LEVEN

Wij reppen onze schreden, 
En scherpen ons gezigt, 
En zoeken hier beneden 
Wat verre vóór ons ligt; - 
Verzuimen en verzaken,
Wat ons omringt, wel niet,
Maar hijgen toch en haken    
Naar vrolijker verschiet.    
Lacht ons een heuvel tegen, 
Met welig groen beplant, -  
Wij vinden steile wegen, 
En distels in het zand;  
En lokt het dal beneden           
Ook door zijn digt gewas,-  
Dáár smoren onze treden    
In loos bedekt moeras;   
En als met minzaam vleijen  
Der bergen top ons trekt, -                  
Wij vinden woestenijen
Met digte sneeuw bedekt.
Een dwaalspoor vóór de schreden,
En de eindpaal ongewis, -
Zoo zoeken wij beneden
Wat niet beneden is.
Tot we eindlijk, duizendwerven,
Bedrogen en misleid,
Vermoeid zijn van het zwerven
Om niets dan ijdelheid.
Dan slaan wij 't oog naar boven,
En zien der heemlen pracht,
Vertrouwen en gelooven, 
Dat dáár het heil ons wacht.
Dan bidden we om genade,
Ons zelven niet genoeg. -
De dwaze doet dit spade;
De wijze doet het vroeg.