Getuigenis Delphine
  • Lees meer
    Lieve Fredo, Afscheid nemen van jou doet veel pijn, maar we willen dat dit een dankbaarheidsviering wordt.
We zijn dankbaar voor alles wat je voor ons en je vrienden hebt betekend: 
Je had een heel groot talent om met mensen om te gaan
Je was steeds zo’n leuk gezelschap, iedereen wilde jou er zo graag bij
Als de sfeer eens gespannen was, bezat jij de mogelijkheid om die luchtig te maken
Je lachte alles weg met je humor Je liet geen kans aan je voorbijgaan om van het leven te genieten, de terrasjes, de aperitiefjes, de restaurantjes, steeds omringd door je unieke hechte vrienden
Je was heel eerlijk, oprecht en we konden je als geen ander in vertrouwen nemen
Familie en vrienden waren zo belangrijk voor jou, en zelf tijdens de laatste week van je leven, toen het voor jou ondraaglijk was geworden, heb jij toch de moed gevonden om zorg te dragen voor ons en voor je vrienden. Je hebt over je diepste zorgen gecommuniceerd, je hebt van ons afscheid genomen in je gesprekken en nadien in je lange afscheidsbrief. Je was zo uniek, we zullen je erg missen.
Dikke kus
Getuigenis Charlotte en Alix
  • Lees meer
    Lieve Fredo,
Ik zal je nooit vergeten.
We kennen je als de grappenmaker in de familie en zo zullen wij je ook blijven onthouden.
Die mooie glimlach die ik op je mond zag, ik hoop dat ik die nooit vergeten mag.
Je mag rusten nu.
Je hebt harde dingen moeten doorstaan.
Laat het los.
We zullen voor altijd bij je blijven staan.
Goede reis.
Kus Charlotte Frédéric,
Je mooie afscheidsbrief heeft ons allen doen wenen.
We zullen proberen er met ons allemaal nog een mooi leven van te maken. Je was er altijd voor ons allemaal. Jij maakte ons altijd weer blij. Het was moeilijk om afscheid van jou te nemen. De laatste weken was het moeilijk voor jou maar gelukkig heb je de laatste week veel aan je vrienden en mamy en papy verteld. Je was wel iemand die moeilijk over zijn problemen kon vertellen, maar toch heb je het gedaan en daar ben ik fier op. Ik ben nog jong maar toch besef ik een beetje hoe jij je voelde. We missen je. Alix
Getuigenis Patty en Vincent
  • Lees meer
    Liefste Frédéric, Fredje, Freddie, Fredo, Frectoos, Freffertjes, Cabronneke, Copain, Panniertje, Monsieur Pannier,
Evenveel namen voor éénzelfde fantastische maat, Frédéric Pannier. Hier zitten we dan met z’n allen. Tranen in de ogen, jouw nimmer aflatende schaterlach in ons geheugen gegrift. Het voelt absurd en onwezenlijk aan om hier vandaag afscheid van jou te moeten nemen. Al snel verschijn je op ons netvlies samen met de ontelbare herinneringen en hilarische anekdotes die iedereen van jou heeft. Zelf kon je ze als geen ander op de meest sappige manier vertellen, en ook al had je ze al 100 keer verteld, we lagen elke keer opnieuw toe van ’t lachen. Herinner je nog de memorabele hangmat, de schildpad in den Buro, het visa incident in Kemer, je legendarische 20 kilometer van Brussel, je lange roeicarrière, je wedervaren met de ultieme Israëlische elite-gevechtssport Krav Maga en niet te vergeten, je vele grappen, zoals die over de Ray-ban, Come’onBear en de brandnetels… niemand anders dan jij slaagde erin om op zondagmorgen iedereen uit bed te bellen om toch maar als eerste de laatste nieuwe lol te vertellen. Je kon grappen vertellen als geen ander, maar … je moest er wel telkens bij geweest zijn…
We weten allemaal dat je in Gent een geliefde publieke figuur was, maar af & toe trok je graag de wijde wereld in; de uitstapjes naar ‘t Stad, op 1 weekendje heen en terug naar Mexico, je fameuze wandelingen op de Malecón in Cuba, de Guinesskes in Ierland, op je dertigste verjaardag verrast worden door al je maten in Madrid, op tentenkamp in Tunesië, Zwaene uitchecken in Hamburg, een hoop trouwfeesten in het buitenland, de fameuze mental spa’s in Salamanca, een intensief talenbad in Barcelona en de doorlopende apérootses aan de zwembaden van de Provence…
Eenmaal terug in Gent stak je graag je voeten onder tafel op de vele memorabele etentjes bij al je vrienden… we houden je eraan om bij ons weerzien eindelijk jouw lang beloofde brunch te houden… Ook van sterrenrestaurants was je niet vies. En als je niet aan het eten was, wisten we altijd waar we je konden vinden. Je had namelijk een lichte voorkeur voor plaatsen die begonnen met een voornaam, bij Johan, bij Guido, bij Eric, bij Jacky, bij Stella en Antonio, bij Marcella en Simonneke, bij Ro- en Marie Main…, en last but not least bij den Turk, racisme was niet aan jou besteed.
