Sappho

 
De oceaan zingt vredig
zijn eeuwige klaagzang
en zacht omhult mij
de vochtige lentenacht.
Mijn ziel zoekt jou.   

O kom,
zoete meisjesschare!
Ik wil van jullie schoonheid drinken.
Laat jullie wilde haren wapperen in de wind
en laat jullie gewaden zwijgend vallen.

Mijn bleke kind,
geef mij jouw mond
en voed mijn eigen laaiende vuur.
Hoe koel zijn jouw rode lippen.
Je moet nog leren hoe liefde voelt. 

En jij,
met je manen van goudrode krullen
die bijna je hielen strelen
zoals vurige golven;
Toon mij de vuren die schitteren en flikkeren
in je ogen.  Jij mag mij niet verlaten,
want jij bent zo mooi als de stralende zon.

En jullie twee
schuwe en slanke zusters
zo bleek als maanlicht,
met jullie kalme liefdesverdriet
en jullie stille begeerte. 

De marmerpracht van julie ledematen
is wit als het glanzend schuim van de golven
en jullie haar in de nacht.
Jullie zijn stiller
dan een droom.   

O boeket van bloesems!
O meisjesschare!
Ik wil van jullie schoonheid drinken.
Laat jullie wilde haren wapperen in de wind
en laat jullie gewaden zwijgend vallen. 



Verijdelde slaap
 
Owee! Ik kan niet slapen vannacht;
   Ik sluit mijn ogen en onverwacht
verschijnt zij in een visioen en lacht
   en straalt van jeugdige levenskracht.

Ik kan niet anders dan haar gedogen;
   Blond en slank in haar naakte luister,
glimlacht zij naar mij en haar ogen 
   vol fel verlangen worden duister.

Langzaam neigt ze naar me toe. Ik kruis
   de laaiende passie in haar blik
en dan dringt haar lach, helder en zoet,
   in de ijlte door, op dat ogenblik.

O sirene met de tartende tong !
   O schoonheid, wit en leliezacht !
Ik zie haar, blond en slank en jong
   en ach, ik kan niet slapen vannacht.



Woorden van een oudere vrouw

Ik kan niet slapen
's nachts.
Als mijn vermoeide ogen
net gesloten zijn,
verschijnt haar jeugd in mijn dromen.

Een naakt meisje,
blank en slank,
wilde lust stralend in haar ogen:
Haar lichaam bloesemt als de lente,
haar borsten botten als bloemen.

Zij buigt over mij
met een schrille lach,
Ik hoor de echo van haar lach;
zo zoet en zo plagend,
trillend in de lege stilte.

O, hoe wild
plaagt zij mij!
Haar lichaam bloeit zoals de lente,
een jong, jong, jong meisje.
Ik kan 's nachts niet slapen. Ik kan niet. 

'Marie Madeleine', Barones von Puttkamer
(°April 4, 1881; †September 27, 1944)