René de Clercq (Deerlijk 14 november 1877 - Maartensdijk 12 juni 1932) promoveerde 
aan de Rijksuniversiteit te Gent.  Achtereenvolgens was hij leraar te Nijvel, Oostende 
en Gent.  Hij week in het begin van de eerste wereldoorlog uit naar Nederland, 
waar hij redacteur was van "De Vlaamsche Stem" en leraar aan de Belgische school 
te Amsterdam. Daarna keerde hij naar bezet België terug en was conservator 
van het Wiertzmuseum te Brussel.  
Na de oorlog werd hij ter dood veroordeeld (17 april 1920), omdat hij "te" actief 
was geweest in het activisme*.  Om de uitvoering van het vonnis te ontlopen, vluchtte hij
met zijn familie naar Nederland. 

In het werk van René De Clercq kan men drie perioden onderscheiden.  
Een eerste idyllische periode getuigde van levenslust.  Zijn liederen en gedichten 
waren hier beïnvloed door de poëzie van Guido Gezelle.
Tot zijn betere werken behoren 'Terwe' (verhaal in verzen), 'Liederen voor het volk'
 en 'Natuur' (1903).
In zijn tweede socialistische periode maakte zijn levenslust plaats voor opstandigheid 
en klaagde hij het sociale onrecht aan ('Toortsen - 1909 en 'Uit de diepten' - 1911).  
Toch zat hij niet in het schuitje van de Gentse socialisten.  In zijn autobiografische 
roman 'Harmen Riels' (1913) rekende hij zelfs af met de socialistische leider Edouard 
Anseele. Tevens waren zijn romans uit deze periode meestal minder geslaagd.  
Zijn belangrijkste bundel is 'De noodhoorn' (1917), waaruit zijn anti-Belgische 
overtuiging blijkt. Ook 'Het boek der liefde' (1921), met liefdesgedichten, ging niet 
onopgemerkt voorbij.
Tenslotte kende hij een lyrisch-epische periode, met gedichten, bijbelse verhalen, 
treurspelen en liefdeslyriek.

René De Clercq was een flamboyant en hartstochtelijk man.  Hij kende dan ook 
een vrij merkwaardig liefdesleven...
Een pittige anekdote is, dat hij en Stijn Streuvels verliefd waren op Marie Delmotte.  
Streuvels lustte hem rauw, temeer omdat zij uiteindelijk koos voor De Clercq.  
Zij trouwden in 1903 en zouden drie kinderen krijgen.  De dood van zijn vrouw in 1909 
was een zware klap voor de dichter.  Hij uitte zijn verdriet in de dichtbundel 
'Uit de diepten (1911).
De Clerck vond echter troost bij de jongste zuster van zijn overleden vrouw, Alice 
Delmotte. Zij trouwden op 30 mei 1910 en ook zij schonk De Clercq drie kinderen.   
Na W.O.I vluchtte het echtpaar naar Nederland, waar het zwarte sneeuw zag.  
De Clercq trachtte er te leven van zijn pen en baatte ook een kunsthandel uit. 
Hij geraakte echter financieel aan de grond. Zijn vrouw en kinderen keerden terug 
naar Vlaanderen en hij verviel in een zware depressie.
Inmiddels was hij hevig verliefd geworden op Ria Vervoort, een Antwerpse pianiste.  
Zij hield de boot aanvankelijk af, maar hij bleef aandringen.  Hij schreef zelfs liederen
en een opera voor haar. De opera zou nooit opgevoerd worden...
Uiteindelijk kon hij Ria Vervoort overhalen en zij kwam bij hem wonen in 1924.  
Zijn nieuwe vlam en muze leverde de inspiratie voor liefdesgedichten en drie bijbelse 
tragedies ('Kaïn', 'Saul en David' en 'Absalom' ).
Tussen de 2 wereldoorlogen kende hij enig succes met sommige van zijn lyrische werken.  
Tot zijn dood in Sint-Maartensdijk (1932), bleef hij zich inzetten voor Groot-Nederland 
(de hereniging van België en Nederland).


* Vlaams activisme:  het vastberaden ijveren voor de Vlaamse rechten en ontvoogding 
(1914-1918).  De meeste activisten waren niet Duitsgezind, maar maakten gebruik 
van de oorlogstoestand om hun doel te bereiken. Dit resulteerde ondermeer 
in de vernederlandsing van de Gentse universiteit.

René De Clercq ging echter verder dan de doorsnee-activist.  Hij trok af en toe op 
met de collaborateur August Borms en heulde openlijk met de Duitse bezetter.  
Dit zou hem na de oorlog zuur opbreken!