Inzicht van de dag
Donderdag 8 Oktober 2009
De echte reden waarom de overheid competitie wil, is om deze te kunnen fnuiken.
Een grote groep concurrerende producenten werkt immers aan lagere marges en zij kunnen de overhead die door de overheid wordt gevraagd, al dan niet impliciet, niet bekostigen. Versta hieronder extra activiteiten zoals paaien/smeren, lobbyen, regulariseren en formaliseren.
De overheid legt regulerende maatregelen op, waardoor het aantal producenten vermindert, waardoor de overblijvers uiteindelijk hogere marges zullen kunnen hanteren. De hogere BTW inkomsten zijn mooi meegenomen. Een win-win situatie dus, behalve dan voor de klanten en de andere, ondertussen failliete producenten. En met de klant wordt hier de betalende klant bedoeld. Die andere soort “klanten” winnen altijd, op korte termijn toch.
Uiteraard is er een dosis spin, mist en bangmakerij nodig om die maatregelen verkocht te krijgen. Maar voor de overblijvende producenten en voor de overheid samen vormt dit maar een kleine, bovendien vertrouwde, investering in verhouding tot de toegenomen marges en toegenomen controle. Voor hen is het belangrijk dat klanten zich niet buiten het maatschappelijk draagvlak begeven.
Voorbeelden? De Europese veiligheidsnormen voor personenwagens (NCAP), de farma-industrie (laat u niet in de luren leggen door de indruk dat de overheid de farmaceutische zorgen voor de bevolking zelf bekostigt), de gokspelen commissie (zijn die leden niet verslaafd aan de Nationale Loterij?) of ook nog de strijd van Europees commissaris Neelie Kroes tegen de Amerikaanse software fabrikanten Microsoft en Oracle.
Hopelijk komt ooit nog het inzicht hoe deze symbiose van macht, controle en geld doorbroken kan worden. En komt het bij de juiste mensen met de nodige moed.
Donderdag 10 Oktober 2009
De kruik oftewel metafoor als redder in nood.
Een kruik gaat zolang te water tot haar ballast en eigen gewicht zwaarder worden dan haar drijfvermogen (=gewicht van het verplaatste water).
Hoe lang kan deze boot, waarin wij allen willens nillens tezamen zitten, nog blijven varen? En hoe lang blijven de roeiers het pikken om alsmaar meer dood gewicht te torsen? Dit zijn geen retorische vragen. Het Romeins Rijk was rond 200 na Christus al zwaar verziekt, toch vanuit het oogpunt van de Romeinse belastings- en andere slaven, maar het duurde nog een goede 200 jaar vooraleer dat schip ten onder ging, tot grote vreugde van die belastingsslaven overigens.
Hoe drijfvermogen en ballast te onderscheiden? In het leven zijn er grofweg 2 manieren om vooruit te komen. Door er zelf voor te werken, of bij uitbreiding van het zelfbegrip, door er eigen kapitaal voor te laten werken. Dit is de economische of kapitalistische manier. En dan is er de parasitaire of politieke weg.
Jammer genoeg is het, door het alomtegenwoordige en indringende parasitair politiek bestel, niet eenvoudig om uit te maken wie een netto profiteur is en wie niet, en dit wordt nog moeilijker als die afweging over de tijd van hele mensenlevens wordt gemaakt. Als dit onderscheid te duidelijk en openlijk wordt, dan rest de politici enkel nog minder subtiele vormen van onderwerping of anders is het rijk van de (netto-) parasieten over.
Maar wie is eigenlijk geïnteresseerd in die netto afweging? Hij die leeft van zijn eigen arbeid of kapitaal wil in de eerste plaats zeker zijn dat niemand van hem profiteert. Het zijn vooral de parasieten en politici zelf die, om hun overlevingskansen te spreiden en te behouden, er belang bij hebben dat er voldoende netto bijdragers overblijven en dat er voldoende onduidelijkheid daarover blijft bestaan. Dit laatste doen ze door van iedereen, in verschillende mate, een profiteur te maken. Als alle weegschalen vervalst zijn, dan kan niemand nog de juiste balans opmaken.
Zo scheppen zij een vraagstuk dat door geen sterveling kan opgelost worden. Alleen zij, de echte leerling tovenaars, kunnen het schip nog varende houden.
Het is nochtans niet zo moeilijk. Weet u hoe u grijze verf weer wit maakt? Door de kraan met zwarte verf dicht te draaien en die met witte te laten lopen.
