4Korenbloesem : WINTER

STILLE NACHT(EN)

Remi Heylen



Verbier - Zwitserland, midden augustus 2011 +- 30° C - 1490m/zeespiegel.

Met de heemkring van Westerlo nemen we deel aan het Merodeproject. In dat kader werd er een inspiratiedag georganiseerd rond stilte, rust en ruimte als hefbomen voor het Merodegebied.
De drie waarden worden nu als troeven uitgespeeld om het gebied nieuwe kansen te geven.
Gaan mensen bewust op reis naar een plek waar het stil is? Het zou kunnen.

Wij, dat zijn Josee, onze Bart en ikzelf, gingen naar Verbier omdat Bart daar aan een mountainbikemarathon zou deelnemen.
Hij had zijn zinnen gezet op de "Grand Raid CristAlp" 125 km van Verbier naar Grimentz met onderweg de Pas de Lona (2800 m). Wij waren de begeleiders/verzorgers. De stilte opzoeken was dus niet ons hoofddoel.

Verbier is blijkbaar een gekend skigebied. In de zomer zijn er maar een deel van de hotels die gasten ontvangen (totale capaciteit van Verbier is 25.000 bedden). Verbier zelf telt maar 1800 inwoners en de huizen staan verspreid tot op 1700 m hoogte. De inwoners/gasten konden wel gebruik maken van een gratis busdienst die in twee lussen alle voornaamste punten van het dorp bedient.

Zaterdagmorgen om 6.30 u vertrokken 600 deelnemers aan die helse tocht. Wij hebben die dag de voor ons mooiste delen van het dorp bezocht.
Het is dan pas dat je de stilte ervaart. Aan de hoogstgelegen halte van de bus lag een golfterrein. Je hoorde de golfers nauwelijks praten en vanop de zitbank had je een heel mooi uitzicht op de vallei en de bergen eromheen. In de verte hoorde je koeienbellen en hoog tegen de azuurblauwe lucht zag je witte parachutezwevers.
Aan het lokaal museum was het muisstil. Aan het gekuch op één van de balkons kon je horen dat er één van de wooneenheden bewoond was. Onbegrijpelijk dat dit in het zomerseizoen gesloten is. Er was een winkel/tentoonstellingsgalerij onder de vakwerkhuizen gemaakt die uitgaf op een rond nieuw aangelegd plein met in het midden een grote zonnewijzer. Dat plein gaf dan via een trap naast een vijver toegang tot een reeks alleenstaande grote vakantiewoningen. Ook hier weer weinig beweging. Wat wel opviel is dat de familie Privat hier nogal wat woningen bezit. Naast nogal wat wegen stond hun naambordje.
De lokale krekels probeerden de hitte te verdrijven maar haalden nooit het niveau van hun Provençaalse soortgenoten. Wij overleefden de hitte door regelmatige rust onder schaduwrijke bomen en de flessen fris water uit een thermosrugzak. Via SMSjes konden we de vorderingen van Bart volgen.

Eén van de voordelen van de hoge ligging daar is de snelle afkoeling van de temperatuur tot op een draaglijk niveau. Daar hebben we vier nachten met de ramen wijdopen kunnen slapen. Dat is iets wat we thuis niet moeten proberen. Dan pas besef je welke luxe het is om stille nachten te kennen.


VAN OVER DE NEET DE RIETZANGER

Noël De Pauw




En ik die dacht dat de rietzanger geen vogel was !

Op de overgang van Kempen en Hageland ligt een streek die uitermate rijk is aan natuur, een gebied met gave authentieke landschappen.
Dit monumentaal erfgoed grenst aan de Tessenderlose bossen in het westelijke puntje van Limburg.
Aan de rand van dat stiltegebied ligt een klein maar buitengewoon fraai museum, het Bosmuseum van Gerhagen.
Het herbergt een rijke collectie fauna uit de omgeving. Voor ornithologen is het een waar paradijs.

