L' ALBATROSSouvent, pour s'amuser, les hommes d'équipage,Prennent des albatros, vastes oiseaux des mers, Qui suivent, indolents compagnons de voyage, Le navire glissant sur les gouffres amers. A peine les ont-ils déposés sur les planches, Que ces rois de l'azur, maladroits et honteux, Laissent piteusement leurs grandes ailes blanches Comme des avirons traîner à côté d'eux. Ce voyageur ailé, comme il est gauche et veule ! Lui, naguère si beau, qu'il est comique et laid ! L'un agace son bec avec un brûle-gueule, L'autre mime, en boitant, l'infirme qui volait ! Le Poète est semblable au prince des nuées Qui hante la tempête et se rit de l'archer; Exilé sur le sol au milieu des huées, Ses ailes de géant l'empêchent de marcher. ![]() DE ALBATROSVaak vangen de leden der bemanning op de botengrote albatrossen en verdrijven zo de tijd, met deze lome lusteloze reisgenoten, die 't zeilschip volgen dat over zilte diepten glijdt. Nadat hij op het dek geland is en gevangen, laat deze vorst van het azuur, beschaamd en plomp zijn blanke reuzevleugels deerniswekkend hangen, als werkeloze riemen, slepend langs de romp. Deze trotse trekvogel werkte zich stom in nesten! Wat is hij lelijk en lomp die eens zo sierlijk was! De een gebruikt een bekschroeier om te pesten, de andere aapt de gebrekkige na met manke pas! De dichter lijkt op die prins der wolkenvelden, die elke schutter tart en rijdt op de orkaan; Verbannen op de grond waar ze kwellen en schelden, kan hij met reuzevleugels amper gaan of staan. © Vertaling Lepus ![]() |

