35mm

Helaas heb ik momenteel nog geen camera voor 35 mm film in mijn verzameling. Dus beperk ik mij met wat algemene uitleg en enkele tekeningen die door mijn vriend Bernard De Witte zijn gemaakt. De camera op de foto hiernaast is een 35 mm camera die gebruikt werd voor het opnemen van de buitenopnamen voor de legendarische reeks "Schipper naast Mathilde".

Tijdens de LIVE uitzendingen werden de gefilmde fragmenten door de regisseur tussengelast.

Deze foto's werden toevallig gemaakt door Armand Deknudt op de luchthaven van Zaventem. Ze zijn een onderdeel van de aflevering met de titel "De grote reis". Als bij toeval is deze aflevering één van de slechts zes bewaard gebleven uitzendingen.

 

 


Het 35 mm formaat werd min of meer door Edison bepaald. Hij bestelde bij de firma Eastman in 1889 een rol 35 mm film voor zijn Kinetoscoop. Dit was een toestel waar opeenvolgende beeldjes op één strook film werden opgenomen. Het resultaat kon slechts door 1 persoon tegelijkertijd bekeken worden.

De gebroeders lumiere gebruikten bij hun eerste voorstelling op 28 april 1895 ook 35 mm film, maar met slechts één ronde perforatie aan beide kanten van het beeld.


Edison gebruikte 4 vierkante perforaties per beeld voor het filmtransport. Mede door het breveteren van de filmproductie was het voor nieuwkomers onmogelijk om films te maken. Dit had tot gevolg dat 35 mm film als standaard werd genomen. Het formaat is zo goed beschermd dat het tot op heden de standaard is gebleven.

Daarnaast werden in de beginjaren ook andere breedtes gebruikt zoals een 2 1/8 inch brede rol papier met emulsie (Friese-Greene 1887), 54mm papierfilm (Le Prince, 1888), 50mm (Skladowsky 1895), 60mm (Prestwich,Demeny 1895). 63mm (Veriscope 1897).

Na de stomme film kwam er ook geluidsfilm. Eerst met het optisch systeem (links) en later ook met magnetisch sysyteem. De film werd voorzien van 4 magneetsporen. Voor het gemak werd ook nog het optisch spoor aangebracht (x) om de compatibiliteit met oudere projectoren te garanderen.

Movietone optisch geluid.

Optisch geluid is qua principe zeer eenvoudig. De geluidstrillingen worden omgezet in electrische signalen via een microfoon en een versterker. Deze electrische signalen worden op hun beurt omgezet in lichtvariaties die op de lichtgevoellige film worden vastgelegd. Het geluid wordt mee ontwikkeld en is meteen gebruiksklaar. Het optisch spoor werd meestal pas achteraf toegevoegd en gesynchroniseerd. Hoewel er camera's bestonden die het optisch spoor "live" opnamen. Ik kreeg onlangs het genoegen zo'n opname (in 16mm weliswaar) te projecteren. Een mooi documentje met Tiroler muziek.

Er zijn ook twee systemen. Hiernaast het Movietone systeem die werkt op het principe van wisselende densiteit. De heldere en donkere vlakken stellen de geluidstrillingen voor.

RCA Photophone optisch geluid.

# RCA komt uit met een ander systeem dat volgens het amplitude-principe werkt. Het bestaat uit 2 zwarte lijnen die van dikte variëren volgens de trillingen van het geluid. Beide systemen kunnen met dezelfde leesinrichting gelezen worden. De uitlezing gebeurt met een foto-electrische cel.
xxxxxxxxxx

Cinemascope

VistaVision

#


#

3 perf

#

Zeiss Icon Kinamo N25