Mijn exacte leeftijd weet ik niet meer maar ik was nog geen 12 jaar toen ik mijn eerste fuchsia gekregen heb van mijn tante. Ik vermoed dat het de cultivar "Achievement" was. Hij stond in een aarden pot van 4 liter en in de zomer had hij enkele bloemetjes gegeven. Toen het winter werd heb ik hem een nacht laten bevriezen. Er zaten enkel nog verdorde takken aan en dan ben ik met mijn bloempot naar m'n moeder gestapt met de vraag: "Wat nu?" "Tja", zei ze, "dat is kapot hé, dat kunt je nog enkel op de mesthoop gooien". Ik, zeer teleurgesteld maar van karakter een doorbijter, heb de bloempot stiekem in de veranda onder de zitbank verstopt. Dit uit vrees dat mijn moeder de plant zou durven weggooien als ze hem vond. Regelmatig ging ik in de veranda kijken naar mijn plant tot ik opeens zag dat er iets groeide aan de takken. Ik toonde het m'n moeder en we keken naar de rode puntjes aan de takken. Na een paar weken waren de rode puntjes al scheuten geworden. Ik mocht hem al terug buiten zetten en die zomer was het een pracht van een plant. Eentje om mee uit te pakken. Omdat een fuchsia als het ware zo mooi kon reïncarneren stond de fuchsia voor mij als symbool voor eeuwig leven.
Ik was ondertussen met mijn tante een boek gaan kopen over planten, waarin stond beschreven hoe je een fuchsia kon vermeerderen en zelfs hoe je een kroonboompje kon maken. Van mijn tante heb ik dan vervolgens nog andere fuchsiastekjes gekregen en op fuchsiashows kon ik het niet nalaten om te zagen bij mijn ouders om nog wat fuchsia's te kopen. Ik mag mijn ouders wel dankbaar zijn want op een paar jaar tijd stond het gazon vol fuchsiapotten zodanig dat het niet meer mogelijk was het gras op een deftige manier af te rijden.
Zo is bij mij de fuchsiamicrobe toegeslagen. Mijn allereerste fuchsia heb ik nog steeds. Na verloop van tijd ben ik beginnen te zaaien om nieuwe soorten te kweken. Naar mijn tante heb ik ondertussen ook een fuchsia genoemd nl. "Godelieve Vandenbussche" omdat ze me voor het eerst vertrouwd maakte met de fuchsia.
