“Ook tijdens de oorlog ging ik uit met mijn vriendinnen”

Uitgaan of op café gaan met vrienden is een activiteit die tegenwoordig voor bijna elke jongere de normaalste zaak van de wereld lijkt. Toch was uitgaan in het verleden niet
altijd even evident. Maria Schevernels (87) vertelt ons hoe het uitgaansleven er tijdens de Tweede Wereldoorlog uitzag in haar dorp.

Maria Schevernels was een jonge, ongehuwde vrouw toen de Tweede Wereldoorlog in België uitbrak. De oorlog was voor haar een harde periode waarin zij en haar familie vaak honger hebben geleden. Haar belangrijkste bezigheid tijdens de Duitse bezetting was de voortdurende zoektocht naar voedsel voor haar gezin. Ondanks de moeilijkheden die Maria kende tijdens de oorlog was ze geen vrouw die thuis bij de pakken bleef zitten. Je kon haar regelmatig terugvinden in één van de talrijke cafeetjes die haar dorp toen kende. Maria Schevernels: “Kapelle-op-den-Bos was en is nog altijd een kleine, gezellige gemeente waarin de bewoners graag buitenkomen om een praatje te slaan met elkaar. Ons dorp telde tijdens de oorlog verschillende cafés waarin de mensen samen-kwamen om een pintje te drinken of een gezellig babbeltje te slaan met elkaar. Je zou denken dat er tijdens de oorlog geen tijd en zeker geen geld was om op café te gaan. Toch was het toen één van de belangrijkste ontspanningsactiviteiten van de Kapellenaars. Op café kon je de dagelijkse moeilijkheden even vergeten en ontspannen samen zijn met enkele vrienden of vriendinnen.”

Uitgaan gaf een kick

Maria ging tijdens de oorlog niet alleen op café, maar ze bevond zich toen ook regelmatig op de dans-vloer van de lokale danszaal in Kapelle-op-den-Bos. “In het dorp was er enkele jaren voor de oorlog een klein cinemazaaltje gebouwd. Omdat er tijdens de oorlog toch geen films meer werden gespeeld, hadden enkele Kapellenaars het zaaltje omgetoverd tot een heuse balzaal. Zowat elk weekend werd er toen een feest of bal georganiseerd. Ik was er samen met enkele van mijn beste vriendinnen een vaste klant. Wij genoten van elke avond in de danszaal en stonden ook heel de avond op de dansvloer. Uitgaan was tijdens de oorlog wel niet zonder gevaar. Zo gold er een avondklok en elke inwoner van ons dorp moest voor 10 u. ‘s avonds binnen zijn. Ik zal de spannende, nachtelijke fietstochten naar huis nooit vergeten. In het duister met gedoofde lichten naar huis fietsen in de hoop geen Duitsers tegen te komen. Zelf ben ik gelukkig nooit op een Duitse patrouille gestuit, maar ik ken wel mensen die moesten vluchten na een onverwachtse controle. Toch hoorde deze spanning bij het uitgaan tijdens de oorlog. De voortdurende betrappingskans gaf ons een kick, zoals sommige jongeren dat nu zeggen. Het is een situatie die de huidige jeugd zich moeilijk kan inbeelden en ik hoop ook dat ze zoiets nooit zullen moeten meemaken. Elke jongere moet tijdens het weekend zorgeloos kunnen genieten van een leuk avondje uit.”