Phenomenal woman

Maya Angelou

Phenomenal woman

Fenomenale vrouw

Still I rise

Ik herrijs

Phenomenal woman

Pretty women wonder where my secret lies
I'm not cute or built to suit a fashion model's size
But when I start to tell them 
They think I'm telling lies. 
I say, 
It's in the reach of my arms 
The span of my hips, 
The stride of my step, 
The curl of my lips. 
I'm a woman 
Phenomenally. 
Phenomenal woman, 
That's me. 

I walk into a room 
Just as cool as you please, 
And to a man, 
The fellows stand or 
Fall down on their knees. 
Then they swarm around me, 
A hive of honey bees. 
I say, 
It's the fire in my eyes 
And the flash of my teeth, 
The swing of my waist, 
And the joy in my feet. 
I'm a woman 
Phenomenally. 
Phenomenal woman, 
That's me. 

Men themselves have wondered 
What they see in me. 
They try so much 
But they can't touch 
My inner mystery. 
When I try to show them, 
They say they still can't see. 
I say 
It's in the arch of my back, 
The sun of my smile, 
The ride of my breasts, 
The grace of my style. 
I'm a woman 
Phenomenally. 
Phenomenal woman, 
That's me. 

Now you understand 
Just why my head's not bowed. 
I don't shout or jump about 
Or have to talk real loud. 
When you see me passing 
It ought to make you proud. 
I say, 
It's in the click of my heels, 
The bend of my hair, 
The palm of my hand, 
The need of my care, 
'Cause I'm a woman 
Phenomenally. 
Phenomenal woman, 
That's me.


© Maya Angelou - From 'And Still I Rise' (1978)

She is an Afro-American author, poet, songwriter,
playwright, producer, singer, dancer, historian
and civil rights activist.
Maya Angelou (ps. Marguerite Johnson) was born
in St. Louis, Missouri, on April 4th, 1928. She grew
up in segregated rural Arkansas (in 'Stamps').


Upward - Naar boven

  Fenomenale vrouw

Mooie vrouwen vragen zich af wat mijn geheim is
Ik ben niet knap en zie er niet uit als een mannequin
Maar als ik een tip van de sluier licht
Denken ze dat ik leugens vertel.
Ik zeg,
Het is in de kracht van mijn armen
De volheid van mijn heupen,
Mijn schrijdende tred,
De vorm van mijn lippen.
Ik ben een vrouw
Fenomenaal 
'n Fenomenale vrouw,
Dat ben ik.
Ik kom in een kamer Zo ontspannen als maar kan, En aan een man, De kerels staan En gapen mij aan. Dan zwermen ze rond mij, Als honingbijen. Ik zeg, Het is in het vuur van mijn ogen En mijn schitterende tanden, De swing van mijn leest, En mijn dartele voeten. Ik ben een vrouw Fenomenaal 'n Fenomenale vrouw, Dat ben ik.
Mannen hebben zich afgevraagd Wat ze in mij zien. Ze doen hun best Maar hebben geen voeling Met mijn innerlijk mysterie. Als ik mij dan blootgeef, Dan zien ze het nog niet. Ik zeg Het is in de boog van mijn rug, De zon van mijn glimlach, Het deinen van mijn borsten, De gratie van mijn stijl. Ik ben een vrouw Fenomenaal 'n Fenomenale vrouw, Dat ben ik.
Nu zul jij begrijpen Waarom ik mijn hoofd niet buig. Ik ben geen druktemaker en verhef mijn stem niet. Als je mij ziet voorbijgaan Dan zal het je verheugen. Ik zeg, Het zit hem in mijn ferme tred, De plooi van mijn haar, De palm van mijn hand, Het soelaas dat ik schenk, Omdat ik een vrouw ben Ik ben een vrouw Fenomenaal 'n Fenomenale vrouw, Dat ben ik.

