De Religieuze infectie van
Europa
Dat de discussie rond het vermelden van de zogezegde
‘Christelijke’ wortels van Europa ontaardt is door DS gisteren (4 dec
03) duidelijk naar voren gebracht. De argumenten die gebruikt
worden zijn dan ook niet ter zake doende en getuigen van een verborgen
agenda van de voorstanders.
De huidige discussie in Europa omtrent het opnemen van de
‘Christelijke wortels’ van Europa is één van de laatste demarches van de
Rooms Katholieke Kerk (RKK) om Europa geestelijk aan zich te binden met
uitsluiting van al de rest.
Wie dieper op deze ingreep ingaat zal opmerken dat dit niet over een
‘onschuldig zinnetje in één of andere onbelangrijke inleiding’
gaat. Het gaat om niets minder dan een poging tot
geestelijke machtsgreep met vergaande gevolgen.
Voor eerst de feitelijke leugen. Dat Europa op ‘Christelijke
wortels’ is gestoeld is een aanfluiting van de realiteit.
Tot aan de
zesde eeuw was de Romeinse en, bij uitbreiding, de RKK slechts een
verschijnsel bij de machthebbers en hun rechtstreekse entourage en aldus
beperkt tot de steden. Nadien heeft de RKK zich gewapenderhand
opgedrongen aan het volk, echter nog steeds in de zin van ‘één staat,
één godsdienst’, dus als politiek instrument. Ook voor Karel
de Grote was dat de betekenis van het gebruik en tegelijk ondersteuning
van de RKK, hij kende zijn klassiekers.
De echte wortels van onze cultuur zitten echter veel dieper en hebben
bijna overal het 1400 jaar gebeuk van de RKK overleefd. Deze
wortels zijn nog steeds de Keltische en Germaanse, in de loop van de
eeuwen verrijkt door Etruskische, Griekse, Joodse, Mohammedaanse,
Turkse, … elementen. Hoe verder je teruggaat in de tijd, hoe
dieper en blijvender deze wortels zijn.
Zowat alle elementen
van ons dagelijks leven stammen uit de Kelto-Germaanse
cultuur. De meeste ‘Cristelijke tradities’ zijn van
Kelto-Germaanse origine.
Van de dagen van de week tot en met
de feestdagen die we vieren zijn allemaal Kelto-Germaanse
tradities. Onze talen zijn allemaal ofwel van de
Keltische of van de Germaanse tak van de Indo-Europese talen. Ik
kan zo nog wel een tijdje doorgaan.
Dat wij dit niet meer onderkennen is het rechtstreeks gevolg van de
pogingen van de RKK om ons ons rijke verleden en onze cultuur te
doen vergeten, ten voordele van haar eigen imperiale
belangen. Men kan gerust spreken van een ontworteling van de
West-Europese cultuur door de Christelijke erzats-cultuur die er geen
is.
Het Christendom van de RKK heeft inderdaad een invloed gehad, maar
deze is meestal negatief te annoteren en is dikwijls in bloed
geschreven. Het is in ieder geval een billekletser om het
Christendom als vredestichtend en als democratiserend te
beschouwen. Hoe zou het trouwens kunnen, wanneer de
structuur van de RKK volledig is gestoeld op niets meer dan op
autoriteit en ook om die reden op die mannier is gesticht door de
Romeinse Keizers, ter ondersteuning van hun autoriteit.
Het enige, hopelijk nu gestilde, conflict in Europa gaat
precies tussen…. ja hoor, zij die zich christelijk noemen in
Noord-Ierland. Het conflict gaat natuurlijk over meer dan dat,
maar de religieuze etiketten dienen wel degelijk als strijdvlag en
discriminatiecriterium.
Het is toch merkwaardig dat de belangrijkste opstand tegen de
absurdistische RKK een zaak is van de Germaanse volkeren (van Vlaanderen
over Duitsland en verder naar het Noorden). Die blijkbaar hun buik
vol hadden van de constante stroom van onzin die de RKK uitbraakte in
die tijd wanneer Luther zijn kritieken aan de Kerkdeur spijkerde.
Spijtig genoeg is er op dat vlak weinig veranderd (Cfr. De
pauselijke onfeilbaarheid, het priestercelibaat, de achterstelling
van de vrouw, de uitspraken van de huidige paus. enz)
Het is ook merkwaardig dat, hoe verder naar het Noorden, hoe
Germaanser en hoe democratischer de gemeenschappen worden.
Rechtvaardigheid, eerlijkheid en broederschap zijn belangrijke
eigenschappen, bezongen in het Germaanse cultuurerfgoed van vóór de
‘RKK-Christelijke infectie’.
Elke ‘Religieus-Formalistische’ infectie van een gemeenschap houdt
per definitie een element van uitsluiting en een bron van conflicten
in. Dit geldt dus zowel voor het Christelijk, Islamitisch en
Joods formalisme. De geschiedenis toont dit ten overvloede
aan. Het is dan ook niet aanvaardbaar dat in de aanhef van het
basischarter van een pluralistische en op democratie gestoelde Europese
gemeenschap verwezen wordt naar religies als wortels van onze cultuur.
Als er al naar wortels moet verwezen worden, laat het dan de
Kelto-Germaanse zijn, met verwijzing naar de belangrijkste bijkomende
verrijkingen in de loop van de geschiedenis zoals de Etruskische,
Fhoenesische (schrift), Griekse, Joodse, Christelijke (waarom ook niet),
Islamitische, … enz (Ik vergeet waarschijnlijk nog de helft).
Diogenes
5 december 2003
