|
|
|
|
|
|
Met Abel op weg door Twente
Bij het naderen van zulk een symbooltje krijg je een andere beltoon te horen die
aangeeft dat je bij een wetenswaardigheid bent aangekomen. Een druk op de
rechtse knop en je krijgt hier uitleg over een kasteel, een natuurgebied, een
eetcafé, een restaurant, … Een druk op de linkse knop brengt je terug naar de
kaart. Kan het nog eenvoudiger? Het verrassingselement We boekten een driedaags (twee nachten) fietsarrangement. Omdat we de eerste dag ’s morgens aanreizen kiezen we de die dag voor een gemiddelde dagafstand van 50 km en de twee overige 60 km. Voor de rest laten we ons totaal verrassen naar de grieven van Abel. We vertrekken met de fietsen achterop de auto thuis om 7 uur en om 10 uur zitten we na 285 km lekker in het zonnetje op het terras van ons hotel ‘De Lutt’. Het is pinkstermaandag en een fanfare speelt het happy-birthay deuntje ter ere van het 40 jaar hotelbestaan. We hebben geluk, de eerste dag fietsen we een lus zodat we onze hotelkamer al kunnen betreden. Na een lichte maaltijd nemen we ons Abel-apparaatje in ontvangst. De montage op het stuur is vanzelfsprekend en verloopt probleemloos.
Na een minuutje is onze positie bepaald en Abel stuurt ons van de hotelparking onmiddellijk links de weg op richting dorp De Lutte. Er heerst een enorme fietsdrukte op het centrale plein van het dorp. Op het kruispunt ligt op iedere hoek een fietscafé en bovendien vindt op het plein een rommelmarkt plaats. Abel stuurt ons over het kerkpleintje en langs het kerkhof een grindpaadje op. Het gaat doorheen een bos en voorbij een slagboom die toegang geeft tot het parklandschap van een groot landgoed. Bij een vijvertje staat een bankje, een vrouw fietst met hondenkar langs ons heen. We betreden een volgend landgoed en fietsten over een breed grindpad tussen meters hoge ligusterhagen en rododendrons. Abel zegt ons een privé-bosweg in te fietsen en stellen ons vraagtekens. Over een oude beukenlaan staan we voor de poort van een volgend herenhuis, ook hier komen we enkele fietsers tegen wat ons geruststelt. Abel houdt dus degelijk geen rekening met bestaande fietsroutes. We fietsen langs bordjes met knooppunten, de LF Saksenroute, de Hellehondroute, de Dinkelbeekroute. Onverwacht stuurt Abel ons een vrij woest bospad in met hier en daar resten van rode klinkertjes en laat ons vermoeden dat dit ooit een oude toegangsweg was. Grind- en bospaden lopen door grote gemengde loofbossen met statige beuken en oude eiken. Wat later fietsen we door een weidelandschap steeds in de buurt van de Dinkelbeek. Overal in het landschap duiken infopanelen op met uitleg over de fauna en de flora. Over een kreek, een ven, een bijzonder ras runderen dat om de één of andere reden afhankelijk is van ooievaarsnesten. Dat verklaart ook het eigenaardige Dinkelkoeiennest dat wij passeren op onze route, drie levensgrote namaakkoeien staan bovenop een metershoog ooievaarsnest geplaatst. Bezinnen doen we op een bankje met in de boom gekerfd ‘rust’, erlangs het verhaal van de steen aan een koord over de natuurelementen. Wanneer de steen nat is, regent het, ziet hij wit dan sneeuw‘t, gaat hij op en neer dan beeft’, gaat hij heen en weer, dan gaat de wind hevig te keer, … en hangt er geen steen, dan is hij gestolen. De gemeente Losser bezit nog kreken die vroeger dienden voor het bleken van linnen. Even het stof uit de ogen wrijven, ja toch: vrije gift koffie. Een bewoner stelt een hoekje van zijn tuin open en verkoopt er ijs en dergelijke. De koffie betaal je naar goeddunken. Een bijzonder geologisch natuurfenomeen op het einde van onze fietslus is het Lutterzand, waar het meanderende riviertje de Dinkel een zandduin doorklieft. Het landschap heeft veel weg van een oase, maar dan wel met loof- en sparrenbomen. Een laatste seintje van Abel vertelt ons dat een stenen monument in het groen verstopt langs de straatrand aan de Dinkel de bemanning van een Amerikaans neergestort vliegtuig uit WO II herdenkt.