Hier stond ik dan oog in oog met hem, achter glas in een vitrinekast opgezet maar levensecht: de rietzanger (acrocephalus schoenobaenus) samen met vele soortgenoten zoals de grote karekiet (acrocephalus seripaceus) en de kleine karekiet (acrocephalus arundinacus). Wie verzint die namen?
Ik wist niet dat de rietzanger echt bestond, dat het een andere naam was voor de karekiet, die onvindbaar is en wiens eieren danig op prijs worden gesteld door Jantje Koek.

De museumhouder vertelde mij dat het verschil tussen de karekiet en de rietzanger er in bestaat dat de ene in het riet woont en de andere er alleen komt om te zingen net zoals die Rietzanger, die niet in Het Riet woont, maar er komt zingen, onder andere, over de zwartkop (sylvia atricapilla), een andere rare vogel.





Zwartkop
(Sylvia atricapilla)


Ik kwam...
Daar zat
een zwartkop op een tak
te fluiten en te kwinkelen,
terwijl ik kwam
gewandeld.


Ik bleef...
Hij sprong
wat verder op die tak
om kwinkelend voort te fluiten,
terwijl ik bleef
staan luisteren.


Ik liep...
Toen vloog
de zwartkop van zijn tak
en ging wat verder kwinkelen,
terwijl ik liep
te fluiten.

de Rietzanger


Inzendingen bij het paard van Iliane:



EEN PLEZANT PAARDJE

André Luyckx



In de vorige editie van 4-Korenbloesem stond een mooie tekening van een paardenkop van de kunstige hand van Iliane .
Onze hoofdredacteur noteerde erbij dat de tekening eigenlijk los stond van enig artikel in de bewuste editie .
Waarom schrijft er nooit eens iemand over een paard ? vroeg Jan zich af .
En de wens van een hoofdredacteur is natuurlijk een bevel voor de gewone schrijvelaar .
Dus .... over een paard .
Nu wil het toch wel lukken zeker , dat in het programma van ons recent Klingelconcert een pracht van een paard zat !
Dolf had voor de samenzang een lied uitgekozen , dat iedereen die ooit naar school of de jeugdbeweging is geweest , uit volle borst en grotendeels "uit de klak" kan meezingen : " 'k Heb mijn wagen volgeladen " .
Op de repetitie waar we het voor de eerste keer zongen - uiteraard zonder teksthulp - bleken er alras toch wel enkele addertjes onder het gras te zitten .
Na de eerste volledige zin " 'k Heb mijn wagen ..... oude wijven " gaf Dolf een tijd rust aan .
Daar trok niemand zich iets van aan .
Die rust die hadden we nog nooit gepakt , en 't zou zonder die rust ook wel gaan!
Maar dat was zonder de man met het dirigeerstokje gerekend .
Die rust staat daar , en dan moet ze ook genomen worden !!!
Het ging wat stroef in het begin - de meesten van ons hadden het tenminste al dertig jaar zonder rust gedaan - maar het lukte .

Een ander heikel punt was de laatste zin : hop paardje hop !
Ik heb altijd geweten dat die zin tweemaal gezongen werd , maar blijkbaar had de toondichter aan één paardje genoeg .
En wat er op papier staat , zal zo uitgevoerd worden .

De volgende repetitie konden we direct merken wie er de vorige keer gepast had.
Géén rust na de eerste zin , en natuurlijk twee keer paardje hop .
Verongelijkte blikken van de zondaars haalden niets uit .
Wat gelach bij de overige Klingelaars ... daar konden ze het mee doen .
Om zeker niet meer te zondigen had Dolf aan de Paul de opdracht gegeven , om die rust met een ferme slag op de trom aan te geven .
Zo'n knal in het midden van een lied is redelijk verschietachtig , en eer ge beseft wat er gebeurt , is die tijd rust voorbij .
Voor het paardje aan het eind was geen trucje voorhanden , en regelmatig werd er nog eens bijkomend gehopt , tot grote hilariteit en opvrolijking van de repetities .

