Terug naar Karel Van de Woestijne - Home

Karel Van de Woestijne - Het Vader-huis
Karel Van de Woestijne
Karel van de Woestijne
(1878 - 1929)

Het Vader-huis  (1896-1903)

Wijding aan mijn vader


 o Gij, die kommrend sterven moest, en Vder waart,
 en mj liet leven, en me teeder lerde leven
 met uw zacht spreken, en uw streelend hande-beven,
 en, toen ge stierft, wat late zon op uwen baard;
  
 - ik, die thans ben als een die in den avond vaart,
 en moe de riemen rusten laat, alleen gedreven
 door zoele zomer-winden in de lage reven,
 en die soms avond-zoete water-bloemen gart,
  
 en zingt soms, onverschillig; en zijn zangen glijden
 wijd-suizend over 't matte water, en de weiden
 zijn luistrend, als naar eigen adem, naar zijn lied....
  
 Zo vaart mijn leve' in vrede en waan van dod begeeren,
 tot, wijlend in de spiegel-rust van dieper meren,
 neigend, mijn aangezicht uw aangezichte ziet.

Naar boven

Voor-zang Het huis mijns vaders, waar de dagen trager waren, was stil, daar 't in de schaduwing der tuinen lag en in de stilte van de rust-gewelfde blaren. - Ik was een kind, en mat het leven aan den lach van mijne moeder, die niet blij was, en aan 't waren der schemeringen om de boomen, en der jaren om 't vredig leven van den roereloozen dag. En 'k was gelukkig in den schaduw van dit leven dat naast mijn droomen als een goede vader ging.... - De dagen hadden mij de vreemde vreugd gegeven te weten, hoe een vlucht van groote vooglen hing, iederen avond, in de teedre zomer-luchten die zeegnend om de ziel der needre menschen gaan, als de avond daalt, en maalt in avond-kleur de vruchten die rustig-zwaar in 't loof der stille boomen staan. ... Ten kwaamt gj zacht in mij te leven, en we waren als schaemle bloemen in den avond, o mijn kind. En 'k mnde u. - En zoo 'k vle vrouwen heb bemind sinds, dien, met moeden geest of smeekende gebaren: minde ik; want ik zag uw kinder-oogen klaren om schuine bloemen in de tuine', en uw aanschijn om mijn eenzelvig doen en denken trostend zijn, in 't huis mijns vaders, waar de dagen trge waren....
Naar boven

Verzen eener liefde 'k Ben eenzaam-droef, in 't geel-ter avond-dalen.... Door 't open venster hoor 'k den donzen val van klamme bloemen in krystallen schale.... - En 'k weet niet of ik haar beminnen zal, in 't stil en licht bewegen harer leden, en hare goedheid in mijn vreemd bestaan.... 'k Ben droef, en 'k hoor haar stille voeten gaan, en haar zacht neuren, in den tuin, beneden.
Naar boven

Wie weet en zal mijn liefde in u niet dalen, kind, vreemd, kalm, en simpel-ter als de' avond om de graven.... Want wie, die in gelatenheid zijn tocht begint, wie weet de vrouw die langs de baan zijn lip zal laven met blijde vruchte' en vredig-milde liefde-gaven? Want zie, ik denk aan u, al zijt ge vreemd me, al staat ge, simpel-ter, kalm in mijn geest te leven, met stillen am waarin gen liefde-schroom komt beven, en zonder en gebaar dat naar mjn leven gaat: ik denk aan uw grijs oog, zacht in uw wit gelaat.
Naar boven

Hoe zal mijn woord uw stil bewegen streelen, mijn torve mond uw zacht-streelende dan?... - Op de effen lente-Leie zie 'k, blad-weemlend, gaan 't verduisterd even-beeld van roerelooze abeelen om 't matte wit en ele geel der vele water-leel'en die, bij 't gewieg van tragen avond, kallem staan en ter-aan neigen in het zilver-stil getaan van schuine zonne-glanze' in bevend schaawe-spelen.... - Hoe zal 'k uw leden streelen, ik die treurig ben en, vreezend, in mijn leven slechts de liefde ken voor mijn vreemd eigen-beeld, werkaatst in moe dood water; ('t beeld der abeelen speelt in 't zilver-gele water) - hoe smaakt mijn torve mond den wrangen, armen waan dat zijne liefde om uw stil wezen kunne gaan?...
Naar boven