Gent zal nooit meer hetzelfde zijn zonder jou Fred, het zal stil zijn zonder je zo aanstekelijke en altijd aanwezige schaterlach. Je vrolijkte iedereen op. Je vulde een ruimte met je aanwezigheid en aanstekelijk enthousiasme en liet zo een diepe indruk na op iedereen die jouw pad kruiste. In die mate zelfs dat je in vele families ‘part of the family’ werd.
Je was de onbetwistbare ‘Godfather’ van al die onvergetelijke momenten maar evengoed stond je altijd klaar voor je vrienden. Je luisterend oor, je oprechte bekommernis, je nooit veroordelen van iemand, maakten van jou een prachtig mens en onvoorwaardelijke vriend.
Als alleen maar je humor en levensvreugde, je carpe diem ingesteldheid en alle personen die je zo graag gezien hebben, genoeg waren geweest om je zorgen te bestrijden…. We hadden liever nog vele verhalen samen beleefd en neergeschreven. Wij de woorden, jij de kleur en inhoud. Zelfs in de brief die je ons meegaf, toon je eens te meer hoezeer je met de mensen rondom jou begaan was. Met je vrienden, maar vooral ook met je ouders, zussen, neefjes en nichtjes… je familie was alles voor jou. We hebben ze de voorbije drie weken mogen leren kennen als fantastische mensen… en hebben al veel steun aan elkaar gehad. We zullen dan ook zeker voor elkaar blijven zorgen zoals je ons gevraagd hebt. Freddie, je was ‘larger than life’, en zoals je het zelf vaak zei, heb je geleefd voor twee en gelachen voor tien.
Je bent een echte vriend die we nooit zullen loslaten. Er zal geen dag voorbij gaan dat we je niet zullen missen Fred. We blijven je voor altijd meedragen in het diepste van onze harten. Het ga je goed lieve vriend, tot later.
Getuigenis Matthieu
  • Lees meer
    Tonton, 13 dagen heb ik met een dubbel gevoel gezeten, hoop & verdriet.
Hoop dat je niet afzag.
Hoop dat we nog eens konden lachen.
Hoop dat we nog eens een goede babbel konden hebben.
Hoop dat we nog eens iets konden gaan drinken.
Hoop dat je nog veel meer van je verhalen kon vertellen.
Verdriet omdat ik je mis. Freddie, ge zijt te vroeg weg. Hoe ouder ik werd, hoe dichter we bij elkaar groeiden. De laatste keer dat we iets waren gaan drinken was echt alsof ik met mijn beste maat samen zat. We hebben gelachen & ik heb dingen verteld die weinig mensen weten. Ik verlangde al naar de volgende keer.
Die avond heb ik ook de kans gekregen om voor de eerste keer een van je vrienden te ontmoeten. Je had veel geluk Freddie, je hebt een prachtig leven gehad en je hebt er 1000% van genoten. Je bent omringd geweest door prachtige mensen, je vrienden, vriendinnen waarvan ik er de laatste weken enkele heb kunnen ontmoeten en die een enorme steun voor mij zijn geweest. En natuurlijk onze prachtige familie.
Allemaal mensen die zoveel van je houden & bij wie je altijd een plaatsje in hun hart zult hebben. Die nog veel gaan terugdenken aan de mooie momenten die ze met jou hebben beleefd & die je erg zullen missen.
Ik heb zaterdag al de kans gehad om je als laatste letterlijk uit te zwaaien & ik heb mogen genieten van je laatste glimlach. Iets wat symbolisch heel veel voor mij betekent.
Je was meer dan gewoon een peter voor mij & het doet pijn dat je er fysiek niet meer bent. Maar wat ik wel nog heb en mijn hele leven ga koesteren is dat deeltje van jou in mij. Het gaat een moeilijke weg zijn, het gaat veel tijd vragen maar ik ben zeker dat je er voor mij gaat zijn en mij dat duwtje in de rug zal geven. Bedankt voor alles Tonton, Ik ga je missen!
