Pessoa e.a.

Eén van de holstenen
in Zonhoven (Belgisch Limburg)
© Foto Gaston D'Haese.

Omtrent de steen

De steen ging uit, gekleed als een man.
Op het feest, danste de steen.
's Avonds laat in het park, drukte de steen
zijn mond op de vochtige grond.
De steen weende niet, maar af en toe
vulden zijn grijze handschalen zich met tranen.
Hij droeg een stok om de wolken
weg te slaan. Hij droeg een spiegel
om niets te vergeten. Toen hij de vrouw had gezien,
kon de steen de wond niet helen
of doen spreken.


© Uit het Engels vertaald door Lepus

© Fernando Pessoa
 (°1888 †1935)

Hij is een van de belangrijkste dichters in de Portugese
en Europese literatuur.
Tijdens zijn jeugd in Zuid-Afrika leert hij een vreemde
taal, Engels, spreken en schrijven. Hij vertrekt alleen
terug naar Lissabon in 1905.
Nadat hij in 1907 vergeefs probeerde een drukkerij
op te starten wordt hij vanaf 1908 freelance vertaler
en handelscorrespondent.
Pessoa is nooit getrouwd geweest en had enige tijd
een relatie met een secretaresse (Ofélia), maar die is
waarschijnlijk platonisch gebleven.
De dichter wordt meestal beschreven als een sfinx-
achtige eenzaat. Hij was ook verslaafd aan alcohol,
maar desondanks bleef hij altijd hoffelijk.
Zijn literaire nalatenschap bevond zich in zijn
legendarische kisten en bestaat uit meer dan 27.000
manuscripten, slordig neergepend op kladblokjes,
losse blaadjes, rekeningen, enz.



Midden op de weg

Midden op de weg lag een steen
een steen lag midden op de weg
een steen lag
midden op de weg lag een steen.

Nooit zal ik die gebeurtenis vergeten
in het leven van mijn doodvermoeide netvliezen.
Nooit zal ik vergeten dat midden op de weg
een steen lag
een steen lag midden op de weg
midden op de weg lag een steen.


© Carlos Drummond de Andrade

(°Itabira, 1902 – †Rio de Janeiro, 1987)

© In het Nederlands vertaald door Lepus (5 febr. 2001)

Hij was een Braziliaanse dichter. Belangrijke onderwerpen
in zijn werk zijn -soms zeer erotische- liefdesgedichten
en het dichten zelf.


Hij ligt er nog, de steen

Hij ligt er nog, de steen: een jaar geleden heb 'k zelf hem daar gelegd; en ik herken heel goed de plek, vlak naast die scheve den, waar 't zandpad, wit, loopt naar de hei beneden. 'k Dacht: "Wat 'k doe, lijkt op wat farao's deden; eenzelfde ontzetting vroeg in mij en hen: alles vergaat: ben ik niet, die ik ben, en was en blijven zal in eeuwigheden? Ik was gaan liggen, 't hoofd dicht bij de steen; en die, in 't langzaam dieper donker, scheen een monument, egyptisch oud en groot. Een kleine ster erboven. 'k Dacht: "Zijn licht vertrok, toen 't graf van Ramses werd gesticht." En 'k voelde duidelijk: 'k was zijn tijdgenoot.

© Johan Andréas dèr Mouw
(°Westervoort 24-7-1863;  †'s-Gravenhage 8-7-1919)
Hij was filosoof en dichtte onder het pseudoniem Adwaita. Met zijn voorliefde voor de sonnetvorm leunde hij aan bij de Tachtigers, alhoewel hij geen lid was van hun beweging. De verhevenheid van de mystieke ervaring contrasteert bij deze dichter met de alledaagsheid van het bestaan.

Ik werd van ver

Ik werd van ver en alle dagen word ik maar van verder en bekijk de muren. Hoe lang zal mij dat verder worden blijven duren ? Hoe kan ik nog intenser naar de stenen turen ? Ik kan er toch niet binnen gaan ! Daar schijnt de zon en nu kom ik weer aan, ik keer terug, voel me in mijn kleren staan, maar weer omzijgt die leegte me en nauw weet ik verder weg me, dan waar ik alleen vergeet.


