Het 'Eiserne Kreuz mit goldenen Strahlen' wordt in geen enkele instellingsoorkonde vermeld en werd slechts tweemaal toegekend :

1. op 26 juli 1815 aan Generalfeldmarschall Gebhard Leberecht Blücher von Wahlstatt ;

2. op 24 maart 1918 aan Generalfeldmarschall Paul von Hindenburg und Beneckendorff.

Vandaar dat deze bijzondere onderscheiding ook aangeduid wordt met 'Blücherstern' of 'Hindenburgstern'.

Aangezien generaal von Blücher op 31 augustus 1813 reeds onderscheiden werd met het 'Großkreuz des Eisernen Kreuzes' werd deze bijzondere onderscheiding in het leven geroepen om zijn overwinning bij de slag van Waterloo te belonen.

Meer dan honderd jaar later werd aan Generalfeldmarschall Paul von Hindenburg - op 9 december 1916 reeds onderscheiden met het 'Großkreuz des Eisernen Kreuzes' - een 'Eisernes Kreuz mit goldenen Strahlen' verleend naar aanleiding van de grote slag in Frankrijk. Keizer Wilhelm II kende de onderscheiding overhaast toe toen de Duitse troepen een doorbraak konden forceren.

Op een onbekend tijdstip - mogelijk in de tweede helft van 1940 of iets later - liet de 'Ordenskanzlei' uit voorzorg minstens één 'Stern zum Großkreuz des Eisernen Kreuzes' vervaardigen. De militaire situatie van de volgende jaren verbood echter de toekenning van deze ster.

In 1945 werd de 'Ordenskanzlei' ondergebracht in Schloß Kleßheim (Salzburg). De aanwezige voorraad onderscheidingen - waaronder de ster met etui - werd door de Amerikanen geroofd tijdens hun opmars. Uiteindelijk belandde de ster in het museum van de United States Military Academy in West Point (New York/USA), waar ze zich nog steeds bevindt.

De 'Stern zum Großkreuz des Eisernen Kreuzes' bestaat uit een achtpuntige ster waarop een standaard-'Eisernes Kreuz 1. Klasse 1939' gemonteerd werd. De ster werd vervaardigd uit verguld zilver en meet 87 x 87 mm.

Het deksel van het roodlederen etui is gevoerd met wit satijn, terwijl het onderste deel van het etui bekleed is met zwart fluweel.