|
Van de hoofdredacteur
Simpel
Sedert de voorbije herfst zitten we ook op Twitter. Een mens moet mee met z'n tijd. Dat wil niet zeggen dat Twitteraars dit magazine zomaar helemaal via Twitter kunnen volgen, verre van. Dat is ook niet de bedoeling. Wij plaatsen enkele belangrijke aandachtspunten uit het Antwerpse nieuwsaanbod, nadat ze in dit magazine gepubliceerd werden, op Twitter. Begint men alweer ergens putten te graven om nog maar eens een straat heraan te leggen, en alweer nog voor de talloze andere putten dicht zijn, dan plaatsten we dat ook op de stek met het vogeltje. Enfin, daar verwijzen we naar ons artikel. Maar de soloslim van Joske of Marjetje van zeg maar de Wilrijkse Wijze Wiezers van komt daar niet op. Toch niet via deze redactie. We hebben ook nog niet zoveel volgers als Lady Gaga, die er zowat 18 miljoen schijnt te hebben en daarmee een record, maar we komen in de nabijheid. Nog slechts 17.999.900 — niet meer dan een ruwe benadering — scheiden ons van dit record. Meiske, let op uw tellen!
Kort en bondig: op Twitter plaatsen wij uitsluitend korte verwijzingen naar aankondigingen van algemeen belang, geen buurtklap. Zo simpel is dat.
***
Geloof ons maar, wij kunnen echt wel zien hoe men bij ons terechtkomt. Vaak gebeurt dat via een zoekrobot. Die zoektermen af en toe eens bekijken, kan een prettige afwisseling zijn om eventjes wat te ontspannen. Het is vrij vaak echt lachen geblazen. Je ziet de gekste en meest dwaze zoekopdrachten. 'Prijzen Schipperskwartier' of 'waar drugs kopen in Antwerpen' zijn er maar enkele van. Alsof criminelen hun illegale activiteiten zomaar open en bloot op 't net zullen afficheren… Maar ook brutale. Zo hadden we het af en toe al wel 'ns opgemerkt, maar in december en januari boomde het: lieden die blijkbaar wat graag zichzelf uitnodigen op vernissages, premières en/of (bijhorende) recepties en zelfs persconferenties. Via bv. Google gaan ze op zoek naar een uitnodiging van iets waarvoor ze helemaal niet genood werden. Misschien zijn er inderdaad lieden die zo dwaas zijn hun persoonlijke invitaties op het net te zetten, maar wie verwacht dat wij gaan publiceren waar en wanneer er een of andere ontvangst is, slaat de bal flink mis. Net zomin als wij persconferenties zullen aankondigen — althans niet de preciese coördinaten ervan. Persconferenties zijn er voor journalisten en betrokkenen en wie noch het ene, noch het andere is en daar bijgevolg niets verloren heeft, heeft daar dan ook niets te zoeken en blijft er weg. Wanneer wij ergens welkom zijn, is dat onze uitnodiging. Vergeet het dus maar: wij zullen het waar en wanneer van een gebeuren nooit bekendmaken als dat gebeuren op uitnodiging is. Wou u graag even wat gaan tafelschuimen?
Proberen gaat mee, zeggen ze hier in Antwerpen, maar wat ons betreft: geen noot muziek van. Dat is ook Antwerps en duidelijk genoeg. Geen gratis fuifje voor ongenode moeials dus. Zo simpel is dat.
***
's Mensen memorie is blijkbaar erg kort en de Antwerpenaar is een aanstellerige snob geworden. In nog niet zo lang vervlogen tijden vond de adel en, behept door grenzeloze naäperij, ook de 'betere' burgerij het nodig zich duidelijk te onderscheiden van het gewone volk, zeg maar het plebs. Dat deden ze door onder andere (vaak slecht) Frans te spreken. De sociale ontvoogdingsstrijd van de Vlamingen heeft dit Fransdolle snobisme terecht een halt toegeroepen en op een enkele uitzondering na is het bijna volledig uitgeroeid; in Antwerpen zijn franskiljons op sterven na dood. Maar snobs willen zich nog steeds en hoe dan ook maar al te graag op een duidelijke manier onderscheiden. Omdat niemand hun Franse winkel nog lust, gooien ze het over een andere boeg. Ze vervangen hun (slechte) Frans door (slecht) Engels (een voorbeeldje: ene schepen Robert V. die toch zo dol is op 'shoppen' — niet in Canterbury of in Londen maar in 't stad). Ze doen maar, maar wie meent ons haar of zijn (pers)berichten (uitsluitend) in de taal van Shakespeare te moeten sturen, moet er niet op rekenen enig artikel in dit magazine te krijgen. Wij vertalen die Angelsaksische troep niet, en het komt er niet in. In Antwerpen is Nederlands de voertaal, en al heeft betrokkene persoonlijk 7 miljard buitenlandse contacten die geen woord Nederlands begrijpen, het kan ons geen moer schelen. Hier, in Antwerpen, verstaan wij geen woord onbeschoft snob-Engels. Omdat wij het hier, in Antwerpen, niet willen verstaan. Ons spreekt/schrijft men aan in het Nederlands. 'Geen Vlaams geen centen' wordt enigszins aangepast: 'Geen Vlaams (Nederlands) geen artikel'. Jawel, dat geldt ook voor nogal wat Antwerpse galleristen en (misschien wel vooral) het Antwerpse modewereldje.
Spreek je moers taal. Zo simpel is dat.
***
Het Antwerpse medialandschap is in beweging. Enerzijds opende het jongerennieuwsagenstschap StampMedia een 'mediahuis', en dat kunnen we alleen maar toejuichen. Anderzijds dreigen onze concullega's van de Antwerpse Koerier — naast Den Brabo het enige, echt Antwerpse webmagazine — van het net te verdwijnen. De hoofdredacteur, die de drijvende kracht achter dit vrijwiligersproject was, heeft zijn ontslag gegeven. Als de wielen en de motor van een voertuig worden vewijderd, is het voertuig van geen nut meer. Het rijdt niet meer; het staat stil. De Antwerpse Koerier zal dus verdwijnen. Er zijn nog wel wat would-be, meestal politiek gebonden en/of commerciële webstekjes, sommige zelfs met voor de Antwerpenaar beledigende namen, allemaal steevast vol taalfouten of al lang achterhaalde artikels, een slechte vormgeving, volgepropt met meestal storende advertenties, maar de professionele magazines, al dan niet verzorgd door vrijwilligers met een professionele achtergrond, worden van twee tot een herleid.
En zo is Den Brabo voortaan de enige volwaardige speler in het Antwerpse internetlandschap van webmagazines. Zo simpel is dat.
Koen Cauwenberghs 1.2.12
|