Donderdag 29 Oktober
Menselijke natuur v2.0
Tijdens het immer zoeken naar een uitweg uit dit ons aller moeras, las ik het zoveelste betoog voor vrijheid en tegen de staat (http://mises.org/story/3791 van J. Huerta de Soto). De vier redenen waarom de staat, die trotse bezitter van ondermeer het monopolie op geweld, niet als bevorderlijk coördinerend orgaan kan optreden voor publieke behoeften, die net dienen als excuus voor het geweld-monopolie, worden er opgesomd:
1) Om de juiste beslissing te nemen zou de staat over een onmetelijke hoeveelheid informatie moeten beschikken, die verspreid zit in de geest van miljoenen mensen, her en der.
2) Die informatie is bovendien vaak ongeschreven en niet kwantificeerbaar.
3) Bovendien is deze dynamisch en past zich aan tijd en omstandigheid aan.
4) Tenslotte, en belangrijkst, belemmert het afdwingen van die coördinerende maatregelen juist de onafhankelijkheid en het dynamisch karakter van die informatie, en dus de kwaliteit ervan.
Aldus besluit de auteur dat de staat incompatibel is met de menselijke natuur. Dit klinkt erg logisch en net daarom is het des te onbegrijpelijker waarom het gevolg van die vaststelling, namelijk het omverwerpen van de staat, niet alleen al honderden jaren uitblijft, maar steeds verder af lijkt.
Een criterium in de wetenschap zegt: als iets in de praktijk niet werkt, dan kan de theorie ook niet goed zijn. Hier is de vraag echter: als iets in de praktijk zich niet voordoet, hoe weten we dan of de theorie correct is?
De auteur gaat er bij zijn redenering van uit dat mensen, elk vanuit verschillende omstandigheden en voorkeuren, zelfstandig denken, opportuniteiten wikken en wegen, en zich elk voor zich en elk op hun manier willen verbeteren. Maar misschien is dit soort menselijk natuur iets van de oude stempel, waarvan er slechts hier en daar nog een restant overeind blijft? Misschien is die menselijk natuur ondertussen veranderd en minder incompatibel geworden met welbepaalde staatsvormen?
Elk van de vier redenen voor onverzoenbaarheid van staat en menselijke natuur kan vervangen worden, als volgt:
1) De huidige technologie laat toe om, op zichtbare en onzichtbare wijze, een onmetelijke hoeveelheid informatie te vergaren en te verwerken. Eerst enkel ter informatie voor de beleidsmakers uiteraard, maar uiteindelijk ter controle.
2) Voor ongeschreven en niet kwantificeerbare informatie is nog maar weinig plaats. De ménage à trois van intelligentsia, beleidsmakers en media dicteren de gedachten. Voor elk agendapunt worden mensen in groepen geklasseerd en tot statistiek vermalen.
3) De informatie past zich aan op het ritme en volgens het humeur van de bevoegde instantie. De naam van de staatsvijand mag van tijd tot tijd eens wijzigen (Roker, Ozongat, Dieselrijder, Chinese import, Racist, Fraudeur). Politiek correct denken is de nieuwe dynamiek.
4) Tenslotte, en belangrijkst, door het opheffen van het zelfstandig denken, is de eerdere negatieve feedback-lus teweeggebracht door het afdwingen van overheidsmaatregelen, omgebogen in een zichzelf versterkende lus. Als iedereen hetzelfde lust, dan eten ze gemakkelijker uit één hand. De Romeinse keizers hadden dit ook al door: brood en spelen voor de hulpelozen.
Vandaag denken de meesten allicht dat “Big Brother” een ooit succesvolle tv-format was, meer niet. Het zal dus van die enkele overeind-blijvers moeten komen.
Maandag 23/11/2009
Standwandeling Brussel anno 2050
Vergeet bij uw bezoek aan het 32ste district vooral niet even halt te houden in zone Brussel. Reeds voor de installatie van het Presidentschap heeft deze metropool een rijke geschiedenis gekend, zowel in de Bourgondische periode en als hoofdstad van het voormalig koninkrijk België**.
Laten we deze wandeling logischer wijze aanvangen aan checkpoint Koekelberg. Na de nodige formaliteiten, volgt u langs de groene avenue tot aan het merkwaardig bouwsel op de hoek. Dit was ooit een brouwerij. Hier werd de favoriete drank van de inheemse bevolking geproduceerd. Dit ongezond hoedje is al decennia geleden van Onze Lijst geschrapt. Het oude gebouw herbergt vandaag een bloeiende psychotherapeutische instelling en was indertijd een gelauwerd model voor een geslaagde reconversie.
