2 duim Quadruplex

Het was vooral door het tijdsverschil tussen de westkust en de oostkust in de Verenigde Staten dat er een eenvoudige en snelle manier nodig was om televisie beelden te kunnen opnemen en een uur later te kunnen herhalen. De tot nu toe gebruikelijke cinescoop methode was omslachtig en ook de kwaliteit was wisselend. Snel even terugspoelen was er niet bij. De film moest eerst ontwikkeld worden en dan nog gesynchroniseerd met het geluid. Omstreeks 1950 startte de naar de VS geïmmigreerde Rus, Alexander M. Poniatoff, producent van o.a. haarkrultangen en magnetische bandopnemers voor geluid, met experimenten om televisie beelden op magnetische band vast te leggen.
Zijn firma noemt AMPEX. De eerste 3 letter zijn zijn initialen en EX van exellence.


Tijdens de tweede wereld oorlog ontwikkelde de firma AEG een bandrecorder met zeer hoge geluidskwaliteit. Die kwaliteit werd bereikt door ronddraaiende magneetkoppen toe te passen. Een als oorlogsbuit meegebracht toestel kwam in de handen van Poniatoff en al vlug begon hij dit principe toe te passen op zijn videorecorder. Al vlug werden er goede resultaten bereikt zodat hij in 1956 met een werkend toestel op de markt komt. Het is meteen een succes.

De recorder werkt met 2 duim brede magneetbanden. De magneetkoppen bewegen dwars over de band . De koppenschijf bevat 4 koppen. Elke kop neemt slechts 1/16 van een half beeld op. Om een volledige frame op te nemen moet de koppentrommel 4 omwentelingen maken. Daardoor draait de koppenschijf aan 12000 toeren per minuut.

De 4 koppen hebben deze recorder ook aan zijn naam geholpen. 4 koppen voor Quadruplex.


Om een goed contact te verzekeren tussen de band en de koppentrommel wordt de band met een compressor in een holle mal gezogen. Het toestel maakt daardoor zeer veel lawaai. Om dit enigszins te dempen kan men een kap boven de koppen toe doen. Daardoor werd het lawaai al wat meer gedempt.

De recorders waren steeds uitgevoerd met een controle monitor en een wave-form monitor. Met een 2 duim recorder werken vergde veel vakkennis. Het was geen toestel die eenvoudig te bedienen was zoals de hedendaagse recorders.

Bij de Belgische televisie moest men wachten tot omstreeks 1963 voor de eerste AMPEX-en werden geïnstalleerd. De hieronder getoonde beelden zijn van die introductie bij het toenmalige NIR.

Foto's met toestemming vrt.


In mijn verzameling zit geen quad machine. Helaas. Maar ik ben wel in het bezit van een koppentrommel. Deze koppentrommel komt van een toestel die in mijn vroegere school gestaan heeft. Helaas is het toestel vernietigd omdat er plaatsgebrek was.

Ik kreeg volgende informatie van een quad specialist uit de VS, Don Norwood.

It's an RCA headwheel panel and was used on all their low-band machines starting with their first tube-type model TRT-1 in the late 50's and up through the model TR-22 in the 60's.  The later machines which were high-band used a different head assembly but many of these low-band machines were still in use into the 70's.  There are several variations of the head and if you need more specific info, send me the number on the nameplate that begins with MI-407--  and I can tell you the configuration.  Heads from Ampex and RCA were not interchangeable and so could only be used on their respective manufacturer's decks.

Your panel is a 10 mil, air-bearing, low-band head.

For those who are not familiar with quads, the 10 mil head width was the standard used on all 15 IPS recordings.  Most quad machines also offered an option to run at 7-1/2 IPS with reduced quality and that required changing to a 5 mil head.  The first heads originally were built with precision ball bearings.  The introduction of air bearings by both Ampex and RCA improved the performance and most older machines were retrofitted to use the air-bearing heads.

One important note about air-bearing heads.  Rotating these without air applied to the bearings will likely ruin the bearings.  If the head is just for display then it probably doesn't matter but a head that is to be used should never be turned by hand when not pressurized.

Don Norwood.
Digitrak Communications, Inc.


Thanks Don.

Mocht ik ooit een 2 duim machine op de kop kunnen tikken dan heb ik toch al 2 referentie banden voor de afregeling van de machines. Je weet nooit hoe een koe een haas vangt.

Twee duim en één duim tape naast elkaar.

Hieronder een schematisch overzicht van het systeem.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Tekst

Sony PV100

Naast het Ampex 2 duim systeem zijn er ook nog andere systemen die gebruik maakten van 2 duim brede banden. De Sony PV100 was daar één van. Hiernaast een foto uit Electuur van november 1964. Het Sony systeem maakt gebruik van slechts één kop die helicoidaal draait. Die kop draait op de netfrequentie (50Hz-3000tr/min of 60Hz-3600tr/min). De kop beweegt tussen een luchtspleet in een stilstaande cylinder. Normaal gedien zou de slijtage met de band, die aan 38cm/sec voortbeweegt zeer groot zijn. Men heeft dit opgelost door gaatjes in de cylinder te maken waardoor samengeperste lucht gevoerd wordt. De band rust dus eigenlijk op een luchtkussen.

Voor de rest gebeurt de synchronisatie van de koppenschijf met pulsen afkomstig van een magneetje op de trommel en een servo systeem gestuurd door het fase verschil met pulsen op het controlespoor.

Door de één-kop methode toe te passen is het signaal tijdens de rasterterugslag eventjes onderbroken; 100 ... 300 µS; hetgeen een stoorsignaal veroorzaakt. Om dit stoorsignaal te onderdrukken wordt er een poortschakeling toegepast.

AMPEX VR1500

Ook Ampex kwam met een afwijkende 2 duim videorecorder. Uitgekomen in juli 1963 werd hij voor $ 12 000 verkocht. Hij gebruikt de helical opnametechniek in plaats van de transversale. Hij werkt volledig met transistoren en kan enkel in zwart-wit opnemen. Met zijn bandsnelheid van 12.7 cm per seconde haalt hij een speelduur van meer dan 60 minuten. Daardoor zorgt dit toestel voor een veel lagere bandkost per uur opname. Bij een Quad machine bedroeg dit in 1963 $ 275 per uur tegen $ 75 voor een uur bij de VR1500.

 

 

Dit toestel werd in de literatuur "portable" genoemd. Op de hiernaast getoonde foto kan je afleiden dat dit niet letterlijk nemen.

Het toestel werd ontworpen voor gebruik in ziekenhuizen, scholen of bedrijven. Voor uitzending is het toestel niet geschikt omdat een lichte onstabiliteit in de beeldstand de VR1500 kenmerkt.