©Pierre Kemp

 (°Maastricht, 1 december 1886; †Maastricht, 21 juli 1967)

Naast dichter was hij ook een verdienstelijk kunstschilder.
Na zijn lagere school was Kemp werkzaam bij de 'Société
Céramique' in Maastricht als plateelschilder. Tussen 1915
en 1916 werkte hij als leerling-journalist bij 'De Tijd'
in Amsterdam. Wegens heimwee nam hij ontslag en keerde
terug naar Maastricht.
Daarna was hij tot aan zijn pensioen werkzaam als loon-
administrateur bij de steenkoolmijn 'Laura en Vereeniging'
te Eygelshoven.
Hij debuteerde als dichter met een sonnet in 'De Limburger
Koerier' van 23 maart 1910.
Zijn eerste dichtbundel verscheen in 1914. Het hoogtepunt
in Kemps naoorlogse productie was de bundel 'Engelse
verfdoos'.
1954 - Poëzieprijs van de gemeente Amsterdam voor zijn
gedichten.
1956 - Constantijn Huygensprijs voor zijn gehele oeuvre.
1958 - P.C. Hooft-prijs voor zijn gehele oeuvre.
1959 - Culturele prijs van Limburg voor zijn gehele oeuvre.


De steen

Een kleine steen rolde monter Van een hoge berg naar onder. En als hij zo rolde door de sneeuw, Werd hij veel groter dan hij wilde. Toen sprak de steen met een zweem van trots: 'Nu ben ik een sneeuwlawine.' Hij ramde bij het rollen nog een huis En rukte zeven grote bomen uit. Daarna rolde hij in het meer, En daar zonk de kleine steen.

© Uit het Duits vertaald door Lepus

© Joachim Ringelnatz  (1883- 1934)

Man van twaalf stielen en dertien ongelukken.
Zeeman, schrijver, schilder en cabaretier.


Weegschaal

Op mijn oude dag zal ik grijs dragen, als de gezichten van mijn vrienden er niet meer zijn, en de namen van mijn bekenden op steen staan. En als deze stenen ondraaglijk talrijk worden, dan zal ik hen gezelschap houden en stil mijn deuren sluiten.

© Josef Sarig

Israëlisch dichter en componist (1944 - 1973) De Engelse vertaling van James Brockway werd in het Neder- lands vertaald door Lepus. Josef Sarig was een kibboetsnik. Tijdens de Jom Kipoeroorlog was hij commandant van een tankeenheid. Op de vijfde dag van de oorlog (10 oktober 1973) werd hij dodelijk getroffen op de Golanhoogte. Sarig componeerde veel liederen. Zijn verzamelde gedichten werden gepubliceerd onder de titel "Twintig gedichten". Zijn bekendste gedicht is "Licht in Jeruzalem", dat hij schreef in 1972.

De steen

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde. Het water gaat er anders dan voorheen. De stroom van een rivier hou je niet tegen. Het water vindt er altijd een weg omheen. Misschien eens gevuld van sneeuw en regen, neemt de rivier mijn kiezel met zich mee. Om hem dan glad en rond gesleten, te laten rusten in de luwte van de zee. Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde. Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten, ik leverde ‘t bewijs van mijn bestaan. Omdat, door het verleggen van die ene steen, de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan. Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde. Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten, ik leverde ‘t bewijs van mijn bestaan Omdat, door het verleggen van die ene steen, het water nooit dezelfde weg zal gaan.


© Bram Vermeulen

(°Den Haag, 1946; †San Dalmazio, 2004)

Abraham Gerrit Vermeulen was een Nederlands zanger,
cabaretier, componist en schilder.






Pessoa (English=>Nederlands)


Anna Achmatova (Muza; Muse; Muze)


Terug naar 'Vertalingen in het Nederlands'



Homepage


Pageviews since/sinds 21-03-2002: 

© Gaston D'Haese: 06-05-2006.
Laatste wijziging: 08-01-2016.


E-post: webmaster