Volledig verslag / dagboek (
(nog eventjes geduld tot ...??)
Met drie, 2.400 kilometer in honderd dagen stappen. De meeste van hun leeftijdgenoten leggen die afstand af in twaalf uur in een volle autobus richting Benidorm. Waarom, hoe en wanneer? We gingen het eens vragen bij Raf en zijn vrouwtje Béné (Bénédicte) thuis. Voor het gemak noemen we Raf en Béné R&B, de Rithm & Compostella Blues. We zullen maar beginnen met het begin:
R&B: We starten op 25 maart met drie: Béné, Raf en Lucrèse. We hebben honderd stapdagen voorzien. Gemiddeld stappen we 25 km per dag met een maximum van 30 km. Zo hopen we begin juli aan te komen. Er zijn enkele dagen voorzien als rust, maar dit moet tot een minimum beperkt blijven omdat de regelmaat heel belangrijk is. Gans de route is uitgestippeld met alternatieve routes in geval van slecht weer.
R&B: Nee nee, de normale route loopt soms over de GR die onverhard zijn, de alternatieve routes lopen over verharde wegen.
R&B: Vooreerst zijn we natuurlijk door de dokter medisch onderzocht opdat we in orde zijn, het enige wat we nu en onderweg moeten nemen zijn vitamines. Alles moet ook op voorhand geregeld zijn voor de verkiezingen, de belastingen die ingediend moeten worden enz. Vanaf nu proberen we iedere dag te stappen. Vorige woensdag zijn we eens naar de Kluisberg gaan kijken of hij er nog lag, te voet natuurlijk. Nu die dertig kilometer dat ging redelijk vlot, maar dat is natuurlijk zonder rugzak. Tegen eind februari moet die rugzak trouwens volledig op punt staan qua inhoud en gewicht. En dat is niet gemakkelijk om af te wegen wat wel en wat niet. Een slaapzak met binnenlaken, een paar schoenen en sandalen. Een iglotent die in drie delen over de rugzakken verdeeld wordt. We nemen ook drie onderbroeken mee, twee in de rugzak en één aan, liefst zwarte of donkerblauwe (minder gevaar voor remsporen...). En een rol WC papier.
R&B: Dat zijn we dan ook volop aan het oefenen. In het begin moesten we al een redelijk uit de kluiten gewassen bos tegenkomen eer we durfden. Nu hebben we dit al scherper gesteld op twee struiken en drie bomen, en tegen we vertrekken moet we al durven kakken achter een halve struik. Doe dat maar eens na tijdens de klaarlichte dag. We hebben ook een stuk Sunlight zeep mee waar we ons mee wassen en de was doen. Die was wordt dan gedroogd aan de rugzak.
R&B: Weet je waarom men in de kathedraal iedere dag een wierookvat
optrekt? Dit is een gebruik dat stamt uit de middeleeuwen omdat de stank van de
pelgrims er niet te harden was, ze sliepen er zelfs. Menig priester zou anders
in zwijm gevallen zijn bij het betreden van de preekstoel.
We hopen dus het gewicht te kunnen beperken tot 12 Kg voor Béné en Lucrèse en
op 14 kg voor Raf. We stappen ook met twee wandelstokken, de benen worden zo met
6 à 7 kg ontlast.
R&B: Inderdaad, maar hij wordt er ruimschoots voor vergoed. 's Avonds masseren de beide vrouwen Raf, allé, zijn benen hé. Dit hebben we trouwens geleerd van de kinesist waar we regelmatig naar toe gaan. We leerden er ook hoe we moeten stretchen, en dit allemaal gratis, als steun voor onze tocht.
R&B: Eten wordt gekocht onderweg, onder andere veel pasta's, die rijk
zijn aan koolhydraten. Op de kaart moet dus worden gekeken waar we de volgende
dag eten kunnen kopen. Dit wordt dan klaargemaakt in de drie kookpotjes en het
alcohol vuurtje. Brandalcohol is namelijk overal te koop en het geheel is zeer
licht.
We zullen natuurlijk nu en dan eens mogen aanschuiven in de verschillende
abdijen en kloosters onderweg. Daar zullen we ook kunnen overnachten. We hebben
wel een tent mee maar we zullen zoveel mogelijk trachten binnen te slapen.