Gij zijt de goede vrouw ten drempel mijner dood, - gij die me uw oogen als een zomer-nacht ontsloot vol wondre lichten en vol rust'ge duisterheden; gij die me uw leden als de rijkste herfsten bracht, en, schooner dan een schemering, de zekre kracht van vredig leven en zich goed bemind te weten. Want gij, die weet hoe iedre vreugde tanen moet, gij mnt me; - en 'lijk een god de dood der zon begroet met stille liefde, al heeft hij vreugde-vol geschapen die zon: zoo mint ge in mij wat ge in u-zelf voelt slapen en dat in mij voor eeuw'gen slaap moe de oogen sloot, - ons moede liefde, o vrouw, ten drempel mijner dood.
Naar boven

Kom, laat ons gaan door 't land der herfsten... Ooft-beladen glooit, in haar vruchten-rust, naar 't laatste dage-rood, glooit de Aarde, in 't plooin-kleed der goud-zwaar' herfstgewaden, moede als een moeder is van voede' en van verzaden, zo, moede en blijde, in de armen van den dood, - in de open armen van den dood, zoet als de haven, waar zware tochten zich aan hope komen laven; in de open haven, zalig als een moeder-schoot.... Kom, laat ons gaan door 't land der herfsten... Zomer-dagen laain hun laatsten brand van zwaar gebroei.... - o Kind dat vor mijn weze' uw wijze liefde hebt gedragen, en al de sterren weet die we in veel nachten zagen, en de' adem van den Tijd door de' adem van den wind: zomer laait uit nu, kind, in 't stage licht-vervagen; de aard laat de barens-daad in vlije rust vertragen, en 'k voel dat de eeuwigheid in deze' avond begint.... We zullen gaan door 't land der herfsten, en, verloren in herfstige eenzaamheid, zal ons vel vrede zijn. Zie, de avond graaft in de aard zijn laatste zonne-voren; en wij, - ons liefde werd in wtens-ernst geboren, - 't geweten van den herfst zal om ons leden zijn.... Ons liefde is moe van lam gezeur en mooie logen.... We gaan door 't land van herfst, - o, sluit uw lvende oogen, - we gaan ten zoeten dood in 't kallem aard-gedein.
Naar boven

Herinneringen zingen, kind, uw wit gelaat, en 't zoet verhaal van we dage' en mjne dagen die vredig in ons leve' als stille tuinen lagen in 't tere licht van late schemering gebaad, wijl d'hemel is om tuine-groen een stil gewaad van trage, kalme schaawen, en de boomen dragen een laatste vogel-stem van lang-verglooind klagen dat kwijnt en were wast en were kwijnen gaat.... Thans, o mijn kind, en leeft geen lied om ons, en leven geen vrede-dage' als stille tuinen om ons heen; geen scheemring bleef om ons verenden droom geweven, en dreve schaawen schuive' om ons gescheden len.... En in den nacht zie 'k, laatste troost, alleen nog beven de matheid van uw wit gelaat, in stil geween.
Naar boven

Thans is het uur dat schaawen neigen, en de avond, als een teeder lied, om huize' en zielen zacht komt zijgen, en moede durend, stil vervliet in de open schoot van 't schemer-zwijgen.... Thans is in al de zielen vre, en dank-gebed in al de huizen; en zelfs wie wrnge dagen le voelt in zijn wezen kalmte suizen als een slaap-zware zomer-zee.... - o Pijn van hr-doorleefde pijnen.... Alleen voor ns is vrede niet, o mijn vr kind, in 't trage deinen van 't kallem-durend avond-lied over de dankende avond-pleinen.
Naar boven

Verzen eener ziekte De luchten hangen vol dagen, - de dagen hangen vol smart.... Ik zal te zwak zijn, om te dragen wat mij de wereld tegen-sart; ik zal te ziek zijn, om te wezen wat uw wil star me tegen-slaat, o mijne dade': alleene weezen die door 't gewoel bang henen gaat. Ik, die te trotsch ben om te leven in stalen palen enklen tijd: ik zal te moe zijn om te weven het pal werk van een eeuwigheid.... En mijn leede armen moeten schragen de buischende onmacht die me tart uit luchten, dreigend vol dagen, veel dagen hangend vol smart.
Naar boven

