Heimwee … naar de zon, naar Ijen, naar Yogya (‘Return to Yogya’ wordt grijs gedraaid), naar Ubud, naar al die vriendelijke mensen. Maar geen tijd om dit heimwee te verwerken. Het zal oktober worden eer ik mijn dagboek kan afwerken. De foto’s inplakken… misschien in de herfstvakantie?
De poppen staan op de kast, naast het schaakspel dat nog maar weinig gebruikt is. Op de tafel en op de salontafel liggen onze prachtige ikats en mijn schaal staat erbij. De pop van Ivan en Ilse is verenigd met haar man. Hopelijk brengt dat koppel veel geluk in dat huis.
Het absolute hoogtepunt van de reis was Kawah Ijen. Er zijn eigenlijk geen woorden voor, gelukkig zijn de foto’s goed geslaagd.
Java was prachtig, al weet ik nu dat je met een mondje Indonesisch toch heel wat meer kunt bereiken. De vele kippen en hanen, de honden op Bali, de grote zwarte vlinders, de arme mooie gekooide vogels… we denken er nog vaak aan.
Bali zal vooral bijblijven omwille van zijn schitterende vegetatie en zijn kleurrijke hindoebevolking. Hopelijk blijft Indonesië gespaard van de verwoestende gevolgen van het massatoerisme en blijft het even mooi.
Ooit, ooit… misschien… maar dat zijn verre toekomstdromen…
