In memorian
Arco
Hier mijn verhaal over mijn eerste hond Arco de Berner Sennen.
Arco was geboren op 19 november 2001.
Eind januari mochten we hem gaan halen.
Amai ,dat was lang wachten, de rit naar Vlierzele duurde kei lang, maar daarna met de prachtige pup op mijn schoot kon de rit terug naar Berlaar niet lang genoeg duren.
Arco was echt een beertje, en dat bleef hij ook ‘mijn grote Knuffelbeer’.
We genoten elke dag van hem, tot hij iets ouder dan 6 maanden was, dan zag ik een wondje aan zijn achterpoot, had het al een paar keer verzorgd, maar het bleef stilletjes bloeden, dan toch maar eens aan de Dierenarts laten zien.
Toen kreeg ik het slechte nieuws , het was een (kwaadaardig) gezwel, maar ze had alles kunnen weg snijden, ”oef, was ik opgelucht.”
Maar ja, het heeft enkele maanden geduurd voor de wond helemaal dicht gegroeid was. (eindelijk van die kap vanaf).
4 à 5 maand later kwam er op zijn genezen poot een knobbel te staan, met een klein hartje naar de dierenarts, en ja het was terug een gezwel op dezelfde plaats.Weer zo’n grote wond dat stilletjes genas.
Joepie, Arco was weer volledig genezen, we konden terug mooie wandelingen maken en samen ravotten.
Maar het mocht niet lang duren, want nu had hij iets aan zijn huid , een zalfke van hier en een zalfke van daar, maar zonder succes, dan wat anders geprobeerd.
Ook zonder succes, dan toch een stukje huid weg laten nemen, om daarna te horen te krijgen dat Arco een probleem hond is en altijd een probleem hond zal blijven.
De Dierenarts zei dat ik alles gedaan had wat ik voor Arco kon doen.
Ik heb toen de beslissing genomen om hem te laten inslapen, dat was de dag voor zijn 2de verjaardag, maar als ze het eerste spuitje wou geven spartelde hij tegen(daarna hoorde ik zeggen dat het een teken was dat hij er nog niet klaar voor was).
Daarna is hij in mijn armen ingeslapen. “Arco het spijt mij zo, ik heb zo’n groot schuldgevoel voor wat ik heb gedaan,en dat zal ik mijn hele leven hebben, ik mis je zo.”
Nu moest ik naar huis zonder Arco, dat was verschrikkelijk, moest tegen mijn man en de kinderen zeggen dat Arco er niet meer is.
Dit was mijn verhaal over mijn Knuffelbeer.
Een jaar later wilde ik toch terug een hond, maar een Berner durfde ik niet meer nemen.
Ik heb toen voor een Aussie gekozen, en ik wou het liefst een Red Merle, ik moest nog wachten want het teefje moest nog gedekt worden. Toen Jess de puppy’s kreeg was er 1 red Merle bij, en ik wist van de eerste week dat het pupje van mij mocht zijn.
Nu ik wist dat ik terug een hondje ging krijgen kreeg ik het toch ff benauwd, ik was op dat moment aan het wandelen op de dijk met Cerex (de hond van mijn Dochter)
En ik kreeg het moeilijk, ik miste Arco zo hard, ik keek toen naar de hemel en zei hard “ Arco waar ben je ? “ en ik had gezegd “ hopelijk heb ik meer geluk met Flame “ op dat moment keek ik naar beneden recht op een 
klavertje 5, ik heb dat geplukt, voor mij was dat een teken van Arco.
Het klinkt misschien raar, maar soms denk ik dat er een stukje van Arco in Flame leeft, Flame is net zo’n knuffelbeer, en van mannier van doen is het dikwijls dat ik precies met Arco bezig ben.
Arco Ik zal je nooit vergeten
Je leeft voor altijd in mijn hart
Dikke knuffel van je Vrouwtje.