- Ziekte, oude Troosteres, wier woorden wgen..., - O Gij, mijn zoon, die duldig leven mag van 't glooind denken aan een verren liefde-lach: ik zie hoe in uw oog droomen als zwanen zegen. - Ja, ik ben god. Maar 'k wilde vrdig zijn.... - Mijn leuwrik! Gij, die door de nachten heen-gedrongen, de vreugd van de eenig-eeuw'ge zonne hebt gezongen, draagt ge de rst niet meer van de' een'gen zonne-schijn? - Maar ik ben mo: 'k wou in uw woorden slpen.... - Mijn loome bloem in avond-water; o mijn kind;... ik zal u sussen; gij zult rusten; gij zlt slapen, gij, die de Liefde draagt die niemand heeft bemind.
Naar boven

Koorts-deun 't Is triestig dat het regent in den herfst, dat het moe regent in den herfst, daar buiten. - En wat de bloemen wgen in den herfst; - en de ude regen lekend langs de ruiten.... Zwaai-stil staan graauwe boomen in het grijs, de goede sidder-boomen, ritsel-weenend; - en 't is de wind, en 't is een lamme wijs van kreun-gezang in snakke tonen stenend.... - Nu moest me komen de oude drentel-tred; nu moest me 't oude vre-beeldje gaan komen, mijn grijs goed troost-moedertje om 't diepe bed waar zich de warme koorts een lcht dierf droomen, en 't wegend wee in leede tranen berst.... ... 't Is triestig dat mijn droefheid thns moest komen, en loomen in 't atone van de boomen; - 't is triestig dat het regent in den herfst....
Naar boven

Gezichten mijner dood, ik draag in mij de klare blikken van uw teedre heerschappij, en 't warme streelen van uw glijdende gewaden.... Ik ken u niet, maar ben in u verblijd, want gij blijft jeugdig door de tijden, en de tijd breidt om uw haren heen de zachtste dageraden. Ik min u. Ge zijt mijn; ik leef, ik lef van u, gij, die mijn dagen als een bed spreidt, en zoo luw de' am van uw nadering laat waren om mijn slapen... - Ik wilde rsten; maar ik zie uw oogen staan zo onbegrepen-goed met droeve vreugd belan dat ik voor euwig in uw vrede n wou slapen.... Gij komt. Ge zijt de beelden van mijn zchten dood.... Hoe jng ge zijt! Ik zie hoe zich uw mond ontsloot voor 't simpel woord dat deze nieuwe vrede beidde.... Ik ben zoo lcht. Ik ben een knaap die needrig gaat in 't zoete wenken van uw golijk-wijzen raad; en mijne nieuwe jeugd die ademt aan uw zijde.
Naar boven

Venus en Adonis (Tusschen-zang) Adonis Deze avond is gelijk een stil-verlicht paleis, o wondre vrouw, in 't trage schaawe-gaan der boomen.... - Ik ben beklemd in vremden slaap; hoor gaan en komen uw stem, o vrouw, gelijk een sussend-zoete wijs die ik eens hoorde in vader's tuinen, grijs van peis.... Venus Adonis, uw effen haren zijn als zacht-neigende bronnen.... Ik weet niet hoe mijn mond uw ter lijf streelen moet.... De avond is wjd.... Ontwaak, en toon den doffen gloed van uw jonge oogen, goude' als mat-gedoofde zonnen. - Ik weet niet hoe mijn hand uw leden streelen zal, Adonis.... Adonis - - Een ver, stil lied, in 't vaderlijke vrede-dal; het wast, en sterft, in smachtend-stille en hell're klanken.... - Vrouw, ge zijt vreemd; ik vind u vremd. Als roze-ranken om jonge boomen, zijn uw woorden om mijn hoofd met kleine blijde wonden... Was het waar? 'k Geloofd' in vreemden slaap dat mijne moeder zacht me streelde.... Ik slaap vremd... Venus - De avond is grot van ongeweten liefde-weelde, n dat mijn lijf dit jonge lijf beminnen gaat. - Adonis, als een rechte bloem is uw gelaat, en stille vruchten voor mijn mond zijn uwe leden.... Ik wou de nieuwe blijheid uwer liefde lijden, o lieve Adonis, die uwe oogen open laat als schemeringen naar een liefde-dageraad; o mijn Adonis, dien ik moet... dien 'k wu beminnen, o Adonis.... Adonis - Ik weet niet, hoe uw woord in mij doet angst beginnen, vrouw, daar 'k u niet versta.... Deze avond is gelijk een stervens-huis, hoog-stil in treurenis.... Zo wist ik huizen, en de vrouwen hadden tranen in zwijgend oog, - en ik was vremd als thans. - - Venus o Wanen, Adonis, wanen dat we zijn in eeuwigheid de enige liefde, 'lijk gij de en'ge lieveling zijt, en dat we heel den Tijd in onze min doorbranden. - Adonis, vlei mijn slapen, vlei mijn handen; Adonis, raak mij aan; ik word gelijk een groot vuur.... Adonis Vrouw, vrouw, gij maakt mij bng.... Venus - Het schravend uur is loom van al het bloed dat liefde-menschen droegen in zware slagen die door hunne borsten ploegen als groote mokers.... - o Adonis, voelt ge niet hoe 'k, znder uwe min, bezwijk; hoe 't leven vliedt van haar die mensch werd om te minnen als de goden?... Adonis.... Adonis Vrouw, ik ben zeer bang.... Venus Zie hoe mijn lijf u wacht en trilt op koele zoden; - en deze nacht zal zijn als de' erste liefde-nacht. - Kom, mijn Adonis, wjd is de avond, en de pracht van l de zomer-dagen rust in deze schonken. Gij zult gelkkig zijn, Adonis, stil gezonken in dezen schoot, Adonis, die uw min verbeidt en lijdt van sneller drift en noest-brandend verbeiden.... - Adonis, leg uw handen op mijn heete zijden en voel hoe ik u hebben met.... Adonis o Vrouw, ik ben zoo bng... Venus Zie, ik gevoel hoe ik moet sterve' in mensche-dood als gij niet zijt van mij, Adonis, o mijn lijden.... o Kom, ik moet u hebben, 'k met u.... Adonis Vrouw, vrouw, zijt gij de Dood?
Naar boven

