|
|
|
|
|
|
GPS-track: www.routeyou.com/route/view/196349/fietsroute-hercules-werra-fulda.nl Internationaal sporen vanuit België anno 2009? Vroeger kon je volgens de spoorwegen, ook al lieten de conducteurs dit oogluikend toe, met je fiets op de trein officieel niet de grens over naar Aken of Lille. Sinds dit jaar kan je enkel nog vanuit België naar het buitenland naar precies deze steden met een speciaal daarvoor ontwikkeld fietsticket van € 9,00. Een biljet terug is niet vanuit België te verkrijgen, begrijpen wie begrijpen kan. Dit biljet koop je tijdens een overstap probleemloos in één van de Duitse stations. Omdat wij in Tongeren wonen, gebruiken we naar Aken een Euregio-ticket van € 15,00, geldig tot 5 personen en ook verkrijgbaar in Aken of via het internet. Een ‘Schönes-Wochenend-Ticket’ voor Duitsland kost € 37, eveneens geldig tot vijf personen op alle regionale en interregionale treinen. Totale kost: € 52,00 + € 9,00 per fiets voor het internationale fietsticket naar Aken dat je daar kosteloos verlengt naar Kassel. Na één overstap en vijf uren later ben je in Kassel Wilhelmshöhe. In de week sporen lukt ook maar dan heb je per deelstaat een Länderticket nodig. Voor Nordrhein-Westfalen is dit € 34 en voor Hessen € 30, … voor vijf personen. Mits tijdige reservatie, lees tot drie maanden vooruit, kan dit zelfs goedkoop in combinatie met intercitytreinen voor € 39 tot € 59. De gemakkelijkste manier hiervoor is via internet je tickets online afdrukken of per post laten toekomen vanuit Duitsland. Bij het zoeken naar de gepaste treinen vink je ‘Fahrradmitname’ aan en geef je in een daarvoor voorzien kader een minimum overstaptijd aan, instelbaar per vijftien minuten. Mijn voorkeur ligt bij dertig minuten, zodat je rustig de tijd hebt om van perron te veranderen, ook bij een vertraging van twintig minuten. Bij het online boeken van je ticket beantwoord je de vraag over fietsmeename positief, reservatie van de fietsen gebeurt dan automatisch. De documenta-stad Kassel We wandelen het station van Kassel-Wilhelmshöhe buiten.
Wow, even door de ogen wrijven: “Is dit de Disneyboulevard”. Naar
rechts loopt een lange brede rechte boulevard tot in de benedenstad, aan
weerszijden herenhuizen en dubbele tramsporen in het midden. Naar links op de
hoogte ligt het adembenemende barokke bergpark met aan de horizon de kolossale
Hercules bovenop een klassieke tempel. Het bergpark Wilhemshöhe is het grootste
van Europa met inbegrip van een indrukvol kuurpark. Cultuur, natuur en
toeristische attractie zijn harmonisch verbonden in een uniek geheel. Een
verzameling van landgrafische kastelen en tuinen met wereldfaam. Na klooster
(1143) en jachtslot (1592) realiseerde Landgraaf Karl (1743-1821) het 300 ha
grote bergpark waarvan 100 ha kuurpark. Waterspelen en fonteinen, 22 vijvers, 12
km waterlopen, 45 km wegen, tempels, resten van een chinees dorp, de Hercules,
slot Wilhelmshöhe, de romantische Löwenburg, balhuis en het park met zeshonderd
verschillende houtgewassen staan borg voor een fenomenaal kunstgeheel. De 8,25 m
hoge Hercules boven op de berg is uitgegroeid tot waarteken van de stad. Aan de
voet van het Herculesbeeld zorgen kunstzinnige waterspelen voor een buitengewoon
schouwspel. Het water spoelt over tientallen kaskaden, de Steinhöfer waterval,
de duivelsbrug, de Plutogrot en valt via een nagebootst Romeinse viaduct naar
beneden tot aan de laatste attractie de grote fontein in de kasteelvijver, waar
het water 52 m omhoog schiet. Deze waterattractie is in de zomer op woensdagen,
zondagen en Hessische feestdagen te bewonderen. Iedere eerste zaterdagavond van
juni tot september vindt dit spektakel onder sfeervolle verlichting plaats. Park
Wilhemshöhe en het centrum zijn verbonden door de lange brede kaarsrechte
Wilhelmshöher Allee waarover een tram rijdt. Het zicht vanaf de voet van het
Herculesbeeld hoog boven en in het verlengde van dit alles is dan ook …
goddelijk.
