Bloemlezing

Adeline Verbeid

 
      Het maagdlijk schoon, waaraan de sluijer faalt, 
      Een zilvren wolk gelijk, door Phebe's licht bestraald; 
 Het jeugdig hoofd, op eenen arm gebogen, 
 Die in haar vlechten schuilt; de zacht geloken oogen; 
      En nu die lach, die 't kiemend leven meldt; 
      Dat rozenbloed, dat langzaam weêr in de aâren zwelt, 
 En tusschen 't wintersneeuw de lente doet ontluiken ! 
 De Grot en de Pelgrim. 
 
      Een vloer van donzig mos; de doorgang wild gesierd 
      Met geitenblad; het veil, dat aan de wanden zwiert, 
 En, in een spelend licht, gebroken op de plassen, 
 Met heller verwe blinkt; 't lacht al, bij 't zoet verrassen, 
      Den moeden Pelgrim toe! Een zwaluw, die aan 't rond 
      Van 't hoog gewelf haar vredig nest verbond, 
 Ontglipt haar kroost, om op een groene rank te springen, 
 En haren Gastvriend blij haar groete toe te zingen. 
      Ook 't nijvre bijenvolk, dat buiten in den steen 
      Zijn schuilplaats heeft, komt op en dwarrelt om hem heen. 
 Haar vrolijk brommen heet hem welkom in zijn woning, 
 En noodt hem op 't geregt van verschgegaarden honing.

Gelderland

       Gij Bergen!... Heuvels acht de Faam, 
 Bij vriend en vreemd, te klein een naam 
 Voor Heerschers over meer verschiet, 
 Dan eigen erf den landzaat biedt ! - 
 Gij Bergen! van 't gewolde vee 
 Beweid, en van 't gehorend ree ! 
   
      Gij vruchtbre Dalen, waar de zon 
 Haar schichten koelt in bron aan bron; 
 Waar 't veldgebloemte vroegst ontluikt, 
 En langst aan 's winters magt ontduikt; 
 Waar Echo, als de meimaand keert, 
 Den zang van duizend vogels leert ! 
   
      Gij Bosschen, die daar tusschen 't graan, 
 Wanneer de sikkels veldwaarts gaan, 
 Op nieuw versierd met lenteblad, 
 Smaragd gelijkt, in goud gevat ! 
   
      Gij Beken: eeuwigvloeijend glas, 
 Dat snelt naar Rijn- en IJsselplas, 
 Maar toeft, aan 't scheipunt van hun val, 
 Onzeker wien het volgen zal, 
 En, beurt om beurt, door 't schoon verleid, 
 Zoo mild langs ieder boord gespreid ! 
   
      Gij Paradijs! van 't morgenland 
 Naar 't golventemmend west verplant... 

Aan de Maan

Toon ons uw luister, o zilveren maan !
Rijs uit het meer.
Lach den zwervenden scheepling aan.
Straal, op 's wandelaars donkere baan,
In uw lieflijkheid neer.

Waar zonder hoop de Verlatene smacht,
Schemere uw gloog.
Waar, naar troosteleze afscheidsklagt,
Blij hereenen de minnenden wacht,
Breke uw glinstering door.

Schoon is de Dag, als zijn purpere gloed
Vorstelijk stijgt; -
Als hij zingend de ontwaakten groet !
Maar uw komst is den peinzenden zoet,
Gij, die flonkert - en zwijgt !