj fali tremblante entute. La pup-pup! proksimiĉis pli kaj pli, la aŭto povis esti aŭdita por turniĝi en la gastej-korton kaj venis ĝis halto, kaj Bufo devis teni al la kruro de la tablo por kaŝi sian superestrantan emocion. Tuj la grupo eniris la kafejon, malsata, parolema, kaj gaja, vortoŝuta pri siaj spertoj de la mateno kaj la meritoj de la ĉaro, kiu kunportis ilin tiom bone. Bufo aŭskultis avide, ĉio orelej, dum tempo; fine li ne povis rezisti pli longe. Li glitis el la ĉambro silente pagis sian kalkulon ĉe la bufedo, kaj tuj kiam li estis ekstere pasumis ĉirkaŭ silente al la gastej-korto. "Ne povas esti iun ajn malutilo," li diris al si mem, "en mi nur ĝuste rigardi al ĝi!"
La aŭto staris en la mezo de la korto, tute neatentite, la stablo-helpantoj kaj aliaj helpantoj estante ĉiuj ĉe ilia tagmanĝo. Bufo iris malrapide ĉirkaŭ ĝi inspektante, kritikante, meditante profunde.
"Mi miras," li diris al si mem nun, "mi miras ĉu tia aŭtomobilo facile startas?"
Postan momenton, apenaŭ sciante kiel tio eblis, li trovis ke li prenis la tenilon kaj turnis ĝin. Kiam la konata sono eksplodis la malnova pasio ekkaptis Bufon kaj komplete mastris lin, korpo kaj animo. Kiel en revo li trovis sin mem, iel, sidanta en la veturista seĝo; kiel en revo, li tiris la levilon kaj svingis la aŭton ĉirkaŭ la korton kaj el tra la arkado; kaj, kiel en revo, ĉiu senco de bono aŭ malbono, ĉiu timo de evidentaj konsekvencoj, ŝajnis portempe suspenditaj. Li pliigis sian pason, kaj kiam la aŭto formanĝegis la straton kaj saltis antaŭen sur la ĉefa vojo tra la libera kamparo, li estis nur konscia ke li estis Bufo denove, Bufo en sia plej bona kaj plej alta, Bufo la teruro, la trafik-subiganto, la Lordo de la sola spuro, antaŭ kiu ĉiu devas cedi aŭ esti frapegitaj en nenion kaj ĉiamdaŭra nokto. Li kantis kiam li flugis, kaj la aŭto respondis per sonora zumado; la mejloj estis formanĝitaj sub li kiam li hastis li ne scias kien, plenigante siajn instinktojn, vivante sian horon, malprudente de tio kio povus veni al li. * "En mia menso," observis la Prezidanto de la tribunalo de juĝistoj gaje, "la nura malfacilaĵo kiu prezentas sin mem en ĉi tiu alie tre klara afero estas, kiel ni povas eble fari tion sufiĉe varmege por la nerebonigebla fripono kaj hardita bandito kiun ni vidas kaŭrante en la akuzitejo antaŭ ni. Mi rigardu: li estis konstatita kulpa, per la plej klara pruvo, unue, de ŝtelado de valora aŭtomobilo; due, de veturado al la publika danĝero; kaj, trie, de maldelikata impertinento al la kampara polico. S-ro Aktisto, ĉu vi volas diri al mi, bonvolu, kiu estas la plej severa puno kiun ni povas trudi por ĉiu el ĉi tiuj deliktoj? Sen, kompreneble, donante al la malliberulo la avantaĝon de iu ajn dubo, ĉar ne estas iun.
