Louïse Labé
Louïse Labé (°Lyon ca. 1520; 
†Parcieux-en-Dombes 1566)
La belle cordière


Sonnetten in het Nederlands

Sonnets en Français

Sonnets in English

Sonnet VII auf Deutsch
Vertaald door R.M. Rilke


Beknopte biografie onderaan

SONNET I

Nooit had Odysseus, of een man uit één stuk
Durven denken dat dit goddelijk gelaat,
Dat waardigheid, gratie en roem verraadt,
De oorzaak zou zijn van zoveel ongeluk.

Liefste, ik moet jouw mooie ogen vrezen,
Want zij hebben mijn hart met smart verwond,
-Het asiel waar je soelaas en warmte vondt-
En dat jij alleen met liefde kan genezen.

Wreed verdriet! Het gif van een schorpioen
Vermengt zich met mijn bloed. O zoen mij! Zoen !
Als je mij bemint, dan herleef ik weer !

Ik smeek je, Liefste, pijnig mij niet meer !
Laat mij het hoogste genot niet derven,
Want in dat geval zou ik liever sterven.

Naar boven

SONNET III

O loom verlangen, o vergeefs verkwijnen,
Gezucht en geween dat ik moet gedogen,
Voor er tal van rivieren aan mijn ogen
Ontwellen als aan bronnen en fonteinen !

O wreedheden, o onmenselijk schrijnen,
Hemelse schijnsels vol met mededogen
En driften die eerst mijn hart bedrogen,
Kom je me kwellen met nog feller pijnen?

Laat Amor weer op mij zijn boog proberen
En laaiend vuur en verse pijlen sturen;
Laat hij maar van wrevel en woede blaken,

Want ik kreeg overal zoveel kwetsuren,
Dat mij geen verse wonde meer kan deren,
Daar hij geen plaats meer vindt om mij te raken.

Naar boven

SONNET VII

Man sieht vergehen die belebten Dinge,
sowie die Seele nicht mehr bleiben mag.
Du bist das Feine, ich bin das Geringe,
ich bin der Leib : wo bist du, Seele, sag ?

Lass mich so lang nicht in des Ohnmacht. Trage
Sorge für mich und rette nicht zu spät.
Was bringst du deinen Leib in diese Lage
und machst, dass ihm sein Köstlichstes enträt ?

Doch wirke so, dass dieses Sich-Begegnen
in Fühlbarkeit und neuem Augenschein
gefahrlos sei : volliehs nicht in verwegnen

und herrischen Erschütterungen : nein,
lass sanfter in mich deine Schönheit gleiten,
die gnädig ist, um länger nicht zu streiten.

Übersetzung von R.M. Rilke (1875-1926)

Rilke
Rainer Maria Rilke

Naar boven

SONNET VII

Alle levende wezens ziet men vergaan,
Zodra de ziel subtiel het lichaam verlaat:
Ik ben het lichaam, jij brengt geestelijk baat,
Geliefde ziel, waarom ben je vreemd gegaan ?

Laat mij niet langer in onmacht zweven,
Want om mij te redden kom je straks te laat;
Zorg dat je lichaam niet verloren gaat,
Door het opnieuw zijn beste deel te geven.

Probeer, Liefste, om gevaar te weren
En laat de liefde de revue passeren,
Maar wees niet te streng, want dat is niet je rol.

Lieflijke gratie wars van balsturigheid
Zal me jouw schoonheid schenken mettertijd,
Niet wreed zoals weleer, maar liefdevol.

Naar boven

SONNET VIII

Ik leef, ik sterf, ik brand en ik verdrink;
Ik voel het koudste ijs en het heetste vuur;
Mijn leven mengt hard met zacht en zoet met zuur,
Als ik vreugdevol in verdriet verzink.

Ik lach eensklaps terwijl ik tranen ween
En in genot moet ik leed verduren;
Mijn lust vergaat maar zal altijd duren,
Dra ben ik sappig groen en dor als been.

Zo blijft de Liefde mij grillig leiden
En als ik het verdriet kan vermijden,
Dan krijg ik ongetwijfeld lik op stuk.

Als ik zeker lijk van mijn verblijden
En het toppunt bereik van mijn geluk,
Stort zij mij in mijn vroeger ongeluk.

Naar boven

SONNET XI

O zoete ogen, met schoonheid vertrouwd;
Lieflijke bloemen, mooier dan gedichten;
Waar schiet Amor fatale liefdesschichten
En waar hebben mijn ogen zoveel aanschouwd !

Ach wilde wreedheid, ach trouweloos hart,
Jij houdt mij kort op een strenge manier,
Want hoeveel liefdestranen stortte ik hier,
Omwille van die brandende liefdessmart !

Ofschoon mijn ogen veel genot beleefden,
Aan alle dingen die naar schoonheid streefden,
Wil jij, mijn hart, hun geluk bestrijden,

Want jij klaagt altijd en bent onoprecht.
Is er nog vreugde voor mij weggelegd,
Wanneer mijn hart mijn ogen doet lijden ?

Naar boven

SONNET XIV

Zolang mijn ogen tranen kunnen plengen
Van spijt om ons geluk dat is vergaan,
Zolang mijn stem het wenen kan weerstaan
En al zuchtend woorden uit kan brengen.

Zolang mijn hand de snaren nog kan strengen
Van de zoete Luit, die jou bezingen gaan;
Zolang mijn geest met jou slechts is voldaan,
Zonder zich met iets anders nog te mengen,

Verlang ik nog altijd niet dood te gaan,
Maar als ik ooit mijn ogen droog zie staan,
Mijn stem hoor breken en mijn hand voel beven,

En als mijn geest op aarde niet vermag
Om één blijk van liefde nog te geven,
Bid ik u Dood: verduister mijn klaarste dag.

Naar boven

SONNET XVIII

Kus en kus mij weer, kus mij keer op keer;
Geef mij er een die van hartstocht getuigt,
Geef mij er een die je liefde betuigt,
En vier heter dan vuur geef ik er weer.

Ach, klaag niet ! Laat mij je hunker sussen,
En er tien geven die zoeter smaken.
Laten wij elkaar gelukkig maken,
Genietend van onze gulle kussen.

Dan vangt voor ons een dubbelleven aan.
Elk zal in zich en in zijn lief bestaan.
Liefste, laat mij dwaze plannen smeden:

Ik heb zo'n spijt om mijn stille leven,
Dat me geen bevrediging kan geven,
Indien ik niet uit mezelf mag treden.

Naar boven

SONNET XXIII

Wat baat het dat jij mij vroeger prees
Omdat ik gouden vlechten had
En ogen die zo stralend waren,
Als twee Zonnen waaruit Amor rees,

Met wrede schichten oorzaak van ons leed ?
Waar ben je, tranen die ik zag drogen
En dood, die jou deed bogen
Op je hechte liefde en gestande eed.

Was het doel van je kwaadwilligheid
Mij dan te dwingen tot dienstbaarheid ?
Lieveling, vergeef mij deze keer,

Al blijven spijt en wrevel in mij strijden,
Daar ik weet dat waar je bent, jij ook weer
Ervaren zult, dit folterend lijden.

Labé
Louise Labé (ca. 1520 - 1566)

Naar boven

SONNET XXIV

Dames, vergeef mij als ik heb liefgehad
En ik wel duizend fakkels voelde branden,
Wel duizend smarten, duizend scherpe tanden,
En als ik met wenen tijd en uur vergat.

Helaas wordt mijn goede naam door u beklad,
Maar als ik faalde, is de straf voorhanden;
Verscherp niet nog de naalden van de schande,
Maar weet dat Amor eenmaal, zonder dat

Vulcanus' vuur u kan verontschuldigen,
Of u Adonis' schoonheid kunt beschuldigen,
Hij, als een gril, u meer verliefd kan maken,

U, die al werd u nog minder kans gegund,
Nog vreemder en feller hartstocht voelen kunt;
Vermijd om in nog dieper leed te raken !


Hertalingen in het Nederlands: © Lepus


Lyon in de XVIe eeuw


Biografie

Louïse Labé (°ca. 1520 - †1566) 
door Pierre Woériot, beeldhouwer, goudsmid 
en graveur (°1530 - †1589). 
Hij vestigt zich in Lyon in 1554 en is 
de maker van het enige nog bestaande 
portret van Louïse Labé.
Louïse Labé werd geboren in Lyon (°ca. 1520), als dochter van een touwslager. Ze was een zeer aantrekkelijke en intelligente vrouw, die een opvoeding kreeg in renaissance- trant. Naast Latijn en Italiaans leerde ze ook musiceren ('De dame met de luit'). Ze kreeg zelfs een opleiding in schermen en paardrijden, hetgeen normaliter mannelijke disciplines waren. Louïse Labé was getrouwd met een touwhandelaar, die dertig jaar ouder was. Ze schitterde in haar literaire salon en was een geëmancipeerde vrouw avant la lettre, die overspelige relaties had met de dichter Olivier de Magny en met Claude Rubys. Calvijn noemde haar een gemene hoer (plebeia meretrix). In tegenstelling met haar literaire tijdgenoten (en Dante & Petrarca), was het bij haar de vrouw die leed en de man begeerde. Na het afspringen van de relaties met de Magny en Rubys, zouden beiden haar reputatie door het slijk sleuren. Dit veroorzaakte een schandaal, waarna zij zich terugtrok op haar buitenverblijf in Parcieu-en-Dombes, waar zij overleed op 25 april 1566.

Werken

Ian (Jean) de Tournes, een van de befaamdste boekdrukkers 
van Lyon, gaf haar 'Oeuvres complètes' uit in 1555. Deze 
uitgave bestaat ondermeer uit een feministische brief aan 
haar vriendin Clémence de Bourges. Verder bevat ze vieren-
twintig mooie liefdessonetten (waarvan één in het italiaans), 
drie elegieën en tenslotte een mythologisch verhaal met de 
titel 'Débats de Folie et d'Amour'.


Naar boven

Louïse Labé
en Français

Louïse Labé
in English

Louïse Labé
in Italiano

Sonnet XXII
Français / Nederlands

Louïse Labé - Elégies
en Français

Club des Poètesses disparues

Dead Poetesses Society


Homepage


Pageviews since/sinds 21-03-2002: 

 © Gaston D'Haese: 13-03-2002.
Laatste wijziging: 12-09-2017.

E-mail: webmaster