Goden en fabels Na een acht uur durende treinreis nemen
we onze intrek in het prestigieuze Hotel Sloß Wilhelmshöhe aan de voet
van het kuurpark. We zijn nu eenmaal GR-LF’ers en trekken op onze fiets-
annex wandelsandalen het park in, de berg op naar Hercules. Een bergachtige klim
door bos en over grasveld, langs kunstzinnige replica’s van antieke bouwwerken
naar de kaskaden aan de voet van de tempel met Hercules op de top. Ik heb de
trappen beginnen tellen maar bij tweehonderd gaf ik er de brui aan, mijn
schatting ligt tussen de acht- en negenhonderd. Het uitzicht vanaf het
bezoekersplatform heeft dan ook iets goddelijks. Steen, water, gras en asfalt
trekken een kilometerslange rechte doorheen bos en woongebied. Enkel onderbroken
door het halfcirkelvormige museumslot Wilhelmshöhe onderaan de groenzone.
Het eerste bord van de Herkules-Wartburg-Radweg treffen we achter de tempel aan.
We wandelen langs de fietsweg terug naar het hotel, een helse klim die we op
deze manier toch al uitsparen.
Van vallei naar vallei Lang lekker langzaam bergaf met de stroom mee over mooi asfalt in een mosgroene vallei. Enige minpuntje is de, gelukkig niet zo drukke, verkeersweg die steeds kort in de buurt is. Het is paasvakantie en het heerlijke zonnige weertje maakt dat vele gezinnen gebruik maken van de mooie fietsroute langs de rivier. Wij “fietsen door naar de waterval”, hoor ik enkele kinderen roepen. Enkele honderden meters verder staan ze bij een stuw waar het water enkele meters breed over de muur naar beneden stort. Voor de kinderen een hele een belevenis. We fietsen door verscheidene dorpjes met opvallende kerktorens. De Wehre vervolgt zijn weg omheen de Hohen Meißner, wij nemen de zijrivier de Sontra en na de tunnel onder de hoofdverkeersweg in Wichmannshausen is dit de Netra. Het gaat nu steiler omhoog. Deze vallei heeft een bergachtig karakter door zijn steile flanken en hoog rijzende heuvels. In Röhrda is de historische ‘Untermühle’ omgebouwd tot hotelletje. Achter de kale voorgevel verbergt zich een leuk interieur en achtergelegen terras met een nog draaiend kletterend waterrad. We nestelen ons in de tuinstoelen en genieten van een wel heel lekker ijsje. Na een verkwikkende douche krijgen we een heerlijke maaltijd voorgeschoteld.
De oude grens Het dorpje Netra ligt boven in de vallei, we steken een laatste waterscheiding over naar de Ifta. Op een ronde bergkegel prijkt een vervallen kapelletje. Herleshausen was ooit een belangrijke grensovergang tussen oost en west. Ons asfaltwegje verandert over tientallen meters in een betonnen track, de laatste getuigen van de grensbewaking. We fietsen nu in de deelstaat Thüringen, de asfaltwegjes zijn van mindere kwaliteit. We steken de Werra over via de historische brug. Links boven de stad ligt de burcht Creuzburg. De Werratal-Radweg volgt letterlijk de smalle oever, op een breed bospad onderaan partijen rotsen. De Werra meandert continue, in iedere bocht treffen we wel kalksteenrotsen aan. We wisselen enkele malen van oever. In Ebenshausen noemt een stukje land met bloeiende fruitbomen ‘Im Paradies’. Na een volgende smalle oever- annex bospadstrook rusten we uit op de oeverpromenade van Frankenroda, een aardig vakwerkdorpje gelegen in een reusachtige meander. Op de uitgestrekte grasoever staan infoborden en een zonnewijzer. In de tuintjes achter ons trekken ‘Steenpaddenstoelen’, uit rots gehouwen, en andere ludieke voorwerpen onze aandacht. Treffurt bereiken we op de middag. Het historische centrum ligt in de bergflank onder de middeleeuwse burcht. Het rechthoekige marktpleintje met aan de straatzijde een rij stoeltjes en tafeltjes tegen de muur op de smalle stoep doen Frans aan. Het raadhuis is dan weer typische vakwerkkunst. De bakkerij blijkt de ‘place to be’ voor de aanschaf van een snelle middaghap. En met reden, de broodjes smaken overheerlijk.
