Ingetoogenheid

 
Kloë zestien jaar oud,
Sprak: ik zal de min ontvlugten:
   Want als men het wel beschouwt,
Doen de minnaars niets dan zuchten.
   't Is of elk zijn' tijd besteed
   In 't gevoelen van zijn leed.

   Waar ik slechts mijnen oogen wend' ---
Nergens vind ik twee gelieven
   Die niet zuchten. Wat ellend'
Mag hun teedre boezems grieven?
   Waarom staag de vreugde ontvlugt
   Door hun eindeloos gezucht? ---

   Neen, nooit zal de liefde mij
In haar nare kluisters binden:
   In die teedre slavernij
Kan ik zoo veel heils niet vinden.
   Heeft de min er anders geen? ---
   Liever blijf ik dan alleen.

   Laats vroeg Lykas om een zoen...
('k Moet nog laghen om dat vragen.)
   'k Riep: Och Lykas, neen! --- En toen
Zuchtte hij, en sloeg aan 't klagen.
   ô Wat is het minnen dwaas!
   Al zijn antwoord was --- helaas!

   Gistren zag ik Lykas weêr.
'k dacht: 't is best zijn oog te ontvlugten;
   Wijl ik ligt zijn smart vermeêr:
Want hij weende en scheen te zuchten;
   'k Vlood zeer schielijk van die plaats:
   Alles riep mij daar --- helaas!

   Zoo zong Kloë; --- maar de Min
Hoorde het vermetel zingen
   Van die jonge herderin. ---
" 'Zal die stoute schoone dwingen!"
   Sprak hij. --- Kloë maak vrij staat,
   Dat hij 't bij geen zeggen laat.

   Eensklaps vloog hij naar beneên.
Kloë dacht: "Zou hij mij dwingen! ---
   'k Blijf gerust met hem alleen."
Lagchend ging zij voort met zingen:
   " 't Is of elk zijn' tijd besteedt,
   't gevoelen van zijn leed."

   Hij nam 't meisje bij de hand,
Wees haar lagchend twee gelieven.
   "Houdt u wat aan dezen kant
Kloë! (sprak hij) 't mogt hen grieven.
    Veilig moogt gij hen bespiên,
   Zoo gij maar niet wordt gezien."

   Och! hoe gretig hoorde zij
Toen het zuchtend teeder hijgen,
   Dat, in dees liefkozerij,
Kloë toeriep, onder 't zwijgen:
   Zie hoe men den tijd besteed,
   In de liefde zonder leed.”

   Toen Cupido haar verliet,
Gloeiden hare lieve wangen:
   En de gulle vreugd verliet
Kloë's hart voor 't zoet verlangen.
   Sedert heeft zij het gezucht
   Van haar' Lykas nooit ontvlugt.

Johannes Kinker (1764-1845)

Herdenking

Wij schuilden onder dropplend lover,
Gedoken aan de plas;
De zwaluw glipte 't weivlak over,
En speelde om 't zilvren gras;
Een koeltje blies, met geur belaân,
Het leven door de wilgenblaân.

't Werd stiller; 't groen liet af van droppen;
Geen vogel zwierf meer om;
De daauw trok langs de heuveltoppen,
Waar achter 't westen glom;
Daar zong de Mei zijn avendlied!
Wij hoorden 't, en wij spraken niet.

Ik zag haar aan, en, diep bewogen,
Smolt ziel met ziel in een.
O toverblik dier minlijke ogen,
Wier flonkring op mij scheen!
O zoet gelispel van die mond,
Wiens adem de eerste kus verslond!

Ons dekte vreedzaam wilgenlover;
De scheemring was voorbij;
Het duister toog de velden over;
En dralend rezen wij.
Leef lang in blij herdenken voort,
Gewijde stond! geheiligd oord!

Anthonie C.W. Staring (1767 - 1840 )

Liefde

 
Die ik het meest heb lief gehad, -
't Was niet de slanke Bruid, met wie 'k in 't zoeter leven,
Mocht dwalen op het duin en droomen in de dreven,
Wier hand my leidde op 't rozenpad; 

't Was niet de jonge en teedre vrouw,
Die, goede genius, mijn hart, mijn huis bewaakte,
Die my het leven, ach, zoo licht en lieflyk maakte,
Met al den rijkdom harer trouw! 