Pannenkoeken op 80 manieren We vertrekken zoals we gisteren geëindigd zijn, voorbij aan het Lutterzand. Abel kiest voor enkele wandelpaden die uiteindelijk op een grindpad uitgeven. We steken de Dinkel over en even later fietsen we over een rechtdoor verlopend zandpad op de grens met Duitsland. Een haast Kempens landschap met heide en berkenbomen. Op het pad dat de naam ‘Vrijdijk’ meekreeg komen we voorbij een ‘kommiezenhut’ van de douaniers, een onderaardse houten hut in een dijk met uitkijkgaten onder het grasdek. Waar enige akkerbouw is vallen ons vooral de enorme buxusplantages en het aanmaken van grasmatten op. Het landschap verandert, we fietsen een tijdje langs het oude kanaal tussen Amelo en het Duitse Nordhorn. Pannenkoekenhuis Bolle Jan sinds 1989, het terras verdeelt de tafeltjes door middel van mooi geschoren beukenhagen met sierlijke toegangsbogen in kleine kamertjes met zicht op het kanaal. Het interieur is zoals je het van een dergelijk etablissement verwacht, ouderwets gezellig met veel franjes, knusse kussentjes en geruite tafelkleedjes. We zijn nog niet lang onderweg maar hier kunnen we niet aan voorbij. Pannenkoeken op 80 verschillende manieren en die op grootmoeders wijze spreekt mij wel aan. Na enige tijd verlaten we het kanaal en fietsen door een gietijzeren hek met vergulde sierlijke boog over een oeroude beukenlaan richting kasteel. Het landgoed ‘Singraven’ ligt er betoverend romantisch bij. Aan de watermolen op de Dinkelbeek bevindt zich een uitspanning waar het heerlijk vertoeven is. Hier is het genieten van de rust, het kolkende water dat over het waterrad rolt, de fluitende vogels en een koekoek die niet stopt bij twaalf slagen. We fietsen opnieuw langs het kanaal maar ditmaal in tegengestelde richting. We steken de ophaalbrug over en komen in een krekenlandschap terecht. Maar ook hier bevindt zich een mooi stukje natuurgebied met de ‘Bergvennen’, een heidelandschap met zeven vennen. We kruisen verscheidene kreken met namen als Gele beek, Rammelbeek, … Uiteindelijk belanden we in een typisch Twents weidelandschap met kleine bospercelen. Vrij in het landschap staan zeer oude solitaire eiken van meer dan 300 jaar oud. Één exemplaar met een enorme stamomtrek telt zelfs 500 tot 700 jaar. Maar de meest besproken boom staat in de buurt van Lattrop. In een bijbouw van de stal groeit zo een prachtexemplaar van een eik door het dak. De bewoners schenken koffie of thee en we nemen plaats aan één van de op het gazon verspreide tafels. We fietsen door het centrum van Lattrop, aan de rand van de gemeente staat een windmolen. Abel stuurt ons over kleine wegen naar Ootmarsum. Het infogeluidje gaat wild tekeer, de ene kunstgalerij volgt de andere op. In de knusse geplaveide straatjes staan overal bronzen beelden en andere kunstwerken verspreid. Voor een hotel deelt Abel ons mede dat de rit erop zit.
Koffie en nog iets lekkers Tot onze verrassing start de volgende dag met enkele heuveltjes. Kleine landelijke wegen leiden voorbij aan enkele campings en een ijshoeve, maar daar is het net nog iets te vroeg voor. Een bospad met de naam ‘Blauwe weg’ voert langs een grafheuvel uit het bronstijdperk en de Springenbronnen. Uiteindelijk geeft hij uit op een majestueuze beukendreef die wij naar links volgen voorbij aan enkele weekendhuisjes. Prachtige landelijke wegjes voeren ons naar de Bels molen aan de Mosbeek. Een dubbelmolen waarvan de eerste diende als papiermolen maar na een crisis een tweede leven kreeg als korenmolen, de andere was een cichoreimolen. Het interieur van de molen bestaat uit een authentieke theeschenkerij. Buiten fietsers komen van alle kanten ook wandelaars toe die plaatsnemen aan de houten picknicktafels of op het knusse terras onder de oude bomen. Abel stuurt ons over een zandweg langsheen de Mosbeek. Na dit natuurgeladen begin krijgen we lange rechte wegen onder de wielen in agrarisch gebied. Tubbergen is een kleine commerciële gemeente met winkeltjes, enkele bakkers en een viskraampje. In het oog springend zijn de basiliek en het raadhuis met eethuis ‘De burgemeester’. Ook wij happen toe. We fietsen over een kanaal waar het Dinkelland ons welkom heet. We komen nog eens over een landgoed met kasteel, boerderij en watermolen. Een bijzondere plek is de stiftkerk in het gehucht Het Stift. In het door hagen omsloten terrein treffen we een leuke uitspanning aan met heerlijk terras. Onderweg en in Ootmarsum zijn ze ons al opgevallen, ook hier staan twee oude waterputten. We verlaten het terrein via een steegje langs achteren doorheen de velden. Na Rossum bereiken we een uitgestrekt loofbos waar we in rechte lijn doorheen fietsen. Een uithangbord ‘Koffie + iets lekkers’ nodigt ons een laatste maal uit want Abel heeft nog een verrassing in petto, de Hoge Lutte. Via een hobbelig pad fietsen we beboste heuvelrug hoog naar een uitzichtpunt met een panorama over het anders zo vlakke Twente. Grindpaden doorkruisen kriskras dit miniheuvelland. Nog even over de ‘Loabult’ wat voor bosbult staat en over een boerenerf en ons verdikt is geveld. Abel navigeert je niet alleen oordeelkundig door Twente ... met Abel beleef je Twente.
Tekst en foto's: Guy Raskin Steekkaart ROUTE: naar keuze, afhankelijk
van aantal kilometers en de interesses |
.jpg)
