't Was een zeer gestrenge winter;  
 Ieder kruimeltje, hoe kleen, 
 Van de tafel overschietend, 
 Hield Marietje stil byeen: 
 Tweemael daegs ten hove gaende, 
 Strooide ze alles mild daer heen. 
   
 Daedlyk kwamen om te pikken 
 Er een vogeltje vier vyf. 
 Mietje sidderden de handen, 
 Van de koude bleek en styf, 
 En haer moeder zag vol vreugde 
 Dit menschlievende bedryf, 
   
 ‘Waerom doet ge dat, o Mietje?’ 
 ‘Moeder, sprak het zoete kind, 
 Zoo gestreng is reeds de winter, 
 Dat geen vogel iets meer vindt. 
 'k Voede dien, en ik geloove, 
 Dat de kleine my bemint.’ 
 
 Lachend zeî de goede moeder: 
 ‘Kind, ik pryze dit beschik, 
 Maer gy kunt niet allen voeden.’ 
 En, met liefdevollen blik, 
 Zeide dit beminlyk meisje: 
 ‘Doet elk kindje niet als ik?’

 Wat geloei werd daer vernomen? 
 't Is de koe die huiswaert gaet, 
 Uit de groene weî gekomen, 
 Van het malsche kruid verzaed. 
   
 Onze buerman wacht zyn koeijen, 
 Zingend, af; de lekkre melk 
 Zal weldra in d'emmer vloeijen, 
 Tot verzadiging van elk. 
   
 Hoe kan 't weîgras, dat ze scheeren 
 En dat haer zoo weeldig voedt, 
 In die stroomen melks verkeeren? 
 Dat weet God, die 't wonder doet.

 1849