"Zoo was 't de moeder van uw kroost,
Die u, gelukkige, voor 't offer veler smarte,
Deed smaken, onvermengd, het reinst geluk van 't harte,
Des levens liefelyksten troost?" 

Neen! - die ik 't meest heb lief gehad,
Dat was mijn kranke; 't was de moede, de uitgeteerde,
Van wie ik leven beide en hopend sterven leerde,
Toen 'k weenend aan haar sponde zat.

P.A. de Genestet (1829 - 1861)

Mijn Lief is als de roode Roos

Mijn lief is als de roode roos
den knoppe versch ontsprongen;
mijn lief is als de melodie
bij snarenspel gezongen.

Ik min u met mijn hart, schoon lief,
zoo teer als met mijne oogen
ge blijft mij dier totdat de zon
de zeeën zal verdrogen.

Totdat de rotsen smelten in
den gloed der zonnestralen -
beminnen zal ik u zoolang
als ik zal ademhalen.

Vaarwel, zoet lief, mijn eenig lief!
nu moet ik henenijlen -
ik keere weer, al scheiden ons
tienduizend lange mijlen!

Frans De Cort (1834 - 1878)

Eerste aanblik

 
En, peinzend, zie 'k uw zee-blauwe oogen pralen,
Waarin de deernis kwijnt, de liefde droomt, -
En weet niet, wat mij door mijn adren stroomt:
Ik zie naar u, en kan niet ademhalen:

Een gouden waterval van zonnestralen
Heeft nooit een zachter aangezicht bezoomd....
't Is, of me een engel heeft verwellekoomd,
Die met een paradijs op aard kwam dalen.

'k Gevoel mij machtig tot u aangedreven
En buiten mij. 'k Was dood, ik ben herrezen,
En voel mij tusschen zijn en niet-zijn zweven:

Wat hebt gij, tooveres, mij goed belezen!
Aan u en aan uwe oogen hangt mijn leven:
Een diepe rust vervult geheel mijn wezen. -

Jacques Perk (1859 - 1881)

Zij zit naast me, en ik aai 't gevlochten haar

Zij zit naast me, en ik aai 't gevlochten haar,
'T hartstoch'telijk rood, voor mij gevlochten, blond;
En 't gladde strijk ik gladder met mijn mond,
En zijn metaalreuk ruik ik, diep en zwaar.

Zo ruikt het uit vers-omploegde grond,
Als over wachtend land 't prachtig gebaar
Van gaande zaaier, machtig tovenaar,
Zon, aarde en wolken oproept tot verbond.

En om mijn hals wind ik de rode vlecht.
En 'k voel, ze rilt, nu op haar borst zich legt
Mijn gulzige hand om de veerkracht'ge vorm.

Zo huivert de aard', waarin de toekomst kiemt,
Voordat met bliksems haar de zomer striemt,
Onder de schaduwvingers van zijn storm.

Johannes dèr Mouw (1863 - 1919)

Waar zoude ik met mijn liefde henen

 
Waar zoude ik met mijn liefde henen
als ik u niet beminnen kon?...
- 'k Voel door mijn hart den regen wenen
en draag in 't hoofd den dood der zon.

Ik hoor op straat de vlagen kermen
en weet me in al mijn zinnen mat...
- Wie zou mijn huivrend hart verwarmen
als ik niet úwe liefde had?...

o, Veilig in dees kamer, samen
elkanders liefde in de ogen zien;
- de regen, huilend aan de ramen;
- en huilen samen ook, misschien...

Karel Van de Woestijne (1878 - 1929)

ONDER UW HANDEN

Onder uw handen
die veilig' ogieve
word ik weer de stille
de zachte
de lieve
die vredig d'ogen kan laten varen
over de herfst en de verloren jaren.

Onder uw handen
mij binnen halen
in de kleine portiek van de zeer hoofse zalen
waar ik hoor zingen
dat vèr-ijle lied
als ge mijn naam naam zegt
of zacht naar mij ziet.

Onder uw handen
de droom herwinnen
glimlachen en goed zijn
herboren naar binnen
nat schreien uw polsen van gesmolten trots
en wonen en gaan slapen in
die schone ogieve Gods.

Alice Nahon (1896 - 1933)