VERTROUWEN

Aan dokter E. Van Vlerken

Hoe dichter ze bij de tijd was gekomen
hoe meer operatiekoorts haar overmande
ze wou inzicht in zichzelf
en in het heelkundig gebeuren.

Losse tongen rolden uit monden,
vergrootte haar angst,
haar onzekerheid
en haar twijfel.

Toch toen de dokter haar tegemoet trad
verkleinde het spanningsveld,
met wijsheid wist hij
haar zachte lijden te verkleinen,
ze had vertrouwen zien wonen in zijn ogen
toen hij een zacht woord van aanmoediging tot haar sprak.

     Zou de heling een mysterie zijn
     of zou de goddelijk kracht hier een hand in hebben,
     mogelijk was geloof in die ander voldoende.

Want zijn wij niet allen wandelaars
op een glibberig pad
en triest als het licht uit de dag sterft.

Hier telt geen zee van woorden
maar een stilzwijgen
en een blik van begrip
die uitmonden in wederzijds respect.

Vertrouwen is weten
dat God een stukje aanwezig
is die ander.

Edith Oeyen


ARROGANTIE
Over dr. Stefan Cl.

Met klikkende hakken
komt arrogantie dichterbij
priemt zijn ogen vast op ons
zijn stem snijdt op onze huid
waarom we er zijn
en wanneer we weggaan
hardheid woont in zijn vragen
zijn antwoord is grof en cru
Met klikkende hakken
gaat arrogantie weer buiten
maar in ons hoofd
spookt hij verder
hij draagt geen zachtheid mee
laat staan begrip
misschien is hij uit zijn slaap gehaald
en laat hij morgen mildheid wonen
in zijn woorden.
^
Edith Oeyen

Raadselachtig vliegen engelen
boven dit smalle dal
hun vleugels
sidderen van stilte
in dit ademloze zwijgen
van de nacht
woorden wit van licht
geven klaarheid
want Kerstmis
is herboren worden in onschuld
is vrede zijn
en vrede is
de wens van velen
op deze stille nacht.
Edith Oeyen
Verschrikte vogels
kijken naar het avondblauw
naar de schaduw
van de eeuwigheid
als het zilveren licht
van twinkelende sterren
weerspiegelen in je ogen
stilte legt zijn schaduw
in de blauwe tuin
als de nachtegaal droef fluit
als engelen klapwieken
en vreugde brengen bij het kind
dat warme zoekt
aan zijn moeders hart
een warmte waar wij
allen naar verlangen.

Edith Oeyen


Hoe kijkt hij me aan
zijn ogen vol onzekerheid
de twijfel leesbaar
op zijn aangezicht
ondanks de poging tot lachen
blijft elke spier gestrekt
het helpt niet te zeggen
dat glimlachen hem mooier maakt
zijn ouders zijn gescheiden
en hij draagt de pijn.

Edith Oeyen

En toen onze ogen
elkaar kruisten
viel tussen onze haren
de bliksem
getroffen door zoveel stilte
sprak onze stem
over pijn en verder gaan
de stilte tussen de woorden
was een droom voor de nacht
wij keerden onze ruggen
en de dag viel uiteen
samen waren we
alleen.

Edith Oeyen