Getuigenis Stefan en Vic
  • Lees meer
    Fredo, Het begin van de studies aan EHSAL betekende de start van een mooie en blijvende vriendschap. We leerden elkaar kennen in de Club, die zich opwierp als onoverkomelijke barrière tussen onszelf en de lessen. Kaarten, socializen, bijpraten, napraten, bekomen van de nacht ervoor ... het gebeurde allemaal daar en lag aan de basis van vele blijvende vriendschappen. Groot was de verrassing toen tijdens de examens bleek dat we uiteindelijk ook nog in dezelfde klas zaten ... Via de vele vrienden geraakte je meestal op het nippertje aan notities, en de ironie wou dat je uiteindelijk zelf dé referentie werd voor het bekomen van de beste cursussen.
Beetje bij beetje zetten we ook onze eerste stappen in het Brusselse nachtleven. Fuifzalen en studentencafés werden afgewisseld met bruine kroegen in de Marollen en een nachtje stappen eindigde steevast met een mitraillette in l’Amitié Maar daar bleef het niet bij, en het werd grensverleggend: een avondje Amsterdam, eenzame vrienden gaan troosten die op Erasmus waren in Parma, sorties in Parijs, Spaans gaan leren in het Barcelonese nachtleven, gaan feesten in Mykonos, ...
De nacht was altijd te jong en de ochtend kwam altijd te vroeg. We wouden dat het nooit eindigde, want het zou nooit beter worden dan dit.
Onze anekdotes zijn te talrijk om hier allemaal op te sommen en eenieder zal ze zich de laatste dagen wel meerdere malen voor de geest gehaald hebben.
Ontbijten gebeurde in de Quick, met een Fredo menu: een Giant zonder salade, zonder tomaten en een grote cola met veel ijs. Met stijl bekomen van de nacht ervoor in de Jacuzzi van het SAS hotel
die een rechtsreeks zicht bood op de leslokalen van Ehsal waardoor we de lessen konden volgen op afstand en er ten minste in gedachte bij waren.
Maar er moest ook gewerkt worden om één en ander te bekostigen, en via het callcenter waar je regelmatig meewerkte aan telemarketing campagnes belandde je op het Service Center bij Mobistar. Ook daar hield je er de sfeer in door je humor, anekdotes, en onbeschrijfelijke situaties die enkel jou konden overkomen en er uiteindelijk voor zorgden dat de collega’s van toen jou na 15 jaar nog steeds levendig herinneren.
De grote momenten in je leven deelde je met ons: het fiere peterschap van Matthieu, het afzwaaien aan Ehsal, je 30ste verjaardag in Madrid, ... Maar er zijn ook veel kleine dingen die je typeren en spontaan een glimlach op ons gezicht toveren als we er aan terugdenken, zoals je eerste poging tot het voeren van een conversatie in het dialect met Leon van de Reisduif, je imitaties van Firmin Krets, alias “den boxeur”, je onvoorwaardelijke trouw
aan Melrose Place, Friends en Familie, de lift die enkel in uiterste nood werd genomen, je lachsalvo’s, ... Je leefde het leven vandaag en nam de dingen zoals ze kwamen.
Je was geliefd bij iedereen en overal graag gezien: Van Café de Reisduif tot The Culture Club, Van frituur Julien tot ’t Hof Van Cleve.
Filosoferen met de vrienden over levenskeuzes die gemaakt moesten worden, dromen over wat de toekomst voor ons in petto had ... telkens een bevestiging van je brede interesseveld en je betrokkenheid bij wat ons aanbelangde.
Kwaliteit en authenticiteit: 2 voorwaarden, bijna vereisten, die je hoog in het vaandel droeg en die de basis ingrediënten vormden voor het leven in het algemeen en de vele vriendschappen die je opbouwde in het bijzonder. Eén ding is zeker: zelf voldeed je hier de volle 100% aan! Je stond er altijd voor ons, en niet enkel om te feesten. Toen Wendie haar laatste veldslag aan het leveren was wou ze zo graag nog een laatste keer je stem horen en enkele anekdotes horen in dat sappige Gents van jou. Dit typeert wie je echt was en wat je echt betekende voor je omgeving. Je vriendschap was onvoorwaardelijk, je glimlach was onafscheidelijk
Je schaterlach uiterst aanstekelijk.
Maar tegelijk was je ziel ondoorgrondelijk en je verdriet bleek ondragelijk.
Nu moeten we verder zonder jou,
Jouw lach zullen we niet meer horen
Voor jou is nu de strijd gestreden, maar in ons hart bewaren we het verleden Achter die warme glimlach en dat grote hart schuilde een eenzame ziel.
