Heinrich Heine in het Nederlands

Heinrich Heine

ZIJ HEBBEN MIJ GEKWELD

Zij hebben mij gekweld,
Geërgerd tot overmaat,
De enen met hun liefde,
De anderen met hun haat.

Zij hebben mijn brood vergiftigd,
Zij vulden mijn glas met smaad,
De enen met hun liefde,
De anderen met hun haat.

Maar hij die mij tot overmaat
Heeft gekweld, geërgerd, gegriefd,
Die heeft mij nooit gehaat
En heeft mij nooit geliefd.

DE LORELEY

John William Waterhouse
(°Rome 1849 +Londen 1917)
Een zeemeermin (1901) - Olieverf op doek
The Royal Academy of Arts, Londen

Ik weet niet wat de reden is,
Waarom ik zo treurig moet zijn;
Een sprookje van lang geleden,
Maalt steeds maar door mijn brein.

De lucht is koel en het donkert
En rustig stroomt de Rijn;
Zie hoe de bergtop flonkert
In de avondzonneschijn.

De mooie jonkvrouw zit er
Daarboven betoverend bij;
Haar gouden opschik schittert
En haar gouden haar kamt zij.

Zij kamt zinnelijk zingend,
Met een gouden kam heur haar;
Haar loklied is dwingend,
De melodie is wonderbaar.

Op het scheepje kijkt de schipper
-Of hem wilde weemoed bevloog-
Niet langer naar de klippen,
Maar staart alleen nog omhoog.

Ik geloof dat boot en schipper
Toen in de golven zijn vergaan;
En dat heeft met haar zingen
De Loreley gedaan.

Loreleyfelsen

MIJN HART IS TREURIG

Mijn hart, mijn hart is treurig.
Al baadt mei in volle zon;
Ik sta geleund tegen de linde,
Hoog op het oude bastion.

Beneden stroomt de blauwe
Stadsgracht, vredig om te zien;
Een knaap vaart in een bootje,
En vist en fluit bovendien.

Daar achter rijzen lieftallig,
En nietig en bont ontvouwd,
Lusthuizen, en tuinen, en mensen,
En ossen, en weiden, en woud.

De meiden bleken linnen,
En springen rond in het gras;
Het rad verstuift diamanten,
Ik hoor zijn verre geplas.

Naast de oude grauwe toren
Waarbij een wachthuis staat;
Een rooduitgedoste kerel
Die op en neer daar gaat.

Hij oefent met zijn geweer,
Dat glanst in zonnerood,
Hij presenteert en schoudert -
Schoot hij me nu maar dood.

EEN DEL

Zij zaten onder elkaars junkievel;
Hij was een dealer en zij was een del.
Als hij harddrugs bracht, waar zij naar smachtte;
Geilde zij hem laveloos en lachte.

Sores en soelaas deelden zij samen,
Ondanks de klanten die bij haar kwamen;
Toen flikken hem naar de bajes brachten,
Stond zij stoned op de stoep en lachte.

Op het bezoekuur kloeg hij: "Het gaat slecht !
Een waslijst die men mij ten laste legt;
Kun jij mijn cold turkey niet verzachten ?"
Zij schudde haar kroezig haar en lachte.

Hij snakte naar een shot - Zat in de goot;
Maakte tegen zessen zijn ader bloot;
Hartstikke dood was hij omstreeks achten
En om tienen peesde zij en lachte.

DISCRETIE

Ga je vertrouwelijk om met dames,
Wees dan discreet vriend en noem nooit namen:
Om hunnentwil als ze netjes zijn,
Om jouwentwil als het sletjes zijn.

Het geluk is een lichtekooi

Het geluk is een lichtekooi,
die zich snel verveelt in elk oord;
Zij strijkt je haardos in de plooi
En kust je snel en fladdert voort.

Vrouw Rampspoed daarentegen,
Drukt je stevig aan het hart;
Ze zegt, ik heb een zee van tijd
En zet zich naast je bed en breit.

*Uit 'Romanzero' (1851).

Heinrich Heine had een haat-liefdeverhouding met Duitsland en woonde vanaf 1831
in Parijs. In Februari 1848 werd hij ernstig ziek en was bedlegerig tot zijn dood
op 17 februari 1856.
Heine dacht dat hij syfilis had, maar sommige bronnen menen dat hij leed aan
een ernstige loodvergiftiging. Tijdens zijn laatste acht ellendige jaren slaagde hij
erin om met de hulp van zijn secretaris verder te werken. In deze periode ontstond
*ROMANZERO. 'Das Glück ist eine leichte Dirne' staat in 'Zweites Buch - Lamentationen'
(Pag. 118), uitgegeven door Hoffmann und Campe, Hamburg (1851).

Heinrich Heine: Bloemlezing

Heinrich Heine: Blumenlese - Bloemlezing

Loreley (in het Nederlands)

Heinrich Heine: Blumenlese (auf Deutsch)

Heinrich Heine: Die Heimkehr I (auf Deutsch)

Dead Poets Society (English, Deutsch, Italiano, Nederlands, Afrikaans)

Homepage

Pageviews since/sinds 21-03-2002:

Statist. Poëzieweb-Poetryweb: