WELKOM OP MIJN WEBSITE

webmaster: info@bijloos.be

MUZIKAAL LANDSCHAP

Luister naar de klanken

hoe muziek speelt

door het heelal

op weg naar ergens

vinden wij een onderkomen

een huis waar wij ontmoeten kunnen.

Dampwolken hangen

als een blauwgrijs watergordijn,

vertederen de muziek

schoonheid ontstaat

in het hart van de mens.

Edith Oeyen

Laat me dromen 

van een woning waar de hemel woont, 

tooi je lenden met parels 

slaap in zeeschelpen 

nu het land het woud bedwingt

behoedzaam zal ik 

het gif uit je tranen vegen, 

anemonen planten in de tuin 

vlinders wegwijzen naar de dauw

laat me dromen 

van een woning waar de hemel 

woont waar jij me vergezelt.

Edith Oeyen

Uit: 'De ijslaag die ons draagt is dun'

PARIJS

Hier wandelden wij

hand in hand

verliefden in de lichtstad

de Notre-Dame in

haar statigheid

trok onze aandacht.

wij bezochten

het Musée d'Orsay

en de Sacré Coeur

op Montmarte

dronken we

uit elkanders ogen.

Edith Oeyen

Juni laat de zon zijn leven

kinderen joelen om deze vreugde

zij dromen van een grote vijver

waar zwemmen in helder water

hun blijheid vergroot

wij dromen van wat rust en vrede

en hopen dat de dagen

het gras groener kleuren zal

juni is zon en zomers

is haast vrij zijn van leren

maar is vooral luisteren

naar ochtendvogels

en kijken naar jonge geliefden

in hun onbezonnenheid.

Edith Oeyen

HERFST

Dit is een vertrouwd stilleven

onder een dreigende lucht van november

een schaal met wat graan

de jachthoorn en de vruchten

hoor hoe vogels zuchten

bij het zoeken naar verborgen bloesems

en een herfstgeheim

de warmte van wat hout

breekt de klaagzang van eenzaamheid

geeft hoop op het dagelijkse leven,

traag neem ik de schaal in mijn handen

en bied het de winter aan.

Edith Oeyen

Uit: 'De ijslaag die ons draagt is dun'

KLAPROZEN

Sierlijk en rank

als een danseres pralen zij

de ochtend is jong

en lichtdonker van kleur,

met zachte vingertoppen

haal ik de dauw uit de kelk

teken ik helderheid op hun jurken

zij zijn zuurstof

en lachen naar de zon,

wanneer het kader beweegt

lopen zij elegant

naar het korenveld.

Edith Oeyen

ONBEKENDE

Ach, wat zegt hij

niets verstaanbaar wellicht

hij is een mysterie

verborgen in zijn eigenheid

hoekig zijn mond en neus

geharnast staart hij

verweesd is zijn stenen blik

zelfs geen oog verraadt

wat zijn ziel herbergt.

Edith Oeyen