© Vertaald door Lepus (17-10-2010)

With the permission of 'Famous Poets and Poems'

(© Sent by e-mail: Tuesday, October 05, 2010 1:11 PM)


Upward - Naar boven

  Still I Rise


You may write me down in history With your bitter, twisted lies, You may trod me in the very dirt But still, like dust, I'll rise. Does my sassiness upset you? Why are you beset with gloom? 'Cause I walk like I've got oil wells Pumping in my living room. Just like moons and like suns, With the certainty of tides, Just like hopes springing high, Still I'll rise. Did you want to see me broken? Bowed head and lowered eyes? Shoulders falling down like teardrops. Weakened by my soulful cries. Does my haughtiness offend you? Don't you take it awful hard 'Cause I laugh like I've got gold mines Diggin' in my own back yard. You may shoot me with your words, You may cut me with your eyes, You may kill me with your hatefulness, But still, like air, I'll rise. Does my sexiness upset you? Does it come as a surprise That I dance like I've got diamonds At the meeting of my thighs? Out of the huts of history's shame I rise Up from a past that's rooted in pain I rise I'm a black ocean, leaping and wide, Welling and swelling I bear in the tide. Leaving behind nights of terror and fear I rise Into a daybreak that's wondrously clear I rise Bringing the gifts that my ancestors gave, I am the dream and the hope of the slave. I rise I rise I rise.


© Maya Angelou - From 'And Still I Rise' (1978)


Upward - Naar boven

  Ik herrijs

Je mag mij afkammen in jouw valkuil
Van doortrapte leugens, bitter en grof.
Je mag mij vertrappen in smerig vuil
Maar toch zal ik rijzen, zoals stof.

Hou je niet van mijn lichaamstaal?
Waarom heb jij lange tenen?
Is het omdat ik lef uitstraal 
en stevig sta op mijn benen?

Net zoals de maan en de zon,
Zoals eb en vloed bewijzen.
Zoals hoop opwelt als een bron,
Steeds zal ik herrijzen.

Zag jij mij graag gebroken?
Hoofd gebogen en ogen geloken?
Met slaafse schouders doorgezakt,
Door innerlijk verdriet verzwakt. 

Ben ik astrant en bak ik het te bruin?
Neem er maar geen aanstoot aan,
Dat ik lach alsof ik een goudmijn heb,
Die ik ontgin in mijn achtertuin.

Jij mag schieten met je woorden,
Jij mag steken met je ogen,
Jij mag mij doden met je haat,
Maar ik zal rijzen als regenbogen.

Ben je geschokt door mijn sexappeal?
Kijk jij met open mond
Als ik dans alsof ik diamanten draag
Aan mijn zelfbewuste kont? 

Uit de schaamvolle hutten van de geschiedenis
Ik herrijs
Omhoog uit een verleden dat geworteld is in pijn
Ik herrijs
Ik ben een zwarte oceaan, omstuiming en wijd,
Wassend en bruisend gedragen door het tij.
Ik keer mijn rug naar nachten van angst en terreur
Ik herrijs
In een dageraad die wonderlijk klaar is
Ik herrijs
De gaven brengend die mijn voorouders schonken,
Ik ben de droom en de hoop van de slaaf.
Ik herrijs
Ik herrijs
Ik herrijs.
© Hertaald door Lepus (18-11-2011) Herwerkte versie van 20-02-2014.
Maya Angelou
Born Marguerite Annie Johnson (April 4, 1928 May 28, 2014)

Zij was vooral bekend van haar memoires I know why
the caged bird sings' ('Ik weet waarom gekooide vogels
zingen') uit 1969.
Daarin beschreef ze haar traumatische jeugd
als zwarte vrouw in een vijandige blanke wereld
in het zuiden van de jaren dertig.
'Ze leefde een leven als leraar, activist, artiest
en mens. Ze was een strijder voor gelijkheid,
tolerantie en vrede', zegt haar familie.
Angelou werd op 8-jarige leeftijd verkracht
door de vriend van haar moeder en ze werkte
een tijdje als prostituee.
Voor ze begon te schrijven werkte ze onder meer
in nachtclubs. Ze acteerde op Broadway, zong,
regisseerde en schreef meer dan dertig boeken.
In 1982 werd ze ook hoogleraar Amerikanistiek
bij de Wake Forest University.
  (Bron: De Standaard, 25 mei 2014).


Upward - Naar boven

Angelina Weld Grimke - 22 Poems


Langston Hughes - A trio of new poems


Terug naar Vertalingen


Dead Poetesses Society



Homepage


Pageviews since/sinds 21-03-2002.
© Gaston D'Haese: 18-10-2010.
Update: 09-02-2017.