Je hield ze angstvallig verborgen voor ons, maar uiteindelijk ontnam ze je jouw glimlach en levenslust.
Je enthousiasme en schaterlach die legioenen kon overwinnen werd je uiteindelijk ontnomen door een laffe huurling. Hoe graag we het ook anders gezien hadden, we respecteren je keuze.
Fredo, plezier deelde je met een oprechte en uiterst aanstekelijke lach.
Verdriet verwerkte je door de mooie herinneringen te koesteren en via je legendarische optimisme. Het is ook op die manier dat je ons zal bijblijven, Fredo: door de mooie herinneringen te koesteren, en de talloze anekdotes ten gepaste tijde boven te halen. Vrienden voor het leven? Wel neen, vrienden voor altijd. For ever, and ever, and ever.
So long, Pal
Getuigenis Evelyne
  • Lees meer
    "Bonjour le petit"
 "Salut la grande"

Ces mots si simples et si familiers n'arrêtent pas de résonner depuis le 15 mars.
On a beaucoup pleuré depuis mais comme le dit si bien Jean-Jacques Goldmann; il y surtout "de ces douleurs qui ne pleurent qu'à l'intérieur".

Tu en étais bien conscient. Et tu as tout fait pour essayer de nous les éviter: tu as recherché de l'aide médicale, tu as même demandé à te faire hospitaliser dans l'espoir de pouvoir faire changer le cours de l'évolution. Mais tu te sentais tellement à bout que tu as aussi pris d'autres mesures: tu es venu loger chez mamy et papa les dernières semaines, tu t'es fait entourer, tu as confié tes plus intimes angoisses à mamy et papa et à tes copains les plus proches.
Tu as pris la peine de faire tes adieux à Delphine et moi par un méga long coup de fil.
Tu nous as laissé 2 lettres très importantes; à nous, ta famille et à tes amis.

Même s'il n'y a pas de mots pour la douleur et la tristesse qui nous rongent le coeur, nous sentons tous à quel point tu as pris soin de nous. Et là non plus, il n'y a pas de mots pour exprimer à quel point nous t'en sommes reconnaissants. "Tu as le don de rendre les gens heureux; quelle chance pour tous ceux que tu rencontreras."
Cette phrase retrouvée entre tes papiers, écrite par Mamina en 1999 te caractérise à merveille. Elias schreef "Ik denk aan Fred en ik kan niet anders dan glimlachen en dankbaar zijn". Niemand van ons zal mijn broer missen bij het dekken van de tafel, bij de afwas of bij de opkuis.... Ieder van ons zal hem missen omdat hij de sfeer bepaalde, omdat hij spanning wegveegde met een kwinkslag, omdat hij in ieder van ons humor aanwakkerde, omdat hij bekommerd was om ons geluk.

We hebben allemaal oneindig veel souvenirs samen. En ze zijn goed.
De leegte zal blijven maar Frédéric heeft ons een prachtig cadeau gedaan: hij heeft vaak gezegd "als ik mag kiezen, dan kort en intensief. Er is niets in mijn leven dat ik niet opnieuw zou doen".
De laatste maand is in zijn hoofd de hel losgebroken. Het wàs niet draaglijk. Daarom begrijpen wij liefdevol dat hij uit het leven gestapt is.
En wanneer de tijd de pijn zal verzachten, zullen de souvenirs ons hart verwarmen. 
Het was onmogelijk om Frédéric niet graag te zien.

In naam van mijn familie wil ik jullie bedanken.
Dankjewel voor jullie talrijke aanwezigheid vandaag.
Dankjewel Stefan, Patti, Vincent, Harold, Nico, Christophe, Elise, Victor en Annelies voor de uren die jullie sinds 15 maart met ons hebben doorgebracht.
Dankjewel aan jullie partners en kinderen die zo genereus waren om ons die tijd samen te gunnen.
Dankjewel talrijke vrienden van Frédéric voor de bijeenkomst de dag van zijn 40ste verjaardag.
Dankjewel familie, vrienden van ons en van Frédéric, collega's; voor jullie fijne, lieve en attente tekenen van oprecht medeleven. We koesteren de gesprekken en bewaren jullie tekstjes.

Frédéric vraagt in zijn 2 brieven "zorg goed voor elkaar en praat veel met elkaar". 
Als er een hemel is, dan zie ik hem denken "goed bezig allemaal!" en volgens Patti heeft hij daar "de boel al ferm opgevrolijkt en een hele bende vrienden gemaakt".
© Henry Bouciqué