Heinrich Heine
Lieder

Top 10
Liebesgedichte

Heinrich Heine
Liebe



Heinrich Heine
Die Heimkehr I

Heinrich Heine
Die Heimkehr II

Heine - Blumenlese
Bloemlezing


Heinrich Heine - Poëzie, poesie, poetry.
Heinrich Heine
Christian Johann Heinrich Heine 
(°13 Dez. 1797 in Düsseldorf; †17 Febr. 1856 in Paris) 
Dichter und Journalist
Gemälde von Moritz Daniel Oppenheim (1831)
Kunsthalle Hamburg

'Sie haben mich gequälet'
Deutsch => Nederlands


'Die Lore-Ley'
Deutsch => English => Nederlands


'Mein Herz ist traurig'
Deutsch => Nederlands


'Ein Weib'
Deutsch => Nederlands


'Das Hohelied'
Deutsch => Nederlands


'Ein Jüngling liebt ein Mädchen'
Deutsch => Nederlands


'Diskretion'
Deutsch => Nederlands

SIE HABEN MICH GEQUÄLET

Sie haben mich gequälet,
Geërgert blau und blaß,
Die Einen mit ihrer Liebe,
Die Abdern mit ihrem Haß.

Sie haben das Brod mir vergiftet,
Sie gossen mir Gift in's Glas,
Die Einen mit ihrer Liebe,
Die Andern mit ihrem Haß.

Doch sie, die mich am meisten
Gequält, geärgert, betrübt,
Die hat mich nie gehasset,
Und hat mich nie geliebt.

ZIJ HEBBEN MIJ GEKWELD

Zij hebben mij gekweld,
Geërgerd tot overmaat,
De enen met hun liefde,
De anderen met hun haat.

Zij hebben mijn brood vergiftigd,
Zij vulden mijn glas met smaad,
De enen met hun liefde,
De anderen met hun haat.

Maar hij die mij tot overmaat
Heeft gekweld, geërgerd, gegriefd,
Die heeft mij nooit gehaat
En heeft mij nooit geliefd.


© Vertaald door Lepus

DIE LORE-LEY

Ich weiß nicht, was soll es bedeuten,
Daß ich so traurig bin;
Ein Märchen aus alten Zeiten,
Das kommt mir nicht aus dem Sinn.

Die Luft ist kühl, und es dunkelt,
Und ruhig fließt der Rhein;
Der Gipfel des Berges funkelt
In Abendsonnenschein.

Die schönste Jungfrau sitzet
Dort oben wunderbar,
Ihr goldenes Geschmeide blitzet,
Sie kämmt ihr goldenes Haar.

Sie kämmt es mit goldenem Kamme
Und singt ein Lied dabei;
Das hat eine wundersame,
Gewaltige Melodei.

Den Schiffer im kleinen Schiffe
Ergreift es mit wildem Weh;
Er schaut nicht die Felsenriffe,
Er schaut nur hinauf in die Höh'.

Ich glaube, die Wellen verschlingen
Am Ende Schiffer und Kahn;
Und das hat mit ihrem Singen
Die Lore-Ley getan.

John William Waterhouse 
(°Roma 1849 †London 1917)
A mermaid 1901 - Oil on canvas
The Royal Academy of Arts, London

THE LORELEY

I'm looking in vain for the reason,
That I am so sad and distressed;
A tale known for many a season,
Does not allow me to rest.

Cool is the air in the twilight
And quietly flows the Rhine;
The mountain glows with a highlight,
From the evening sun's last shine.

The fairest of maiden's reposing,
So wonderfully up there.
Her golden jewelry disclosing,
She's combing her golden hair.

She combs it with a comb of gold
And meanwhile is singing a song;
A melody strangely bold
And unbelievably strong.

The bargeman in his small craft
Is seized with longings and sighs.
He sees not the rocks fore and aft,
He looks only at her and the skies.

It looks like the waves are flinging,
Both man and boat to their end;
That was what with her singing,
The Loreley did intend.

Rhein - Loreleyfelsen
Loreleyfelsen

DE LORELEY

Ik weet niet wat de reden is,
Waarom ik zo treurig moet zijn;
Een sprookje van lang geleden,
Maalt steeds maar door mijn brein.

De lucht is koel en het donkert
En rustig stroomt de Rijn;
Zie hoe de bergtop flonkert
In de avondzonneschijn.

De mooie jonkvrouw zit er
Daarboven betoverend bij;
Haar gouden opschik schittert
En haar gouden haar kamt zij.

Zij kamt zinnelijk zingend,
Met een gouden kam heur haar;
Haar loklied is dwingend,
De melodie is wonderbaar.

Op het scheepje kijkt de schipper
-Of hem wilde weemoed bevloog-
Niet langer naar de klippen,
Maar staart alleen nog omhoog.

Ik geloof dat boot en schipper
Toen in de golven zijn vergaan;
En dat heeft met haar zingen
De Loreley gedaan.


