Amor de mis entrañas, viva muerte,
 en vano espero tu palabra escrita
 y pienso, con la flor que se marchita,
 que si vivo sin mí quiero perderte.

El aire es inmortal. La piedra inerte
 ni conoce la sombra ni la evita.
 corazón interior no necesita
 la miel helada que la luna vierte.

Pero yo te sufrí. Rasgué mis venas,
 tigre y paloma, sobre tu cintura
 en duelo de mordiscos y azucenas.

Llena, pues, de palabras mi locura
 o déjame vivir en mi serena
 noche del alma para siempre oscura.

Hoera dood, liefde die wanhopig wordt, 
  je hebt mij nog geen woord geschreven
  en ik denk, met de bloem die verdord,
  dat het jammer is zonder mij te leven.

De lucht is onsterfelijk. Bewegingsloos
  blijft de steen in de schaduw staan.
  zijn kern is onwetend en machteloos
  ijzige honing gegoten door de maan.

Maar ik leed aan jou. Aders opengereten.
  tijger en duif op jouw leest,
  tweekamp met lelies en beten.

Beantwoord mijn waanzinnige woorden,
  of laat mij leven in mijn serene
  nacht van de ziel in donkere oorden.

© Federico Garcia Lorca