Back

Toen ik ‘Black’ had geschreven was er geen haar op mijn hoofd dat aan een vervolg dacht. ‘Black’ had een slot dat men niet vlug zou vergeten en dat was ook mijn bedoeling.
Ik kreeg echter ongelooflijk veel e-mails van lezers die me vroegen wat er verder met Marwan en Mavela gebeurt. ‘Black’ heeft een open einde en ik begreep dat zij op hun honger bleven zitten. Hoewel, dat zou nog geen reden zijn om een vervolg te schrijven.
Maar de bendes fascineerden me en een tweede deel zou een gelegenheid zijn om terug naar Brussel te gaan en dieper in het leven van de bendes te spitten.
Ik had nog heel wat ongebruikte notities van mijn gesprekken met Mavela (ik kon niet alles wat ze me vertelde in ‘Black’ gebruiken) en ik zocht Frédéric en Koen terug op. Ze vertelden meer actuele gebeurtenissen en via Frédéric kwam ik bij een bijzondere cel van de Brusselse politie terecht. Maurice, Joël en Patrick houden zich enkel met de zwarte stadsbendes bezig.
Maurice is afkomstig uit Congo. Hij kent heel wat jongeren en hun familie. Toch beschouwen velen hem als een verrader (een zwarte die andere zwarten arresteert). ‘Ik word bijna elke dag bedreigd”, zei Maurice.

Frédéric had me al over de Couloir de la Mort gesproken. Een straat die ideaal is om te dealen, een territorium waarvoor men vecht. Joël raadde me aan om de straat op een nacht te bezoeken. Ik ben in die straat geweest, maar het leek me toch beter om dat op een namiddag te doen.
We hebben heel wat uren gepraat en weer was ik verbaasd over het geweld dat de bendes gebruiken (de oorlogen met messen, baseballknuppels, schroevendraaiers…, iemands knieschijven doorboren met een boormachine…).
Omdat ik bijna nooit iets in de media over de bendes verneem, begonnen mijn gesprekken meestal met dezelfde vraag: bestaan de bendes nog steeds? En altijd kreeg ik hetzelfde antwoord: ze bestaan zeker nog, er komen trouwens steeds nieuwe bendes bij en de oorlogen die ze voeren worden agressiever.
In het bureau zag ik de foto’s van de jongeren die gezocht werden, zag ik de stapels dossiers, de dozen met de resultaten van huiszoekingen… Op een keer moest ik meteen vertrekken toen Maurice en Joël een telefoontje kregen. Een informant was in paniek omdat hij door een bende werd achtervolgd.

Ook in ‘Back’ wilde ik vooral over de bendes schrijven. Maar hoe kon ik Marwan en Mavela op een geloofwaardige manier naar hun bende laten terugkeren? Zowel Frédéric, Koen en de mensen van de politie heb ik hun mening gevraagd. Een eerste vereiste is natuurlijk dat de twee niet zouden klikken bij de politie. Voor Mavela was wraak een aanvaardbaar motief om terug te keren. Marwan hoopt terug respect van de 1080ers te krijgen door met een auto in het metrostation te rijden. Ver gezocht? Even googlen met ‘auto metrostation Zwarte Vijvers’ en kijk naar de foto’s.

Het was niet eenvoudig om een realistisch slot te bedenken. Alles moest in orde zijn. De samenwerking met de politie (ook bv het zich verbergen op de achterbank van de politieauto) moest kloppen. Maar ook gerechterlijk moest alles in orde zijn. Beschermde getuige, contacten jeugdrechter/procureur, de plaatsing van Marwan bij Mavela’s ouders… Maar voor al deze zaken kreeg ik de hulp van Frédéric.

Toevallig zat ik op een dag in de trein met twee zwarte jongeren die in Sint-Niklaas naar school gingen. Toen de trein bijna in Brussel was, vroeg ik waarom ze zestig kilometer van Brussel op internaat zaten. Hun antwoord was dat hun ouders wilden vermijden dat ze met de bendes in contact zouden komen.

Al de mensen die ik vernoemd heb lazen het manuscript na. Toen ik met Frédéric het verhaal had doorgenomen stelde hij voor om eens naar het Justititiepaleis te gaan. Daar vond op dat moment een assisenzaak plaats waarbij enkele leden van The Black Wolves terechtstonden wegens moord op iemand van The Black Style. Een van The Black Wolves was een ex-kindsoldaat. Toen we later het Justitiepaleis verlieten zei Frédéric: het is precies hetzelfde zoals in jouw manuscript.
En toen Frédéric vorig jaar een gastcollege gaf aan de Universiteit Leuven raadde hij de studenten aan om Black/Back te lezen. Een teken dat hij de boeken echt wel heel realistisch vindt.