Verzen aan eene vrouw Gij die gebaard hebt, en in moeder-smart gestaan, hoe ben ik als een tuin voor uw gepijnd verlangen? Hoe gaat ge in barre hoop, hoe draagt ge onvruchtbren waan, en heeft uw liefde een liefde om mijn gelaat gehangen?... Al slaat in mijn moe hoofd uw zware zomer-geur, vergefs zult ge, als een roos, uw adem mj-waarts keeren; want, ben ik w door al de macht van uw begeeren, gij kunt niet mj zijn, daar 'k om eigen liefde treur.
Naar boven

Wees stil; kunt ge niet zijn gelijk een meder is?... Uw mond is als een beek voor duizend kinder-vragen.... De bijn zingen bij uw diepste treurenis; en - heb ik niet, als gij, mijn glimlach me gedragen? Wees als een goede vrouw en die geen vreugde wensch'. Zal 'k u bemnnen? - God zal mijne dagen leiden.... Wees stil. De hoogste liefde is stilte. - En wees een mensch gelijk een mensch die ljdt, gelate' om merder lijden.
Naar boven

Wat baat het aan den dag dat ik beminnen mocht? - De herinn'ring is een licht in laai zomer-landen.... Heb ik geleden? Zie: ik heb mijn leed door-wrocht, en geene roos is schoon als deze noeste handen. Ik heb mijn smart gemaakt een zwaren zomer-zang. Ben ik niet blijde? - Ik heb toch ok mijn pijn geleden.... Wees vredig, o mijn vrouw, en wisch op iedre wang de leede en teedre traan die trage heeft gegleden.
Naar boven

Thans zijt ge bter, daar ge vredig zijt, en kuisch, gelijk de dorpel van een frisch en duister huis. En zijn uwe oogen droef, zij hebben klar gesproken: ik heb de doornen van uw liefde-boom gebroken.... - Zo is het ged, dat ge in mijn klleme armen rust. Een nieuwe lent kan thans om uw gebaren groenen.... En zoo ge ng mijn mond, herdnken-lievend, kust: gij kust een schoonen dood, de zoon van onze zoenen.
Naar boven

Ik zal u niet beminnen, gij, die in vre-gewaad voorbij mijn torve zinnen langs-heen mijn leven gaat. Ik zie uw rstige oogen, en 'k weet hoe ged ge zijt: w teederheid, gebogen over mjne eenzaamheid. En 'k heb u niets verborgen van blijheid, drift en leed, en hoe uw plegend zorgen me in stilte weenen deed. Maar - 'k zal u niet beminnen, met brandend hart en brein; ik wl u niet beminnen: ik wil gelkkig zijn.
Naar boven