© Vertaald door Lepus

Rhein - Loreleyfelsen
Loreleyfelsen

MEIN HERZ IST TRAURIG

Mein Herz, mein Herz ist traurig,
Doch lustig leuchtet der Mai;
Ich stehe, gelehnt an der Linde,
Hoch auf der alten Bastei.

Da drunten fließt der blaue
Stadtgraben in stiller Ruh';
Ein Knabe fährt im Kahne,
Und angelt und pfeift dazu.

Jenseits erheben sich freundlich,
In winziger, bunter Gestalt,
Lusthäuser, und Gärten, und Menschen,
und Ochsen, und Wiesen, und Wald.

Die Mägde bleichen Wäsche,
Und springen im Gras' herum:
Das Mühlrad stäubt Diamanten,
Ich höre sein fernes Gesumm'.

Am alten grauen Turme
Ein Schilderhäuschen steht;
Ein rotgeröckter Bursche
Dort auf und nieder geht.

Er spielt mit seiner Flinte,
Die funkelt im Sonnenrot,
Er präsentiert und schultert -
Ich wollt', er schösse mich tod.

MIJN HART IS TREURIG

Mijn hart, mijn hart is treurig.
Al baadt mei in volle zon;
Ik sta geleund tegen de linde,
Hoog op het oude bastion.

Beneden stroomt de blauwe
Stadsgracht, vredig om te zien;
Een knaap vaart in een bootje,
En vist en fluit bovendien.

Daar achter rijzen lieftallig,
En nietig en bont ontvouwd,
Lusthuizen, en tuinen, en mensen,
En ossen, en weiden, en woud.

De meiden bleken linnen,
En springen rond in het gras;
Het rad verstuift diamanten,
Ik hoor zijn verre geplas.

Naast de oude grauwe toren
Waarbij een wachthuis staat;
Een rooduitgedoste kerel
Die op en neer daar gaat.

Hij oefent met zijn geweer,
Dat glanst in zonnerood,
Hij presenteert en schoudert -
Schoot hij me nu maar dood.


© Vertaald door Lepus

EIN WEIB

Sie hatten sich beide so herzlich lieb,
Spitzbübin war sie, er war ein Dieb.
Wenn er Schelmenstreiche machte,
Sie warf sich auf's Bett und lachte.

Der Tag verging in Freud und Lust,
Des Nachts lag sie an seiner Brust.
Als man in's Gefängenis ihn brachte,
Sie stand am Fenster und lachte.

Er lies ihr sagen: O komm zu mir,
Ich sehne mich so sehr nach dir,
Ich rufe nach dir, ich schmachte-
Sie schüttelt' das Haupt und lachte.

Um sechse des Morgens ward er gehenkt,
Um sieben Ward er in's Grab gesenkt;
Sie aber shon um achte
Trank rothen Wein und lachte.

EEN DEL

Zij zaten onder elkaars junkievel;
Hij was een dealer en zij was een del.
Als hij harddrugs bracht, waar zij naar smachtte;
Geilde zij hem laveloos en lachte.

Sores en soelaas deelden zij samen,
Ondanks de klanten die bij haar kwamen;
Toen flikken hem naar de bajes brachten,
Stond zij stoned op de stoep en lachte.

Op het bezoekuur kloeg hij: "Het gaat slecht !
Een waslijst die men mij ten laste legt;
Kun jij mijn cold turkey niet verzachten ?"
Zij schudde haar kroezig haar en lachte.

Hij snakte naar een shot - Zat in de goot;
Maakte tegen zessen zijn ader bloot;
Hartstikke dood was hij omstreeks achten;
Om tienen tippelde zij en lachte.


© Hertaling (persiflage) van Lepus

DAS HOHELIED

Des Weibes Leib ist ein Gedicht,
Das Gott der Herr geschrieben
Ins große Stammbuch der Natur,
Als ihn der Geist getrieben.

Ja, günstig war die Stunde ihm,
Der Gott war hochbegeistert;
Er hat den spröden, rebellischen
Stoff Ganz künstlerisch bemeistert.

Fürwahr, der Leib des Weibes ist
Das Hohelied der Lieder;
Gar wunderbare Strophen sind
Die schlanken, weißen Glieder.

O welche göttliche Idee
Ist dieser Hals, der blanke,
Worauf sich wiegt der kleine Kopf,
Der lockige Hauptgedanke!

Der Brüstchen Rosenknospen sind
Epigrammatisch gefeilet;
Unsäglich entzückend ist die Cäsur,
Die streng den Busen teilet.

Den plastischen Schöpfer offenbart
Der Hüften Parallele;
Der Zwischensatz mit dem Feigenblatt
Ist auch eine schöne Stelle.

Das ist kein abstraktes Begriffspoem!
Das Lied hat Fleisch und Rippen,
Hat Hand und Fuß; es lacht und küßt
Mit schöngereimten Lippen.

Hier atmet wahre Poesie!
Anmut in jeder Wendung
Und auf der Stirne trägt das Lied
Den Stempel der Vollendung.

