Om mensen te helpen die psychotisch zijn of psychotische momenten meemaken, lijkt het mij belangrijk om te verstaan wat men in een psychose zoal kan beleven. Eén van de elementen die mij hierbij interesseren is de veranderde lichaamsbeleving van de persoon. Een beetje zoals tijdens dromen of tijdens intense gebeurtenissen, kunnen psychotische momenten aangeven dat de lichaamsbeleving anders is dan anders. Dit lijkt me niet een continue ervaring, het is ook heel moeilijk te achterhalen, aangezien mensen er niet spontaan over praten. In de overgang van het lichaam als fysisch gegeven, naar de beleving van het lijf, het is te zeggen het psychische, komt er de vraag van"Hoe bewoon ik mijn lichaam? "De psychotische beleving verwijst naar vroegkinderlijke angsten, en brengt mee dat het lichaam op een"andere" wijze bewoond wordt. Er is bijvoorbeeld een grotere behoefte aan afscherming, de ledematen kunnen als rekbaar beleefd worden, er is een indruk van continu vallen, een deel van het lichaam kan zoveel aandacht krijgen dat de rest niet meer bestaat,... Ook zintuiglijk worden bepaalde ervaringen anders of niet doorgegeven: brandlucht, koude, pijn,...

Pierre Delion pedopsychiater in Lille en tevens fan van Tex Avery, had de inspirerende ingeving om de thema's van de tekenfilmpjes van Tex Avery te gebruiken om beter te begrijpen waarover die psychotische lichaamsbelevingen zoal gaan. Vertrekpunt is de vaststelling dat we lachen met een heleboel situaties uit die tekenfilms iets zegt over onze eigen vroegkinderlijke angsten. Ik heb een compilatie gemaakt van meerdere filmfragmenten en de band uitgewerkt met vroegkinderlijke lichaamsangsten, in een poging om een meer beeldend inzicht te verkrijgen.