DE LORELEY

Ik weet niet wat de reden is,
Waarom ik zo treurig moet zijn;
Een sprookje van lang geleden,
Maalt steeds maar door mijn brein.

De lucht is koel en het donkert
En rustig stroomt de Rijn;
Zie hoe de bergtop flonkert
In de avondzonneschijn.

De mooie jonkvrouw zit er
Daarboven betoverend bij;
Haar gouden opschik schittert
En haar gouden haar kamt zij.

Zij kamt zinnelijk zingend,
Met een gouden kam heur haar;
Haar loklied is dwingend,
De melodie is wonderbaar.

Op het scheepje kijkt de schipper
-Of hem wilde weemoed bevloog-
Niet langer naar de klippen,
Maar staart alleen nog omhoog.

Ik geloof dat boot en schipper
Toen in de golven zijn vergaan;
En dat heeft met haar zingen
De Loreley gedaan.

Heinrich Heine
© Vertaling van Lepus



LORELEY

Kom aan mijn borst
kom aan mijn borst
daar rust gij aan een lijf 
dat eenzaam is een bedden van uw eenzaamheid 
en eenzaam spelen uwe vingers 
langs het ontwarren van lange wier

Achter de spiegel die verdrijft 
de onbestendigheid der dingen 
valt van uw handen het verlangen 
aan mijn opalen huid verglijdend 
een wezenloze droom 
kom aan mijn borst 
bed in mijn eenzaam' armen 
uw eenzaam lijf


Paul Van Ostaijen
Uit "Nagelaten gedichten"