Uitnodiging
 

Hiermee nodigen wij u vriendelijk uit
op zondag 18 december 2005 om 15.00 uur
in 'Het Laatste Huis', Poreistraat 4 Mechelen (Hombeek)
en hopen u te mogen verwelkomen op de

Voorstelling van de dichtbundel
(lees een verslag van Sylvie Marie)

"Met als enig geluid wat geritsel"
uitgeverij De Blauwe Engel
ISBN 90-7577-610-1


 



 

met teksten van:

Ramuncho E. Bartolomé
Mieke Beirinckx
Karin Beumkes
Gerard Cornelis
Guido De Henau
Joris Denoo
Didi de Paris
Jenni Dermaux
Robert Eraly
Anne Es
Edwin Geerts
Sylvie Marie
Hilde Pinnoo
Theo H. A. Slachmuylders
David Troch
                        Eric Vandenwyngaerden   (3gedichten)
Ann Van der Perre
Rita Valentina
Guy van Hoof

 

 terug

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*

 

Dit is de nacht


Adem stokt
honden huilen tegen de wassen maan
de vlakte houdt zich koest.

Dit moest een warme avond worden
dit huis laat hunkerend naar stilte
al haar lome luiken neer
en uren kruipen langs de muren.

Als dan de avondklok spuit 12
komen de hamsters uit hun slaap
en weer het kot op stelten zetten:
 
één rent zich rot, rolt op zijn rug
één spaart zijn wangen rond;
één oefent vaart - het rad maakt haast
één snelt over de brug.

En buiten smelt de maan
en binnen plooien de geluiden
in de hoeken van hun kooi.

Dit is de nacht.

 

 

 

 

 

Rustoord



Zoals beloofd
hij legt ze recht, de dingen
uit zijn hoofd: zijn tafelmatje en zijn mes,
zijn lepel en zijn vork; want hij regeert
hier als een vorst zonder genade.

Maar soms slaat hij zichzelf
en anderen gade; geen verwijt
hij doodt slechts tijd
- niemand speelt op.
Er loert geen oog over de volle borden,
noch wordt een arm
hem om de kromme hals gelegd.

Hij weet, men zegt
dat oude mensen als machines worden.

 

 

 

 

 

Kind

                         
 

Daar is het kind, dat groeide in

en uit dit nest; dat met mij stoeide en

dat draagt van genen in zijn lijf - mijn deel.
Dat ik niet meer beveel

 

en dat ik loslaat als het door

de velden rijdt, of langs de dijk.

Dat ik niet vallen voel

(mij niet meer schrikken doet)

maar dat ik toch niet minder koester
dan voorheen.

 

Hier is zijn ouwe peen.

Tijd sloddert als een zeurkous
aan zijn been.

 

 

© Eric Vandenwyngaerden