Jacques Prévert




Rappelle-toi Barbara

Rappelle-toi Barbara Il pleuvait sans cesse sur Brest ce jour-là Et tu marchais souriante Epanouie ravie ruisselante Sous la pluie Rappelle-toi Barbara Il pleuvait sans cesse sur Brest Et je t'ai croisée rue de Siam Tu souriais Et moi je souriais de même Rappelle-toi Barbara Toi que je ne connaissais pas Toi qui ne me connaissais pas Rappelle-toi Rappelle toi quand même ce jour-là N'oublie pas Un homme sous un porche s'abritait Et il a crié ton nom Barbara Et tu as couru vers lui sous la pluie Ruisselante ravie épanouie Et tu t'es jetée dans ses bras Rappelle-toi cela Barbara Et ne m'en veux pas si je te tutoie Je dis tu à tous ceux que j'aime Même si je ne les ai vus qu'une seule fois Je dis tu à tous ceux qui s'aiment Même si je ne les connais pas Rappelle-toi Barbara N'oublie pas Cette pluie sage et heureuse Sur ton visage heureux Sur cette ville heureuse Cette pluie sur la mer Sur l'arsenal Sur le bateau d'Ouessant Oh Barbara Quelle connerie la guerre Qu'es-tu devenue maintenant Sous cette pluie de fer De feu d'acier de sang Et celui qui te serrait dans ses bras Amoureusement Est-il mort disparu ou bien encore vivant Oh Barbara Il pleut sans cesse sur Brest Comme il pleuvait avant Mais ce n'est plus pareil et tout est abîmé C'est une pluie de deuil terrible et désolée Ce n'est même plus l'orage De fer d'acier de sang Tout simplement des nuages Qui crèvent comme des chiens Des chiens qui disparaissent Au fil de l'eau sur Brest Et vont pourrir au loin Au loin très loin de Brest Dont il ne reste rien.


© Recueil:  Jacques Prévert.
"Paroles", Gallimard, 1946.


 Weet je nog Barbara

Weet je nog Barbara
Het regende toen aan een stuk in Brest 
En je liep lachend
Verrukkelijk verrukt en kletsnat 
In de regen
Weet je nog Barbara
Het regende aan een stuk in Brest 
Toen ik je voorbij liep in de rue de Siam
Je glimlachte
En ik glimlachte terug
Weet je nog Barbara
Jij die ik niet kende
Jij die mij niet kende
Herinner je
Herinner je tenminste die dag
Een man schuilde in een portiek
En hij riep jouw naam
Barbara 
En je liep naar hem toe in de regen
Verrukkelijk verrukt en kletsnat
En je wierp jezelf in zijn armen
Weet je dat nog Barbara
En vergeef me dat ik je tutoyeer
Want ik tutoyeer iedereen die ik graag mag
Zelfs als ik ze maar een keer heb gezien
Ik tutoyeer iedereen die bemint
Zelfs als ik hen niet ken
Herinner je Barbara
En vergeet niet
Die wijze en gelukkige regen
Op je gelukkige gezicht
Op die gelukkige stad
Die regen op zee
Op het arsenaal
Op de boot naar Ouessant 
Ach Barbara
Wat is de oorlog klote
Hoe is het je vergaan
Onder die regen van staal
En vuur en bloed en lood
En hij die jou in zijn armen sloot
Liefdevol 
Leeft hij nog of is hij vermist of dood
Ach Barbara
Het regent aan een stuk in Brest
Zoals het regende die dag
Maar alles is nu anders en alles is kapot
In een regen van vreselijke rouw en spijt
Het is niet meer zoals die zondvloed
Van staal en lood en bloed
Het zijn gewoonweg wolken
Die kreperen zoals honden
Honden die verdwijnen
Met het getij in Brest
En die ver weg gaan rotten
Ver weg zeer ver van Brest
Waarvan niets meer rest


© Vertaald door Lepus.

Na de landing in Normandië bereikte het VIIIe Amerikaanse legerkorps
Brest op 7 augustus 1944. Ze probeerden de havenstad in te nemen, maar
Duitse troepen verdedigden zich ongemeen hardnekkig. Na vreselijke
bombardementen viel Brest pas in handen van de geallieerden
op 19 september 1944.
Parijs was al bijna een maand eerder bevrijd op 25 augustus 1944.


Jacques Prévert
(*Neuilly-sur-Seine, 4 februari 1900; +Omonville-la-Petite, 11 april 1977)
Hij was een Frans dichter, toneel- en scenarioschrijver.


Naar boven


Oorlogsgedichten


Dead Poets Society



Homepage


Pageviews since/sinds 21-03-2002.
©  Gaston D'Haese: 01-02-2014.
Laatste wijziging: 04-02-2017.