Elisabeth Siddal
Ophelia (1851-52) 
Oil on canvas (30 x 44 inches) 
Tate Gallery, London

Elisabeth Siddal als Ophelia door Sir John Everett Millais
(1829-1896)


Ophelia, werd tot waanzin gedreven door Hamlet, haar minnaar
die haar vader vermoordde. Zij is hier afgebeeld terwijl ze
waanzinnig zingt en op het punt staat te verdrinken.
Millaisí model was Elizabeth Siddal, die in een bad met koud
water lag, zodat hij de verdrinkende Ophelia natuurgetrouw
kon weergeven. Na de sessie kreeg 'Lizzie' een zware long-
ontsteking.
De pre-raphaelieten gebruikten dikwijls de allegorische taal
van de bloemen en de natuur. Op het schilderij drijft Ophelia
onder de takken van een treurwilg, omringd door klaprozen
en andere bloemen.
De wilg is het symbool van nieuw leven, maar een treurwilg
suggereert eerder verdriet. Brandnetels doen aan ongelukkige
liefde en pijn denken en madeliefjes suggereren onschuld.
Viooltjes zijn symbolen van trouw en klaprozen verwijzen
naar een gewelddadige dood.



 DODE LIEFDE

O ween nooit om liefde die dood is,
       Want liefde is zelden trouw,
Maar draait haar kap van blauw naar rood,
       Van prachtig rood naar blauw,
En liefde werd geboren voor een vroege dood
        En is zo zelden trouw.

Tover dan geen glimlach op je knap gezicht
  Als je diepste zuchten komen.
De liefste woorden uit een eerlijke mond
   Sterven zeker weg zoals dromen,
En je zult alleen blijven, mijn lief;
   Als winterse winden komen.

Zoet, ween nooit voor wat niet kan zijn,
Daar dat niet door God gegeven is.
     Als de liefdesdroom al echt was
Zoet, dan zouden we in de hemel zijn,
    En dit is de aarde maar, mijn lief,
      Waar geen echte liefde is.


 WEGGEGAAN


De handschoen beroeren van haar zachte hand,
  Het fonkelende juweel bekijken van haar ring, 
    Deed mijn hart plots uitbarsten in een lied
        Zoals wanneer wilde vogels zingen.

    Haar schaduw raken op het zonnige gras,
Een weg voor haar banen door het duistere woud,
    Vervulde heel mijn leven met beving en tranen
         En stilte waar ik stond.

Ik aanschouw de schaduwen rond mijn hart,
  Ik leef en weet dat zij wegging -
Voor altijd wegging, zoals de tedere duif
       Die de Ark verliet. 


LIEFDE EN HAAT

 
Houd uw mond, gij met uw waan
    En keer uw gezicht niet naar mij;
De hemelwinden zullen u neerslaan
     Eer gij genade krijgt van mij.

Laat ik op mijn weg niet uw schaduw vinden
    En kom niet bidden en klagen;
Ondanks de weeklacht van uw wilde winden
     Zal ik u niets meer vragen.

Staar niet vals naar mijn gelaat
    En wend uw donkere ogen af;
Echte liefde koesterde ik: nu diepe haat
     Die grimmige gevoelens gaf.

Alles gaat aan mij voorbij zoals een droom
    En ik zing en bid niet;
Gij zijt zoals de giftige boom
     Die met mijn leven vliedt.


HERFST


  Herfstblaren vallen
        Omheen haar verse graf
Waar het hoge gras buigend luistert
     Naar het geruis van de golven.


    Bedrukte herfst, hier sta ik
 Met mijn schoven in elke hand;
Spreek het woord dat mij verlost,
    Enkel rust lijkt goed voor mij.

© Vertaald door Lepus


Elisabeth Siddal door D. Rossetti


Elisabeth Siddal - Haar schilderijen



The Nativity



'The Quest of the Holy Grail'
Sir Galahad bij het schrijn van de Heilige Graal
(1855-57)



Elisabeth Siddal - Zelfportret

Biografie


Elizabeth Eleanor Siddal (1829 - 1862) was van bescheiden afkomst 
en werkte als modiste en naaister. 'Lizzie' was ongemeen knap 
en een muze voor de pre-raphaelite brotherhood. Ze werd als model 
ontdekt toen ze twintig jaar oud was door Walter Deverell en poseerde 
ook voor William Holman Hunt en John Everett Millais.
Elizabeth Siddal had een zwakke gezondheid. Ze had waarschijnlijk anorexia en tuberculose. Naderhand schreef men haar het opiaat laudanum voor, omdat ze dikwijls depressief was.
Ondanks alles zette ze zich in om te slagen als kunstenaar. Ze volgde een artistieke opleiding en Dante Rossetti moedigde haar aan en werkte soms met haar samen. 'Lizzie' was dus meer dan een domme 'stunner', al was de kwaliteit van haar schilderijen minderwaardig. Naast 'zondagsschilderen en -tekenen' interesseerde zij zich voor literatuur en poŽzie. Ze haalde haar inspiratie bij Shakespeare, de bijbel en ballades. Haar favoriete dichter was Tennyson. In 1855 bezocht ze Parijs en Nice, vooral om haar gezondheid te bevorderen. Dante Rossetti werd verliefd op Lizzie in de periode dat ze poseerde voor Millais' Ophelia. Zij waren meer dan zeven jaar verloofd en ze trouwden uiteindelijk in 1860. Hun huwelijk kende ups en veel downs en na een jaar getrouwd te zijn, beviel ze van een doodgeboren dochter. Ze zonk terug weg in een depressie en werd verslaafd aan laudanum. Enkele maanden later was ze weer zwanger en nam een overdosis laudanum, toen Dante waarschijnlijk bij een van zijn minnaressen vertoefde. Ze overleed op 10 februari 1862. In 1869 werd ze terug opgegraven, zodat haar echtgenoot de gedichten kon redden, die hij in een verwarde opwelling bij haar lijk had gelegd. Bij het openen van de kist zag men dat de prachtige rode haren van Lizzie waren blijven doorgroeien, zodat het leek alsof ze in een gouden wolk rustte...

© Lepus


Lizzie Siddal - English


Dante Rossetti - English


Rossetti's Stunners


Dante Rossetti - Nederlands


Terug naar 'vertalingen'



Homepage


Pageviews since/sinds 21-03-2002. 
© Gaston D'Haese: 31-12-2003.
Laatste wijziging: 24-01-2016.

E-post: webmaster