Vakwerkherenhuizen De hoofdstraat in Wanfried is betoverend, een uitzonderlijk goed bewaard geheel van vakwerkhuizen en -boerderijen. Op de vroegere kade verwijst een oude houten rivieraak naar de verdwenen haven. Een modern kunstwerk met metalen fietser op een gebogen staaf, symboliek voor een brug, trekken verder de aandacht en het restaurant draagt met ‘Zur Schlagd’ wel een zeer ongewone naam. Een fietsje op een houten paal met een grote ‘W’ bovenop, wijst ons de weg. De vallei verbreedt en we fietsen langs enkele vijvers en een groot recreatiemeer. Opvallend zijn twee heuvels die op grote bulten lijken. Op de hoogste staat een bismarcktoren. Eschwege is een winkelstad met een mooie voetgangerszone en enkele uitnodigende pleintjes. De Werra kronkelt verder door het landschap. Plots krijgen we een forse klim. Op het hoogste punt staat een eethuisje bij de ingang van de tweelingstad Bad Sooden-Allendorf. We komen Allendorf binnen langs één der bovengelegen straten met een mix aan vakwerk-werkmanshuisjes van één of twee etages hoog. De hoofdstraat ietsje lager bestaat dan uit de woningen van de gegoede burgers, vakwerkherenhuizen van drie tot zelf 4 verdiepen hoog. Één van de mooiste straatbeelden ooit gezien. We steken de rivier over naar de kuurbadplaats Bad Sooden. Voor de stadspoort staat een metershoog gradeerwerk, dat vroeger diende voor de zoutwinning. Vandaag fungeren gradeerwerken als grote openlucht inhalatie-inrichtingen. Duizenden liters zout water sijpelen dagelijks over de sleedoornwanden, verstuiven een fijne nevel en vormen zo een zeeachtig klimaat. Een wandeling langs het gradeerwerk van de kuurbadplaats is even gezond als een wandeling aan de zee. Achter de stadspoort ligt het kuurpark met middenin het cultuur- en congrescentrum. Geflankeerd door de zogenaamde kuurmijl met winkeltjes maar vooral restaurantjes, cafés en ijssalons. Achter het gradeerwerk liggen de Werratalthermen waar je terecht kan voor een verkwikkende wellness-sessie. Met Pasen vindt de sprookjesweek plaats. Uit een venstertje in de stadspoort klopt vrouw holle haar verenkussen uit. Voor de kinderen is hier snoep aan toegevoegd. Op het grasveld staan houten figuren uit de sprookjeswereld opgesteld, … niet allen zijn ons bekend. In het straatbeeld duiken mysterieuze figuren op die sprookjes vertellen. Hoofdevenement van deze sprookjesweek is de sprookjesstoet.
Bloesemweelde Onze laatste etappe vangt aan met een
doortocht van de kersenstreek. Pasen, half april, boesemtijd dus. De groene
heuvelflanken zijn wit gestipt … van Werleshausen over Wendershausen tot de
landbouwuniversiteitsstad Witzenhausen. Hier splitst zich de variante van de
Herkules-Wartburg-Radweg van de Werratal-Radweg. Wij zetten onze tocht via
kleine asfaltwegjes op de rivieroever verder naar Hann. Münden. Een tijdje gaat
dit gepaard met het rumoer van enkele drukke verkeerswegen aan de overzijde.
Vanaf Laubach loopt het laatste stuk langs de Werra over een slingerend bospad
dat overgaat in een pad tussen stadstuintjes. Hann. Münden ligt aan de
samenvloeiing van Werra en Fulda. Beide rivieren smelten hier samen tot de Weser.
Aan de oude Werrabrug treffen we op de R1, Duitslands eerste
langeafstandsfietsroute. Deze loopt identiek aan de Fulda-Radweg naar Kassel.
Bij de brug rijden we door de poort, omringd door stadsmuurresten, het centrum
en voetgangerszone binnen. De stad telt maar liefst 700 vakwerkhuizen. Hier niet
enkel witte huizen met bruin balkengeraamte maar vele pastelkleuren wat een
kleurig stadsbeeld oplevert. Boven de Fulda op de andere oeverflank wappert de
vlag op de Tillyschanze, een blokvormig middeleeuws gebouw met dubbel zo hoge
kasteeltoren.
Tekst en foto's: Guy Raskin Steekkaart SITUERING:
centraal in Duitsland |