Maar wat zou dat op het concert geven ????
Zowel de Charel als de Marcel naast mij , waren van mening dat de zaal uitbundig ook de tweelingbroer van het paardje zou loslaten .
En op het concert verkneukelden wij ons al op voorhand .
Hoe zou Dolf die hele zaal kunnen overtuigen om het tweede paardje maar op stal te laten ?
Stel u onze verbazing voor dat slechts één zaalzanger , niemand minder dan Norbert Pauwels , het paard tweemaal de sporen gaf !
Hij verslikte zich wel halverwege de tweede zin , toen hij merkte dat hij een solo ten beste gaf .
Maar eigenlijk viel het ons toch wel tegen . We hadden meer dubbelhoppers verwacht .

Eén ding weet ik echter zeker : als ik dit lied in de toekomst nog eens zing , zal het met een glimlach zijn , omdat het verontwaardigd gezicht van Norbert nog op mijn netvlies staat .
Maar partituur of niet , componist of niet , ik blijf twee keer paardje hop zingen .
Nè !


Mensen...

Leo Bortier



Mensen met paarden
zijn de gelukkigsten op aarden;
komen ze te sterven...
er valt niet veel te erven.

HET WITTE PAARD

Remi Heylen




Drie witte paarden uit mijn jeugd
'k herinner ze met heel veel vreugd.

Het eerste is dat van de Sint
de lieveling van ieder kind.

Het tweede is een theater met faam.
"Het witte paard" heeft het als naam.

Als bengel mocht ik er ooit heen
in Blankenberge en da's lang geleen.

Het derde paard liep in een molen
op de kermis van Achter-Olen.

Het dier moest weg wegens zijn ouderdom
en vader kocht het voor een kleine som.

Niet lang nadien moest hij het al verkopen.
Het witte paardje kon enkel rondjes lopen.

Alle goede dingen bestaan uit drie,
dus meer vertellen doe ik nie.



PAARDEN

Paul Sannen



Voor het erelint de sulkies,
draven en zweven de jockeys
de tijd voorbij.

Nostalgie is een ploegende boer.
Zegezeker, traditie en held:
olé,
een picador op zijn pantserkleed. EET

Sierlijk in geweld is de wildheid
van een amazone in galop,
bevallig haar dressuur.

Vier-, zes- en achtspan, duur en deftig
met een koets achterop.
Fier in paradepas
voor een praalwagen in slipjas.
Of opgepoetst voor het plezier:
feestbeest in een zondagsjees.

Gespierd is zijn fierheid,
de pret van het werk.
Geprezen het hooi op zijn vork.

Triomfeert op tornooi
of in cirkus getooid: een pluim opgestoken
voor der duim van het publiek.


Mooi zijn ze pas
in vlucht en draf.
Met manen, wapperend in de wind.
Zonder tumor op hun rug,
ijzer aan hun voeten of aan de tand gevoeld
door een bit.

Moeten geen zweetkuur
die gensters uit hun hoeven zweept,
met klacht en slacht voor dank.

Krank in hun outfit
willen ze een vrijkaart voor de horizon.
Paard zijn onder paarden.
Galopperen,
met alleen hun staart achteraan.
Van zonsop- naar zonsondergang.
Paarden zijn pas echt en paard
met niets erop of eraan.
De rest zijn paardenleugens,
garelen van eigenbelang.

Equus domesticus,
lijfeigene van de zweep- en zweetcultuur.
Zegt geen neen en weent niet,
smeekt niet om bevelen: -strijdtotiesplijtpaard
-renjerotpaard
-werktzichkapotpaard
-trektaantkortsteëindpaard
-lasttothijcrashtpaard
-springttotiehinktpaard
-rijdttothijbezwijktpaard

Enzovoortvooruitnondedjupaard!!!