Als, bij moe-tanend avond-lichten, angst daalt in onze aanwezigheid, zijt gij 't, die voor onze aangezichten de vre der avond-lampe breidt. Wij zitten, en ons leden wegen, zwaar van stil-naedre dage-dood; gj hebt zacht woorden die verplegen, en breekt het vredige avond-brood. En wij, die uwe gaven eten, wij rusten in uw blijden haard, en zien, ons leed bijna vergeten, uw hand die stil de kruimels gart; en slapen in uw tere zorgen, en raden, niet hoe, troost-gewijd, gij, voor u-zelf misschien verborgen, van lijde' een betre liefde zijt.
Naar boven

Verzen aan de terug-keerende October draagt in vre wie sober heeft genoten de zomer-vruchte', in lustelooze rustigheid. Maar ik, wiens dagen als een vlucht van vooglen vloden, steeds onvoldaan, naar u die de een'ge Zomer zijt, mij heeft de rille Herfst zijn wrangsten wijn gegoten.... Zult ge thans keeren?... Mijn bezweren is te moe dat het de laatste reize om uwe liefde doe. - Misschien, misschien?... Ik voel in mij den trost bezinken dat beiden wij misschien, gesluird, de oogen toe, denzelfden schampren wijn terzelfde schale drinken.
Naar boven

Wees niet de schroom'ge, die, in loomer avond-komen, herdenken zwijgen doet; ben k de pleger niet, die met zijn eigen droomen zijn eigen treurnis voedt? - Treed nader, zie mij aan, en hoe mijn oog, gelaten, gen liefde vraagt, o kind; - ik heb de zeilen van 't verlangen ner-gelaten bij liggende' avond-wind.... En weder teeder in uw deinend over-peinzen van ons geschiden wee, zal ons verende droom misschien ten einder deinzen der zlfde vrede-zee. Want, kwam nog, wijlend in uw kommrend oog gegleden de schaduw van mijn vreger lied, - draag k dan, rstig, 't lvend leed van ons verleden niet, niet?.... - - Wees niet de schroom'ge....
Naar boven

Gij knt niet wijken; en ik zie uw lippen prijken glans-vochtig als een vrucht in prillen morgen-tijd.... Gaat thans niet, schone, onze aarzel-vrome schuchterheid 't lach-teedre doen van vreemde kinderen gelijken? - o Ween niet meer: we zullen smen treurig zijn tot ons een nieuwe vreugde in stilte moog' genaken. En hoop. Misschien wordt ons een liefde-nieuw festijn 't herdenken dat we traan aan traan gezmen zullen smaken.
Naar boven

Gij zult me niet meer kennen, die me kende'.... Noch, gij, die weet hoe 'k mijn begeeren wond en wendde om uw onachtzaam-reede of toe schoonheid, 'lijk een welk'ge winde rankt om een beznden eik; vreemde geliefden van mijn drift, bestemde vrouwen die voert in uw gelaat 't verholen merk gehouwen dat mijn verlangen brandde uit iedren wrangen blik; zware, ongesmaakte en duistre vruchten-pracht, die ik, droef-moede beedlaar, in gen avond-tuin genaakte; o menigvoud'ge vrouw die, dicht-omwaadde of naakte, herinn'ring aan mijn trots of mijn begeerte draagt, en rilt wellicht bij 't beeld dat ge in mijn oogen zaagt van schrik om vreugde en nijd om ongeleden pijnen; en gj die, onbezeten-schoon, in u voelt schrijnen spijt om versmade, zomer-rijpe manlijkheid: vrouwen die zoenen-loom of bitter-wachtend zijt, nu lamme zomer p naar torven herfst wil deinen, gij zult me niet meer kennen, vrouwen.... Noch gj, noch gj, die mij bemnt, die mij bemnt.... Gij weet het, o mijn vreemd en teeder-schromend kind, en, wetend hoe 'k mijn vreugd aan ndre heb geschonken, toch treedt uw prille zoen bedeesd mijn lippen nar.... - Thans zijn mijn leden, in hun moeheid, ner-gezonken; ik zie uw rijpen mond, en 't wegen van uw haar, en 'k min u ng, en ween, en rl u te beminnen, o simpel-schoone vrouw die ongeschonden zijt, en draagt een liefde naar mijn moede dierlijkheid en zuivre wanen naar mijn schamper-matte zinnen.... Gij zult me niet meer kenne', o gij, die vroeger waart de stille vlamme in vaderlijken vrede-haard.... Ik ging: daar was een zn voor mijn begoochelde oogen; - en thans, dat mijn gelaat, behoond en bloed-bespogen, herdenkens-strak, naar oude heerden keeren gaat, voelt het de vlamme naauw die stil het tegen-slaat.
Naar boven