Lobsingen will ich dir, o Herr,
Und dich im Staub anbeten!
Wir sind nur Stümper gegen dich,
Den himmlischen Poeten.

Versenken will ich mich, o Herr,
In deines Liedes Prächten;
Ich widme seinem Studium
Den Tag mitsamt den Nächten.

Ja, Tag und Nacht studier ich dran,
Will keine Zeit verlieren;
Die Beine werden mir so dünn -
Das kommt vom vielen Studieren.

HET HOOGLIED

Het lijf van de vrouw is een gedicht,
Door God de Heer geschreven
In 't grote stamboek van de natuur,
Als in de geest gedreven.

Ja, het tijdstip was hem gunstig,
God was hoogst geïnspireerd;
Hij had de tere, rebelse stof
Heel kunstzinnig gecrëeerd.

Hij wist het lijf van de vrouw
Tot prachtig hooglied te kneden;
Wat een verrukkelijke strofen
Zijn haar slanke blanke leden.

O wat een goddelijk idee,
Is die hals, blank en lief,
Waarop het hoofdje neigt,
Het lokkige hoofdmotief.

Aan de borsten met rozenknoppen
Kan men een puntdicht wijden;
Onbeschrijflijk zalig is de cesur,
Waar de boezem zich laat scheiden.

De Schepper heeft de heupen
Prachtig parallel vorm gegeven;
Het tussendeel met het vijgenblad
Is ook heel mooi geschreven.

Het is geen cerebraal gedicht!
Dit lied heeft vlees en ribben,
't Heeft handen en voeten, 't lacht en kust
Met mooigerijmde lippen.

Het is waarlijk poëzie!
Elke wending ademt bevalligheid;
En op het voorhoofd draagt het lied
De stempel van volmaaktheid.

Heer, ik wil u lof toezingen,
En u in 't stof aanbidden!
Naast u en hemelse poëten
Zijn wij maar zwakkelingen.

Verdiepen wil ik mij, o Heer,
In uw verrukkelijk lied;
Ik studeer niets anders meer
bij dag en ook bij nacht niet.

Ja, dag en nacht studeer ik,
Ik wil alles over haar leren;
Mijn benen worden zo dun
Van haar almaar te adoreren.


© Vertaald door Lepus

Ein Jüngling liebt ein Mädchen

Ein Jüngling liebt ein Mädchen,
Die hat einen andern erwählt;
Der andre liebt eine andre,
Und hat sich mit dieser vermählt.

Das Mädchen heiratet aus Ärger
Den ersten besten Mann,
Der ihr in den Weg gelaufen;
Der Jüngling ist übel dran.

Es ist eine alte Geschichte,
Doch bleibt sie immer neu;
Und wem sie just passieret,
Dem bricht das Herz entzwei.


Aus LYRISCHES INTERMEZZO 1822 - 1823

Een jongen houdt van een meisje

Een jongen houdt van een meisje,
Dat van een andere houdt,
Die andere houdt van een andere,
En is met die andere getrouwd.

Geërgerd trouwt het meisje snel
Met de eerste de beste man,
Die ze aan de haak slaan kan;
De jongen is van geen tel.

Het is het oude verhaal,
Maar het blijft nog steeds van kracht;
En wie er zich in verwart,
Die krijgt een gebroken hart.


© Vertaald door Lepus

DISKRETION

Hast du vertrauten Umgang mit Damen,
Schweig', Freundchen, still und nenne nie Namen:
Um ihretwillen, wenn sie fein sind,
Um deinetwillen, wenn sie gemein sind.

DISCRETIE

Ga je vertrouwelijk om met dames,
Wees dan discreet vriend en noem nooit namen:
Om hunnentwil als ze netjes zijn,
Om jouwentwil als het sletjes zijn.

 Das Glück ist eine leichte Dirne

Das Glück ist eine leichte Dirne,
Und weilt nicht gern am selben Ort;
Sie streicht das Haar dir von der Stirne
Und küßt dich rasch und flattert fort.

Frau Unglück hat im Gegentheile
Dich liebefest an's Herz gedrückt;
Sie sagt, sie habe keine Eile,
Setzt sich zu dir an's Bett und strickt.


 *Aus dem "Romanzero"

Het geluk is een lichtekooi

Het geluk is een lichtekooi,
die zich snel verveelt in elk oord;
Zij strijkt je haren in de plooi
En kust je snel en fladdert voort.

Vrouw Rampspoed daarentegen,
Drukt je stevig aan het hart;
Ze zegt, ik heb een zee van tijd
En zet zich naast je bed en breit.


© Vertalingen van Lepus


Nach oben

Heinrich Heine
Liebe (auf Deutsch)


Heinrich Heine
Die Heimkehr (auf Deutsch)


Heinrich Heine
6 Gedichten (in het Nederlands)


Heinrich Heine
Die Heimkehr
Blumenlese => Bloemlezing


Heinrich Heine
Bloemlezing


Dead Poets Society


Homepage


Pageviews since/sinds 21-03-2002: 

©  Gaston D'Haese: 12-04-2002.
Update: 27-05-2016.