Karel Dillen (1925)

Dillen wordt tijdens zijn scholierentijd aan het Koninklijk Atheneum te Antwerpen flamingant. Tijdens de Tweede Wereldoorlog sympathiseert hij met de Nieuwe Orde, maar wordt van geen enkele collaboratiebeweging lid, waardoor hij gespaard blijft van de repressie.

Kort na de oorlog zet Dillen zijn eerste stappen in Vlaams-nationalistische kringen. Hij staat aanvankelijk wantrouwend tegenover de in 1954 opgerichte VU, maar wordt in 1957 lid. Van meet af aan neemt hij een kritische houding aan binnen de VU, waarvan het programma volgens hem niet radicaal genoeg is. Zo ontbreekt volgens hem de Groot-Nederlandse inslag. Van 1965 tot 1992 schrijft hij voor 't Pallieterke.

Dillens grootste geesteskind is het vormingsblad Dietsland Europa, dat hij in mei 1956 sticht. Van Were Di, opgericht in 1962 en vanaf 1968 de uitgever van Dietsland Europa, wordt hij voorzitter. In het voorjaar van 1971 stapt Dillen uit de VU, die volgens hem te weinig rechts-revolutionair is.

Wanneer de VU in 1977 in een Belgische regering stapt en mee over het Egmontpact onderhandelt, sticht hij de Vlaams-Nationale Partij, waarvan hij 'voorzitter voor het leven' wordt. Wanneer de VNP op 28 mei 1979 wordt omgevormd tot Vlaams Blok, blijft Dillen voorzitter.

Bij de parlementsverkiezingen van 1978 wordt Dillen verkozen op de Antwerpse Kamerlijst. Tot 1987 is hij de enige VB-afgevaardigde in het parlement. In het kader van Operatie Verjonging staat hij in maart 1987 zijn Kamerzetel af aan Gerolf Annemans. In december 1987 komt Dillen opnieuw in het parlement, nu als senator. In juni 1989 verhuist hij naar het Europees Parlement. In de lente van 1996 treedt Dillen af als partijvoorzitter en duidt Frank Vanhecke aan als zijn opvolger.