In Juni 2006 studeerde Erik Valenteyn af aan de “Ecole internationale de théatre Lassaad”. Deze opleiding die langsheen oa  comedia del arte,  tragedie en het neutral masker, uitmondt bij de bouffon/clown, heeft zijn manier van schilderen dermate beïnvloed, dat we 2 perioden kunnen onderscheiden in zijn werk.

In een eerste evenwichtige periode tracht hij als het ware de perfectie te benaderen. De lijnvoering is strak en zwart op wit. De thema’s zijn zacht en melancholisch.
De tweede periode begint met de reeks “City”. De doeken vertonen een fel kleurgebruik, de lijnvoering blijft nog sterk afgelijnd maar wordt al snel vrijer. In contrast met het kleurgebruik wordt de thematiek cynischer, duister maar tegelijkertijd ludiek en dit hebben we volgens Erik te danken aan de Clown

“ De bouffon/clown, (de nar), is voor mij een partner geworden. Naast het feit, dat het een vaak wederkerende figuur is in mijn werk, is het hij die, als het ware, men doeken schildert. Het is hij die vanuit een zogezegde onwetendheid en met veel plezier de confrontatie durft aangaan met onze menselijke vastgeroeste dogma’s en taboes. “

 

PERIODE I (2000-2006)

 

Zwart Wit

De Grieken stellen schoonheid gelijk aan evenwicht en goedheid

Toen Erik voor het eerst op groot formaat begon te werken was het nastreven van schoonheid één van zijn belangrijkste actoren. Hij ging op zoek naar de perfecte lijnvoering. De natuur en het menselijke lichaam waren zijn voornaamste inspiratiebron.

We merken duidelijk invloeden van art nouveau, art deco en het minimalisme, waarmee hij in contact kwam tijdens zijn studie architectuur. Hiernaast leidt zijn interesse voor de oosterse filosofie tot vergelijkingen met de Chinese en Arabische kalligrafie.

Les bonshommes

Een overgangsperiode, een zoektocht naar het juiste medium voor het
aankaarten van bepaalde thema’s. “Les bonshommes” kunnen gezien worden als de voorlopers van de latere ‘clowns’

 

PERIODE II (2006-2010)

 

Belgian Dreaming / City

“De macht der steden. De menselijke toekomstdroom, constructie ! De klim naar het goddelijke. Waarom bouwen we en blijven we bouwen ? De stad als een altijd groeiend, zwellend wezen.”

Vanuit een soort haat liefde relatie tot de menselijke creatie, ontstaat de reeks “city”. Het zijn vooral de industriële,desolate en vervallen plekken die hem inspireren, daar waar het stedelijk weefsel ophoudt, afbrokkelt en weer plaats maakt voor vrijheid en chaos.

“ Deze zones hebben een eerlijke vormentaal, ze verbergen niets, zijn louter functioneel en er is nooit getracht om een schoonheidsideaal na te streven.
Naast hun oprechtheid stralen ze eveneens een vergankelijkheid uit en al wat de mens zo graag verhult. Al wat de mens zo graag recht trekt , opkuist en tracht te controleren”

“Belgian Dreaming” staat symbool voor de westerling die met luxe de leegte tracht op te vullen.

 

Exodus

Een reeks tekeningen gemaakt tussen 2007 en 2008. De (menselijke) figuur doet zijn intrede in de verstedelijking, eerst aan de hand van dieren, later als clowns. De clown staat symbool voor de vrijheid van de vastgeroeste taboes en dogma’s. Het dier vertolkt de onderdrukte emotie en de driften.

“Dieren hebben iets heel gelaten en eerlijk, dat waar een mens bang voor is, daar waar een mens beschaamd voor is, maar wat diep binnen in ons leeft. Dieren kunnen doden zonder zich vragen te stellen. Dieren kunnen je lang aankijken zonder zich te schamen. Dieren kunnen iets wat mensen verleerd hebben , zichzelf zijn. “

Meermaals zijn deze figuren afgebeeld in een stedelijke context. Zo wordt het contrast benadrukt tussen de overlevingsdrang van het wezen en de ondergang van zijn stedelijke creatie.

 

Belgian Dreaming

“Belgian Dreaming” staat symbool voor de westerling die met luxe de leegte tracht op te vullen.

 

Iconen

“Iconen” behandelt dezelfde thema’s als “Exodus” maar eenduidiger, als de iconen van een maatschappij  .

De werken zijn gemaakt op karton van groot formaat. Erik gebruikt hiervoor de term “speed art” omdat ze vervaardigd zijn in een ijl tempo, een explosie, een gevecht. Om de fysieke inspanning in het ganse lichaam te ervaren, moet hij kunnen afstormen op een doek of er rond dansen als het op de grond wordt gemaakt. (Het contact met het canvas is niet langer horizontaal maar vertikaal net als de ontlasting)

Karton is een gebruikt object en één van de symbolen van de consumptie- afvalmaatschappij. De bestaande structuur van het materiaal speelt mee in de creatie. Elk paneel is gelijmd op een houten lat en opgehangen aan twee inox kabels.

 

Les humains domestiqués (drawings)

“Soms vraag ik mij af of dieren niet dichter bij de menselijke natuur staan dan mensen zelf. “

“Les Humains Domestiqués” toont het trieste gebeuren, hoe het menselijk ras evolueerde tot die droge en rationele aap van vandaag, met al zijn onderdrukte dogma’s en taboes. Onze kinderlijke verlangens en dierlijke driften zijn getemd , ze horen niet thuis in het mooi georganiseerde plaatje.

De on-afheid , de cynische veeg, de kleurrijke vlek, de kriebel of de lichtheid van zekere lijnen staan symbool voor de vrijheid en de hoop van elk wezen.