GOEDEN AVOND Voordracht op De Klingel-teerfeest 2011

Roger Creten




Eerst en vooral moet ik me even voorstellen.Ik ben van het centrum van bijzondere ziekten en dit weekend worden op vraag van de minister van volksgezondheid alle koren ingelicht en op de hoogte gebracht van belangwekkende informatie, want er werden enkele bijzondere ontdekkingen gedaan, praktisch tegelijkertijd werd er op vier verschillende terreinen een doorbraak verwezenlijkt.
Zo werd er in het kader van het onderzoek naar de veteranenziekte ook de sopranenziekte ontdekt.
Een ander team van onderzoekers kon tijdens het onderzoek naar de dolle koeienziekte de dolle tenorenziekte opsporen.
Bij de jaarlijkse enquête naar griepaandoeningen werd eerder toevallig ook de beruchte bassengriep vastgesteld
En bij testen omtrent hoogtevrees ontdekte men de zogenaamde altenvrees.

Deze feiten op zich zijn al heel uitzonderlijk maar de belangrijkste doorbraak gebeurde pas deze week met de ontdekking dat deze aandoeningen alle vier veroorzaakt worden door één en dezelfde bacterie namelijk de MUZONELLA-BACTERIE.Onder een microscoop bekeken en 1000x vergroot ziet deze bacterie er zo uit en soms ontwikkelt ze zich verder tot de zogenaamde TWIN-MUZONELLA. Bovendien blijkt dat ze zeer aanstekelijk werkt.We hebben in ons gezondheidscentrum ook kunnen vaststellen waar de meeste mensen besmet kunnen worden.Zeer vaak gebeurt dat namelijk onder de douche of in bad. Men kan dat eenvoudig horen want dan worden soms wonderlijke klanken uitgebracht die men doorgaans zingen noemt.Andere plaatsen waar de muzonella als het ware in de lucht hangt is op plaatsen waar veel mensen samen zijn en waar muziek gemaakt of gezongen wordt. Op bepaalde momenten kan je soms rustige personen op tafels of stoelen zien springen en luidkeels beginnen te zingen. Dit fenomeen werd o.a. ook vastgesteld tijdens de Night of the Proms.
Belangrijk om weten is wat de belangrijkste symptomen zijn:
- Eerst en vooral kan je moeilijk stil zitten wanneer je muziek hoort. Ook gaat je mond voortdurend open en toe, je adem gaat sneller en dieper en er komen muzikale klanken uit je keel.
- Speciaal kenmerk van de sopranenziekte is een luidruchtig getater dat optreedt wanneer besmette personen samen zitten.
- Bij de altenvrees doet zich een angst voor om hoge klanken te zingen en de besmette personen hebben de neiging om wat stiller beginnen te zingen.
- De dolle tenorenziekte is te herkennen aan personen die altijd de hoge toon willen voeren. Groot lawaai, wat minder goed luisteren en eigen melodieën bedenken zijn belangrijke neveneffecten.
- De beruchte bassengriep tot slot is een ernstige aandoening die de stem vertraagt en het zicht wat beperkt. Het zingen gaat dan ook wat rustiger en het volgen van de maat is door het beperkte zicht wat moeilijker.

Heel uitzonderlijk treft men soms personen aan die in zeer erge mate getroffen zijn en die naast de muzonella nog besmet zijn door verschillende mutanten van deze bacterie namelijk: de fanfanella, de toneelella en de pianonella. Daar is ook nauwelijks wat tegen te doen. Die patiënten doen best van alles waar ze zich goed mee voelen en die kunnen af en toe wel wat afkoeling gebruiken. Zwaaien met de armen is daar een uitstekende oefening voor. Deze remedie is vooral bekend onder de naam dirigentenzwaai.
Voor al de andere aandoeningen is er maar één goede remedie aan te bevelen namelijk: je niet verzetten en de klanken gewoon laten opborrelen. De beste genezing treedt op in groep en samen zingen is de beste therapie.Het meest ernstige geval laat je best de boel leiden want die weet het meest van wanten, maar iedereen moet dan ook doen wat die zegt want anders loopt alles gegarandeerd in het honderd en zal de remedie nauwelijks effect hebben.
Ik heb mij van mijn taak gekweten en jullie voldoende ingelicht over deze ernstige aandoeningen en hoop dat jullie mijn goede raad zullen volgen.
Ik wens jullie nog een prettige avond verder.