La Aktisto gratis sian nazon per sia skribilo. "Kelkaj homoj konsiderus," li observis, "ke ŝtelado de aŭtomobilo estas la plej malbona delikto; kaj tiel estas. Sed impertinentante la policon sendube portas la plej severan punon; kaj tiel devus. Supozante vi dirus dek du monatojn por la ŝtelo, kio estas milda; kaj tri jarojn por la furioza veturado, kio estas indulga; kaj dek kvin jarojn por la impertinento, kiu estis sufiĉe malbona speco de impertinento, juĝante laŭ tio kion ni aŭdis de la atestantejo, eĉ se oni nur kredas dekonan parton de tio kion oni aŭdis, kaj mi neniam kradas pli mi mem... tiuj nombroj, se adiciita kune korekte, sumas al dek naŭ jaroj..."
"unuarange!" diris la Prezidanto.
"...Do vi pli bone faras de ĝi rondan dudek jarojn, kaj estu je la sekura flanko." konkludis la Aktisto.
"Bonega sugesto!" diris la Prezidanto aprobante. "Malliberulo! Kuntiru vin mem kaj provu stari rekte. Estos dudek jarojn por vi ĉi-foje. Kaj atentu, se vi aperos antaŭ ni denove, pro iu ajn kaŭzo, ni devos trakti vin tre serioze!"
Tiam la brutalaj servistoj de la leĝo falis sur la malfeliĉan Bufon; ŝarĝis lin kun ĉenoj, kaj trenis lin de la Kortuma Domo, ŝirkkriante, preĝante, protestante; trans la vendoplacon kie la ludema popolo, ĉiam tiom severa pri malkovrita krimo kiom ili estas simpaatiaj kaj helpemaj kiam oni estas nur 'serĉata,' atakis lin kun mokoj, karotoj, kaj popularaj replikoj; preter kurantaj lernejanoj, iliaj senkulpaj vizaĝoj gajiĝis pro la plezuro kiun ili ĉiam ricevis de la aspekto de ĝentilhomo en malfacilaĵoj; trans la kabsonantan levponton, sub la pika barokrado, sub la sulkiganta arkado de la minaca malnova kastelo; preter gardistejoj plena de ridetanta soldataro nedeĵoranta, preter sentineloj kiuj tusis en terura sarkasma maniero, ĉar tio estas tiom multe kiom sentinelo sur sia posteno kuraĝis fari por montri sian malestimon kaj abomenon de krimo; sur temp-eluzitaj volvantaj ŝtuparoj, preter militistoj en kasko kaj brustkiraso el ŝtalo, impetante minacajn rigardojn tra siaj vezieroj; trans kortĝardenojn, kie dogoj streĉis je siaj kondukŝnuroj kaj fuŝpalpis la aeron por atingi lin; preter antikvaj provosoj, iliaj halebardoj klinantaj kontraŭ la muro, duondormante super pastĉo kaj botelego de bruna elo; plu kaj plu, preter la torturstreĉ-ĉambro kaj la fingroŝraŭbo-ĉambro, preter la turniĝo kiu kondukis al la privata eŝafodo, ĝis ili atingis la podon de la plej minaca karcero kiu troviĝis en la koro de la plej interna turo. Tie fine ili paŭzis, kie antikva malliberanto sidis fingrumante aron de fortaj ŝlosiloj.
"...-x-!" diris la serĝento de polico, forprenante sian kaskon kaj viŝante sian frunton. "Veku vin, maljuna pigrulo, kaj transprenu de ni ĉi tiun fian Bufon, krimulo de plej profunda kulpeco kaj senkompara ruzeco kaj elturniĝoj. Rigardu kaj gardu lin kun ĉiu via lerteco; kaj marku vin bone, grizbarbo, okazus io malfeliĉa, via maljuna kapo respondos por lia... kaj afta febro sur ambaŭ el ili.
La malliberanto kapjesis minace, kuŝigante sian velkitan manon sur la ŝultro de la malgaja Bufo. La rusta ŝlosilo knaris en la ŝloso, la granda pordo sonoris malantaŭ ili; kaj Bufo estis senhelpa malliberulo en la plej fora karcero de la plejgardata turo de la plej solida kastelo en tute la longo kaj larĝo de Gaja Anglio.