Ik hoor de nacht die nader-zijgt, - en beider zwijgen.... Ik voel uw hoofd naar mij geneigd, - zal 't mjne neigen? Uw aangezicht is vreemdlijk stil in 't schemer-leven.... Ik zie het laatste dag-geril in de avond-dreven. - Is dit een einde of een begin?... Uw handen glanzen; uw blik is als violen in verslenste kransen.... - - Ach, is ons lijf voor euwig moe, en onze zinnen?... Mj faalt de kracht, te zeggen hoe 'k u durf beminnen.
Naar boven

Het weze dan, dat ik thans wer uw lief zal wezen, o spiegel die het beeld van mjnen glim-lach draagt; en dat mijn liefde, in schroom naar wen schijn gerezen, met vroegre woorde' uw liefde in schaamlen eerbied vraagt, - melijdend om haar-zelf, zo als een vooglaar waagt met suizend fluite' een kranken vogel te genezen.... Ik ben gewond; ik heb een wonde, en die nog bloedt, en die ik thans in liefde om w geluk wou dragen.... - Ik weze uw lief, gij die geduldig zijt, en goed dat gij mijn vreemden waan met eigen waan wilt schragen, - melijdend om de vooglaars die 't genezen wagen, met zoet gefluit, van 't vogelken, dat sterven moet.
Naar boven

Wat deert me nieuwe liefdes-tijd; wat deren waan'ge dagen? 'k Heb mij in bedden ner-geleid waar vreemde dooden lagen.... Wat schade aan hergenoten waan? Misschien zal ik vergeten hoe doornen langs een liefde-laan mijn lede' aan stukken reten.... - Ik ben zoo blij, ik ben vreemd blij, te kunnen stil geloven in nieuw-aanblazend min-getij door oud-gekende hoven.
Naar boven

De moeder en de zoon De moeder Ik draag u aan mijn hart, al ben ik jren-zwaar. Voelt ge mijn adem als een vlamken op uw haar?... De zoon Ach, zwijg: ge zijt een vruw langs lege levens-straten.... De moeder Hoe, heb ik niet mijn zoen op uw gelaat gelaten? De zoon Uw zoen is op mijn mond gelijk mijn tranen: zut.... De moeder Mijn zoon, mijn zon; ik ben voor u als duister goud. Zet ge mij niet, om u zoo troostloos-droef te wanen? De zoon Mijn moeder, 'k zie u vremd in 't licht van mijne tranen.... De moeder Bemnt ge mij dan niet, mijn kind?... Zie hoe ge leeft in iedren tragen traan die in mijne oogen beeft. Ziet ge niet heel uw leve' in mijn grijze oogen leven? De zoon Neen, arme moeder.... De moeder Noch uw wonder-dolste dan die vrdig als een herfst over mijn lippen gaan, mijn zon? De zoon Ik heb mijn wil een hrder beeld gegeven; een ndre vrouwe leeft voor mijne onsterflijkheid.... Des ben ik droef, o vrouw die mijne moeder zijt. Kn ik nog de' uwe zijn? De moeder Helaas, de schoone dagen om uwe liefde en vreugde in deemoed stil gedragen;... - en thans, in we aanwezigheid, zoo gansch allen... Ziet ge niet dat ik ween? De zoon ... Ziet ge niet dat ik ween?


Naar boven

Karel Van de Woestijne - Het menschelijk brood

Karel Van de Woestijne - Het bergmeer I

Karel Van de Woestijne - Het bergmeer II

Karel Van de Woestijne - Het bergmeer III

Karel Van de Woestijne - Het bergmeer IV

Karel Van de Woestijne - Het bergmeer V

Karel Van de Woestijne - Het bergmeer VI

Karel Van de Woestijne - Zeven gebeden

Karel Van de Woestijne - Bloemlezing & biografie

Karel Van de Woestijne - Wanneer ik sterven zal

Karel Van de Woestijne - De modderhaven

Karel Van de Woestijne - Het menschelijk brood

Karel Van de Woestijne - God aan zee

Karel Van de Woestijne - Het bergmeer

Terug naar Karel Van de Woestijne - Home

Van Nu en Straks

Vlaamse dichters - Overleden vr 1944

Nederlandse dichters - Overleden vr 1944

Naar Dode-dichterssoos
Nederlandse & Vlaamse dichters


Homepage


Pageviews since/sinds 21-03-2002 
© Gaston D'Haese: 28-12-2005.
Laatste wijziging: 02-10-2017.

E-mail:: webmaster