Wij zetten onze tocht voort en bezinnen even bij de zuil met de eeuwige vlam voor de wel-beminde ambtenaar.
Iets verder begint de oude wijk Sint-Joost. Deze ooit florissante buurt staat vandaag echter gekend als “Het Vlaams getto” en is een no-go zone. Er leeft een onbehouwen volkje dat vooral bestaat uit Vlaamse werklui die de onlusten van 2030 hebben overleefd. De meest fortuinlijken onder hen worden ’s nachts tewerk gesteld in de recyclage- of in de saneringsindustrie. Als u hun grappig taaltje eens wilt horen, steek dan gerust een paar eurobiljetten of zuurstofcheques doorheen de traliehekken, maar trek op tijd uw hand terug.
We laten deze ongure buurt links liggen en trekken voort naar het Automobiel museum. Hier kunt u zich verwonderen aan het laatste overblijvende model voertuig met manuele sturing. Het is vandaag onbegrijpelijk hoe onverantwoord het verkeer eraan toeging als mensen zelf een richting konden bepalen.
Vervolgens wandelen we langs de Sint-Michiels en Goedele wellness tempel, op naar de oude Marollen wijk. Het grootste gedeelte ervan wordt nu ingenomen door het Presidentieel kwartier en is enkel toegankelijk voor Eurocraten en aanverwanten. Aan de hoge muur kunt u de imponerende uniformen van onze elite-Eurotroepers bewonderen. De hoge muur werd gebouwd na 2030 ter bescherming van het volledig glazen paleis.
Net buiten de Presidentiële muur, als waarschuwing uit het verleden, werd één huis bewaard en open gesteld voor bezoek. Je kan zien hoe mensen er leefden, afgezonderd achter ondoorzichtige muren en verstoken van de meest elementaire centrale voorzieningen, zonder tele-medicinale distributie of draadloze hersen-infusie.
Ter afsluiting van deze trip, komen we even tot rust op de grote Heyzel vlakte. In het midden zien we een kleine overwoekerde gedenkplaat met als opschrift: “ In juli 2030 werden de laatste opstandige elementen uit district 32 op glorierijke wijze verpletterd door de verenigde legers van de Heilig Unie. Hun bolwerk, het Atomium, werd ontmanteld en het staal werd herbruikt in de Presidentïele muur. ”
Praktische info:
Onderneem deze verplaatsing enkel tijdens de u toegewezen officiële verlofperiodes en na invullen van formulier E738-c3 en na schriftelijke toezegging van uw sectie hoofd. Reken 5 tot 30 weken verwerkingstijd.
Laat u scannen bij de toegangssluis Koekelberg en zorg ervoor dat de homologatie van uw ID-chip minder dan 1 jaar oud is.
De beschreven route bestrijkt 4,537 euromijl en is equivalent met 6,5 eurokilo CO2 verbruik. Maar geen nood, uw recupel-chip wordt automatisch verdisconteerd bij het eindpunt van de route. 80-plussers met evergreen clearance kunnen aldaar hun eco-punten inbrengen.
Nota’s:
** Koninkrijk: Tot ongeveer 2030 telde Europa nog enkele koninkrijken. Het koningschap was erfelijk, net als ons gezegend Presidentschap vandaag, maar was minder onfeilbaar en almachtig.
** België: Het grondgebied van de vroegere staat België omvatte het huidige district 32 en een smalle strook van het 33ste en 49ste district.
Dinsdag 12/01/2010
Paradoxe des paresseux
Mijn grootvader had stijl. Meer zelfs, door de roze bril van mijn herinneringen, kan ik hem nergens betrappen in een bezigheid waarin hij niet de nodige klasse en tact kon tonen. Ofwel werd hij gaarne geholpen, ofwel was het een plezier hem bezig te zien. Zo heeft hij nooit zijn handen vuil gemaakt bij het tanken in een benzinestation, maar wisselde steevast enkele vriendelijke woorden, en allicht af en toe een fooi, met de pompbediende. Voor zeker heeft hij ook nooit afval gesorteerd of zich in een containerpark laten afblaffen omdat er zaagsel tussen steengruis zit. Voor zover ik zie is hij ook nooit een colruyt magazijn binnen gestapt om er, gelijk een muilezel, met een kar tussen de rekken te zeulen, gewoon omdat het er zoveel cent goedkoper is. Nee, mijn grootvader kon kwaliteit en service appreciëren en er een prijs op stellen. En juist daardoor leverde hij ook kwaliteit en service in zijn eigen doen, vanuit een zekere trots en een wil om minstens evenveel terug te geven als te krijgen. De kiem tot dit besef werd ongetwijfeld geplant tijdens zijn jeugd, toen noeste arbeid de enige uitkomst was voor noden en ontberingen, maar werd verder gevoed door de wederzijdse waardering van en voor mensen die konden werken en genieten zoals hij.
