We noteren Hemelvaartdag 25 mei 1995.

Zoals steeds werd ook dat jaar de misviering opgeluisterd door het St. Ceciliakoor en de koninklijke fanfare Wampegalm.

Op de receptie achteraf opperden enkele koorleden het idee om, na zovele jaren afwezigheid, nog eens op te treden op de cultuuravond van de Arendonkse cultuurraad.

Her en der werden zingende dames en heren aangesproken waarvan er uiteindelijk twaalf op de muzikale kar sprongen. Helaas zat niemand van hen te springen om de functie van dirigent op zich te nemen. Maar toen de muzikanten van de fanfare ook op de receptie arriveerden, bleek dit probleem al snel van de baan. Simonne Wynants bleek over jaren koorervaring te beschikken en wilde wel een poging wagen om alles in goede banen te leiden.

Om de juiste toon te pakken te krijgen, werd de living van pianist Marc Vangool omgetoverd tot repetitielokaal.

In zijn woonkamer rond de piano kreeg het nieuwe koor vorm.

De laatste te overwinnen hindernis was het kiezen van een geschikte naam voor ons koor. Na wat grasduinen in onze rijke Arendonkse geschiedenis kwamen we bij "De Liedertafel" terecht. In de 19de eeuw bestond er in onze gemeente reeds een koor met die naam. Wat er uiteindelijk met dit koor gebeurd is, weten we niet zo precies. Wel weten we dat bij de ontbinding ervan iets voor 1900 haar originele vlag aan de maatschappij "De Arend" werd geschonken. Deze vlag werd dan aangepast voor "De Arend" en ze hangt nu nog steeds in hun lokaal.

Na acht repetities stond De Liedertafel op 3 november 1995 met knikkende knieën op het podium.

De toeschouwers waren zeer tevreden en het zou toch zonde zijn om het bij dit ene optreden te laten. Er werd besloten om er dan maar mee door te gaan.

Na een oproep in het plaatselijke reclameblad bleek dat er in Arendonk nog mensen waren die een sluimerende zangmicrobe in zich hadden. Door zich bij ons aan te sluiten, werd deze microbe als het ware tot leven geroepen.

Als u wilt weten waar wij in al die tijd onze stemmen lieten horen dan is de pagina terugblik uw gids.