die hele liewe lang mompelende
wit winternag lê jy in
die wegkruip van my arm
my goue wyfie
met jou heuninglyfie

dis goed so dankie
sê my tong as hy muisvoël
in die vrug van jou mond
of by tussen lou dye
waar jou warm vrouwees rond

 
   Allerliefste, ek stuur vir jou 'n rooiborsduif
   want niemand sal 'n boodskap wat rooi is skiet nie.
   Ek gooi my rooiborsduif hoof in die lug en ek
   weet al die jagters sal dink dis die son.
   Kyk, my duif kom op en my duif gaan onder
   en waar hy vlieg daar skitter oseane
   en bome word groen
   en hy kleur my boodskap so bruin op jou vel

   Want my liefde reis met jou mee,
   my liefde moet soos 'n engel by jou bly,
   soos vlerke, wit soos 'n engel.
   Jy moet van my liefde bly weet
   soos van die vlerke waarmee jy nie kan vlieg nie.

   elke droom skryf so sy klein, geheime briewe
   soggens soek ons die rofies ink in die spieel
   om dit weg te kan bere in argiewe

   maar die wonde genees nie

   die donkerste bloed bly biota
   boorde van revolusies oor die laken
   of die borreling van liefde in tuine

   van wonde wat nie genees nie

   selfs die dowe mag drome droom
   soos die malle sy briewe mag fluister
   en die blinde na die wind mag kyk

   die pyn kneus ons alles 'n inniger kleur--
   hoe groen was die voels in die tuine
   van my jeug, hoe ryp geverf was die son
   en die sneeu genees nie

   die wereld is 'n vors ryk aan mense
   die mense is konings ryk aan borne
   van vrees of van haat, of borne van verlange

   wat die drome nie genees nie

   want fer is ons enigste ewige paradys--
   ons is ryk soos die visser ryk is
   as hy sy laaste eiers sorteer en tel

   en die vis terug gee aan die see,
   om te kan praat soos eiers kan praat
   om te sing soos golwe so lank al bloei

   van bloed war nooit genees nie

   die soldate het oe soos ertjies
   die boere het hande van grond
   en almal droom boodskappe en werelde

   vol blomme wat nie kan genees nie

   daar kom selfs 'n papegaai in die gedig, 'n geel papegaai
   wat sy griewe kom lug van strofe
   tot reel met die klag in sy tong se swart seile

   sodat sy lied nie genees nie

   so sal my nagte nooit genees of lees nie
   want jy het gekom om my laaste bloed te laat
   sou jy ook dan net 'n litteken op my wees?

   sonder bloed kan ons nie bloei nie
   en ons drome is die nag se bloed
   soos ons bloed en in bloed gedroom is

   so bly ek 'n bedmaarskalk
   wat nagteliks leer vloei,
   ek pars al die ink uit my hart

   vir jou, gedroom, wat nie genees nie

   ons liggame is dan omhulsels vlees
   wat ook eendag droog moet word, en kieries
   as ons, oplaas, droomloos, gaan slaap

   en dan eers sal die water asyn word
   en die stilte sy rein boe span
   en dan salons drome ontmoet

   en mag die briewe nooit genees nie
   nee, die wonde sal nooit genees nie.


     Uit 'Die Huis van die Dowe (1967)'