Vandaag lijkt het mij echter alsof bij velen die appreciatie voor kwaliteit en service, en de nodige beroepseer die daaraan beantwoordt, op de terugtocht is voor een soort gemakzuchtig streven naar persoonlijke perfectie of, ongeveer hetzelfde, een drang naar geperfectioneerde gemakzucht. Zelfrealisatie staat voorop en wordt gedreven vanuit het besef om minstens evenveel terug te krijgen als te geven. Zulke aristocratische pretenties zijn helaas niet erg schaalbaar. Als niemand de pomp meer wil bedienen, of de straat wil vegen en geen beenhouwer nog zelf zijn beesten slacht, dan zullen wij allemaal ofwel ons handen moeten vuil maken ofwel in een vuile straat wonen en vergeten hoe een verse steak smaakt. Waar is de man die de sneeuw ruimt op het voetpad van zijn buur? Waar zijn zij die mijn afval in mijn plaats sorteren? In ieders perfect leventje is geen plaats voor ordinair of onwelriekend werk. Maar hoe talrijker zij die er hun neus voor ophalen, hoe meer ze het uiteindelijk zelf zullen moeten doen.
Woensdag 10/02/2010
Sofilogysmen
De rede wordt hieronder misschien geweld aangedaan, maar waarom logica respecteren als je macht hebt, al is het maar enkel over de woorden op dit blad. Na deze geforceerde inleidingszin, ziehier enkele conclusies, logisch of niet, rond macht en geweld:
Moderne democratie draait rond het bedienen
van drukkingsgroepen.
Niets drukt zo hard als de matrak van een slagvaardige politiemacht.
Ergo, een politiestaat is de ultieme democratie.
Het leger beschermt, naast zichzelf, ook
het volk, maar kost geld.
Het volk blijft betalen zolang het onveiligheid voelt.
Ergo, een bang volk financiert zijn eigen onderwerping.
Tussen twee oorlogen heerst er vrede.
Oorlog stopt met de nederlaag van de ene of uitputting van beiden.
Ergo, vrede is een tijd voor verliezers en geruïneerden.
Een slaaf kan opstaan of berusten,
Maar de dorst van de machtswellusteling valt niet te stillen.
Ergo de slaaf is vrijer dan de tiran.
Donderdag 14 Oktober 2010
Creatief lui
Een Engels gezegde luidt “Laziness is the mother of invention”. Ik heb daar toch bedenkingen bij. Niet alleen het warm water blijkt reeds uitgevonden te zijn, alle onderstaande ideeën, die voortkwamen uit lichte frustratie of verveling bij bepaalde herhaalde noodzakelijke handelingen, ook al. Misschien komt creativiteit vooral van die luieriken die het snelst een bepaalde handeling moe zijn, nog vooraleer ze is aangevangen, en ben ik dus gewoon niet snel genoeg lui?
Een boek bij het ontbijt … eindelijk binnen ieders handbereik
Bent u ook van die uitstervende soort die nog graag een boek open slaat, als alternatief voor radio, tv, krant of internet? Vooral tijdens het eten, ’s ochtends of ’s avonds, bekruipt mij die zin en vind ik er de schamele tijd voor. Maar laat nu net eten en een boek lezen, volgens de conventionele methode, ttz. met de handen, moeilijk combineerbare handelingen zijn. Tenzij u de vetvlekken erbij neemt en het telkens dichtklappen van het boek bij elke nieuwe tas koffie die u inschenkt of boterham die u smeert.
