Verzen

I

 Over de zee hangt matelijk te tampen 
 een zoele en droeve klokke door den mist. 
 De dag is zonder klaarte en zonder lampe. 
 En wie zijn hart bezit, weet wat hij mist. 
  
 Een stemme roept, en ieder loopt verloren. 
 Ik loop alleen. En 'k weet dat duizend zijn 
 die naast me dragen door te dichte smooren 
 'lijk al te volle teilen melk hun pijn. 
  
 Ga niet terug: gij zult den weg niet vinden. 
 Gisteren, morgen, en eenzelfde klacht.... 
 - De mist-klok zingt onzichtbaar-manend in den 
 dag-witten nacht. 




II

 Een vrucht, die valt....
 - Waar 'k wijle in 't ónontwijde zwijgen, 
 buigt statiglijk de nacht zijn boog om mijn gestalt.
 De tijd is dood, omhoog, omlaag. Geen sterren rijgen 
 haar paarlen aan 't stramien der roerelooze twijgen.
 En geen gerucht, dan deze vrucht, die valt.
  
 Een vrucht.
 - En waar ik sta, ten zatten levens-zoome, 
 vol als de nacht maar even stil; blind als de lucht 
 maar rijker aan 't verholen licht van mijne droomen, 
 voel 'k - loomer dan in 't loof der luidelooze boomen 
 een vrucht die valt, - mijn hart, gelijk die vrucht.





III

 Gij draagt het gladde mom der dood; 
 uw oog is groot van lijden; 
 het naaste naken van den nood 
 heeft uwen mond gescheiden.
  
 Reeds is het, of het laatste woord 
 uw lippe gaat verpaarsen.
 Gij spert uw vingeren, door-gloord 
 van eeuwig licht, als kaarsen.
  
 Gansch uw gedaante is als verklaard; 
 uw gang is eêl en zedig; 
 gij zijt gezuiverd, of gij waart 
 van zekerheên volledig.
  
 En waar mijn eigen leên en brein 
 van levens-koortse dorden, 
 is 't, of mijn weiger medelij'n 
 mag eindlijk liefde worden.





IV

 Die mijn linkerhand omvingert 
 laat mijn rechtre vlak en leêg.
 Heel de herfst stolt in den wingerd; 
 heel mijn hart is heet en veeg.
  
 Heil'ge koppigheid van 't lijden: 
 geene hoop meer om me-zelf; 
 slechts wat zonne hij 't verscheiden 
 en wat mane in 't laatst gewelf.
  
 Neen: mijn eindlijk stoelken zetten 
 aan den rand waar de afgrond gaapt....
 - En Gij zult mijn blikken betten 
 met Uw duister, en beletten, 
 God, dat de ooge weent of slaapt.





V

 Wij zijn nog niet genezen van onze oogen: 
 verdeelde schoonheid die gescheiden ligt 
 in klaarte of duisternis, en, zwaar of licht, 
 uw weelden rijk, door niets zijt opgetogen 
 naar de opgeloste zuiverheid van 't Licht.
  
 Wij zijn van onze handen niet genezen 
 die hare koelte gretig warmen gaan 
 aan al de vaste vormen, van den waan: 
 vergeefsche hoop, eens vol aan ijlt te wezen 
 en onbeweeglijk in 't ontberen staan.
  
 Wij zijn nog niet van reuk, noch zijn van ooren, 
 wij zijn nog niet genezen van het woord; 
 wij snuiven de' aêm uit de omgedolven voren; 
 een vrouwe-stemme komt ons hart bekoren, 
 waar de eigen klank als wijsheid ons bekoort.
  
 Wij zijn nog niet genezen van de wake; 
 wij zijn nog niet genezen van den slaap; 
 geneuchte!: en doornen-roze om onze slaap;...
 - gebondnen, tot de dood genieten slake 
 en, overtuigend, ons de zonde rake 
 die van haar vuur ons lippe zuiver make: 
 o Goddelijke wrake!...





VI

 Er is geen smart te groot voor ons: 
 wij zijn te glanzend van geluk 
 dan dat de roodste en felste wond' 
 ons niet als eene roze smukk'. 
  
 Het effen leven, - blank geweef 
 waarop ons vreugde of ons verdriet, 
 al naar ze een trage zorge dreef, 
 de teeknen stikten van een lied, - 
  
 gewerd bij beurte schacht of schicht 
 die duister brast of blinkend klaart.
 Maar wij staan lichtend in het Licht 
 dat in zich diepte en hoogte gaêrt.
  
 Er is geen macht die wakend wacht, 
 er is geen dag die open-slaat 
 dan ons gelaat dat hoop-vol wacht 
 de teistring toe van Uw gelaat.
  
 En waar de stilte in 't hart ons bonst 
 als teeken van een laatsten nood: 
 't is' of de trommel van den dood 
 - o horzel die de zon door-gonst, -
 ten reddings-tocht ons noodt.