Maandag 24/09: verslag.

Uiteraard ben ik verplicht dan maar eens verslag uit te brengen over mijn huidige toestand. Een paar weken geleden heb ik foto's laten nemen van mijn rechter knie en bekken. Ik was naar de sportarts getrokken met klachten in de linker achillespees, de rechter knie en de linker heup (vooral op het schaambeen - nog steeds). Ik was er van overtuigd dat de miserie werd veroorzaakt door onstabiliteit van het bekken (blokkades), maar ik had een paar keer de osteopaat bezocht en in de veronderstelling dat die zijn werk goed doet, kon ik er wel vanuit gaan dat er een andere oorzaak moest zijn. De foto's hebben in ieder geval geen afwijkingen of slijtage aan het licht gebracht en er zijn geen letsels met reumatisch karakter vastgesteld. Ik moet de schuld dus geven aan hardnekkige peesonstekingen die mij opnieuw een seizoen aan de kant houden. Ondertussen is de zomer voorbij en heb ik mij nog geen uur verveeld. Ik heb nog geen minuut goesting gehad om te gaan lopen. 

Keer ik nog terug naar het bos ?

Ik weet het niet. We zien wel. Eén zaak heb ik wel geleerd, van Stijn nog wel: ik ben een loopdier. En eigenlijk heeft ie gelijk, of toch niet helemaal; ik ben een rendier. Dus ik hou er rekening mee dat vroeg of laat de goesting terug keert en met de goesting ook de genezing van de pezen en gewrichten. Of ik ook nog terug keer naar de competitie is een gans andere vraag. Ongetwijfeld is deze vorm van sporten niet voor mij weggelegd. Allicht ben ik te broos van lijf en leden gebleven, na mijn ziekte een aantal jaren terug. Reeds twee keer nam ik mezelf voor te herbeginnen zonder competitie als streefdoel, enkel om te genieten van mijn 'gave' en om gezond bezig te blijven. Twee keer heb ik de grens van het toelaatbare overschreden en ben ik genadeloos afgestraft. Misschien mag ik het allemaal niet zo zwart/wit zien en is het telkens een kwestie geweest van 'licht' overbelasten. Zou kunnen, maar zeker is het dat mijn lichaam niet kan dragen wat het zou moeten kunnen om dat tikkeltje meer te bereiken. Misschien leg ik de lat veel te hoog en moet ik tevreden zijn met dat tikkeltje minder. Misschien moet ik afstand doen van mijn harde mentaliteit waarbij enkel de top, enkel winnen, belangrijk is. Ik weet dat als ik niet kan oefenen om te winnen, ik ook geen compititie kan lopen. Maar als ik geen andere keus heb, als ik echt moet kiezen tussen recreatief bezig zijn en helemaal niets kunnen doen, dan zal ik inderdaad van mentaliteit moeten veranderen. Ik zal intenser naar mijn lichaam moeten luisteren. Dat wil oa. zeggen: niet met pijn gaan lopen, een rondje minder draaien als er vermoeidheid op treedt, ...

Ik heb tevens andere inlegzolen laten maken en morgen liggen die in mijn schoenen. Ben benieuwd of er ook verandering zal optreden. Laat ons hopen en positief zijn. Ik hou u in ieder geval zo spoedig mogelijk op de hoogte van die ontwikkelingen.

Vrijdag 09/11: hoop.

Zoals ieder jaar eind september, begin oktober voel ik mij fitter dan anders in het jaar en krijg ik ook meer goesting om te lopen. Ik ben dan ook terug vaker beginnen joggen. Twee tot drie keer per week 30 tot 45 minuten. Maar helemaal lukken doet nog niet goed, want ik loop met pijn; in de rechter knie, de linker achillespees en de beide liezen. Of kort gezegd: ik heb nog geen beterschap en kan de kilometers nog niet opdrijven. En toch blijf ik hopen op een terugkeer naar de gezamenlijke bostrainingen.

Volgende week trek ik nog eens naar de osteopaat voor controle van de stand van het bekken. Als de volgende behandelingen geen beterschap opleveren, zal ik, op aanraden van vriend, mijn onderrug laten onderzoeken. Bedoeling daarmee is na te gaan in hoeverre hernia de spelbreker is.

Dinsdag 20/11: behandeling.

Ik ben in behandeling gegaan bij een subliem osteopate in Liedekerke. Vanavond ben ik door haar voor de tweede keer 'onder handen' genomen en dat voelt goed, heel goed. Het is eigenlijk een mix van kinésitherapie en osteopatie.