Tekstvak: NACHTWACHT   Je hebt zoveel woorden voor nacht en voor duister. Je hebt zoveel woorden voor donker … Hij was in zijn bed blijven staren, had de uren geteld en gezien op de klok. Had zich meermaals af- gevraagd. Had zich niets afgevraagd, en zichzelf en de stilte verwenst.   Was uiteindelijk toch maar opgestaan; wist de weg naar zijn stek. Daar een lamp aangedaan, op het punt gestaan terug naar af te gaan, maar zijn ziel op de tafel gelegd.   En dan schreef hij zijn woorden. Zijn woorden van nacht. Zijn woorden van duister en donker. © ERIC VANDENWYNGAERDEN