Zoals voor alle grote noden en problemen in de wereld, zijn meerdere verlichte geesten onafhankelijk van elkaar tot gelijkaardige oplossingen gekomen. Enkele verwijzingen:
· http://www.bookgem.com/home.htm
· http://www.youtube.com/watch?v=8F6jO557cvQ
Geen van bovenstaande is gratis, maar elke handige Harry kan wel zoiets ineen flansen. (Alleen is de vraag of handige Harry’s wel lezen tijdens het ontbijt). Het plaatsen van een flexibele liniaal of een proper stukje ketting, niet te licht en niet te zwaar, over de opengeslagen bladzijden van het boek, geeft echter hetzelfde gewenste effect.
Veel eet- en leesplezier!
Boekhouding voor op vriendenreisjes
Wat een aangename herinnering aan een reis onder vrienden moest worden kan soms ontsierd worden door onenigheid of onduidelijkheid over het vereffenen van de onderlinge schulden bij thuiskomst.
Een gemeenschappelijke pot leggen tijdens de reis werkt goed als het gros van de uitgaven in gelijke mate voor elk lid van de groep bedoeld zijn en als er steeds een, al dan niet Chinese, vrijwilliger is om de pot te beheren. Dit is vaak niet het geval.
Een alternatieve en meer flexibele manier is die waarbij ieder zijn uitgaven bij houdt en ook de mate waarin die uitgave voor de deelnemers van de groep bestemd is. Op het einde van de reis of elke avond kunnen deze gegevens dan geconsolideerd worden, bij één deelnemer, of gekopieerd worden, naar alle deelnemers.
Enkele scenario’s die zich op reis zouden kunnen voordoen:
· Een deelnemer vergeet zijn eigen aandeel in te brengen.
Om de kans op dit voorval te minimaliseren moet de boekhouding snel gaan en zo weinig mogelijk overlast en kosten met zich meebrengen. Alleen zo kan deze handeling tot een tweede natuur worden bij elke deelnemer. Drie voorwaarden dringen zich dus op: snel beschikbaar zijn (opstarten), beschikbaar voor iedereen in de groep en geen extra bagage of kosten vormen.
Voor elk een klein schriftje, of meer up to date, een GSM applicatie (die dan idealiter ook zonder netwerk functioneert) lijkt hiervoor geknipt.
· Uitgaven zijn niet altijd voor alle leden van de groep bedoeld.
Bij elke uitgave wordt bijgehouden voor welke leden van de groep ze bestemd is.
· De groep splitst soms tijdelijk in deelgroepen.
Per groep houdt dus minstens één iemand de kosten bij.
Op het einde van de dag of op het einde van de reis worden deze lijnen geconsolideerd naar één lijst, de hoofdboekhouding, of gekopieerd naar alle andere lijsten. Dit laatste geeft elk groepslid de kans om zijn eigen balans te verifiëren en ook om de uitgaven van anderen te accepteren. Het is wel belangrijk dat uitgaven niet dubbel worden gekopieerd.
Op het Web zijn vele toepassingen te vinden voor de hierboven geschetste problematiek. Enkele hebben ook een versie voor iPhone of Android GSMs:
· http://www.wiebetaaltwat.nl/
· http://www.iphoneclub.nl/70136/dutchgo-voor-iphone-afrekenen-met-vrienden-en-familie/
Dus geen excuus meer: goede vrienden houden correcte rekeningen!
Overschrijvingsformulieren en PC/Internet banking
Er zijn mensen die, uit natuurlijk achterdocht of na een slechte ervaring of gewoon uit luiheid, hun maandelijkse betalingen, voor energie, TV, Internet enz., niet laten domiciliëren. Zij kunnen dan elke maand via PC of Internet banking de met de post ontvangen papieren overschrijvingsformulieren ingeven via de computer. Een erg inspirerende activiteit … voor papagaaien misschien. In het bijzonder de gestructureerde mededeling en ook enigszins het bedrag van de overschrijving zijn daarbij heel gevoelig voor tikfouten, wegens het ontbreken van een controle getal.
Een scanner en bijhorende software zou een oplossing kunnen bieden om de invoer van die overschrijvingsformulieren te vergemakkelijken of zelfs volledig te automatiseren, indien integratie met de PC/Internet banking toepassing mogelijk is.
In België bestaat er vandaag al een oplossing die een stuk verder gaat en uw elektronisch overschrijvingsformulier rechtstreeks naar uw bank stuurt: Zoomit. Maar deze service werkt enkel voor bepaalde aangesloten banken, leveranciers (Electrabel, Telenet, …) en sociale secretariaten en veronderstelt dat u ook steeds dezelfde bank voor dezelfde betalingen gebruikt.