Er zijn heel wat slaapadressen vanaf Le-puy en Velay, een belangrijk punt op de
bedevaart route waar vele routes samenkomen van verschillende landen. Er zijn
bedevaarders die vanaf daar hun tent opsturen naar huis. Maar dit jaar is het
namelijk een heilig jaar voor Santiago de Compostella omdat de feestdag van Sint
Jacob op een zondag valt, nu op 25 juli. Men verwacht daardoor 8 à 9 miljoen
pelgrims van over de hele wereld. Dus onze tent zullen we waarschijnlijk nog
nodig hebben. We komen gelukkig ook aan vóór de grote massa.
Een ander bekend startpunt op de route is Vezelay op 463 km. Dit eerste stuk van
de voettocht zal het zwaarste zijn vooral omdat het nog slecht weer kan zijn. Er
is dan ook een brief verstuurd naar de verschillende pastorieën in de
stopplaatsen om ze te verwittigen dat we passeren. Zo kunnen er misschien mensen
zijn die logement aanbieden. Halfweg dit eerste deel, na negen dagen, komen we
aan in de Abdij D'Igny. Een slotklooster met 65 Cisterciënzers. Ze leven
volgens de regels van Sint Bénédictus. We zullen er dus zeer goed ontvangen
worden.
R&B: Ze vragen alleen een vrijwillige bijdrage voor de logies.
R&B: We hebben alleen Visa, Bankcontact en enkele Eurocheques mee. Er is een gemiddeld bedrag voorzien per dag. Daar we hier en daar wat minder zullen moeten betalen voor de logies door bv. bij particulieren te slapen of in kloosters, zullen we geld sparen. Dit overschot wordt na de tocht geschonken aan een goed doel. We denken aan Griet en Koen Deslee, een koppel die ontwikkelingswerk doet in Colombia, denk aan orkaan Mitch. En een deeltje voor een refuge voor pelgrims in Frankrijk. Dan kennen we ook nog een baby met toxoplasmose, die ondergaat een medische behandeling die veel geld kost. Daar willen we ook een beetje helpen. Dat is ten andere ook één van de motivaties om het te doen.
R&B: De diepere zin van de tocht, en natuurlijk het avontuur. We willen
ook ervaren hoe het is als je weet dat men vanaf de 9e eeuw is beginnen op
bedevaart gaan naar Santiago de Compostella. Santiago de Compostella zou
ontstaan zijn omdat Sint Jacobus, één van de twaalf apostelen, daar
waarschijnlijk nog gepredikt heeft. Die gebeurtenis of legende werd rond de
jaren negenhonderd aangegrepen door de politiek (kerk en staat waren één) om
bedevaarten te organiseren. Dit om de Islam tegen te houden, want de Moren
bezetten gans Spanje en dreigden over de Pyreneeën te geraken. Het waren dus
een soort kruistochten. Men ging dan ook op bedevaart met ganse legers.
In de Middeleeuwen moest men ook als straf te voet naar Santiago de Compostella.
In die tijd stond dat ongeveer gelijk met de doodstraf vooral als je bedenkt dat
men onderweg veel kans had om beroofd en vermoord te worden. Als je er dan toch
geraakte was je nog maar aan de helft want je moest nog te voet terug. Niet
zoals wij die waarschijnlijk de trein terug zullen nemen. Die straf wordt nu nog
toegepast voor jeugd delinquenten, maar dan in groep en onder begeleiding. Er is
dus nog hoop voor Goesy.
Een vriendin van ons, Annie, is ziek en Petra, de moeder van onze schoondochter,
is eveneens ziek, daarvoor doen we het ook. Zoals je ziet zijn er heel wat
redenen om het te doen.
De interesse voor Compostella is ook gegroeid op vroegere reizen toen we
kloosters bezochten die op de bedevaart route liggen. Enkele jaren terug is er
eens een Hollandse dame uit Middelburg, Juliette, gestrand aan de Gavers. Zij
doorzwierf heel Europa met een brommerke en was nu bezig met haar eerste
voettocht. Zij had haar enkel omgeslagen en bleef zodoende enkele dagen logeren
in Bloso. Raf heeft toen de eerste dag van haar vertrek meegestapt van Harelbeke
tot in Warcoing om haar rugzak te dragen.
R&B: We hebben een gsm mee, waarmee we op afgesproken tijden contact nemen met onze zoons en dochter. Anderen zullen het nummer niet kennen, daar we niet door "Jan en alleman" gestoord willen worden. Moest Petra tijdens onze tocht niet moeten bevallen van ons eerste kleinkind, dan was die gsm waarschijnlijk ook thuis gebleven.
R&B: En onderweg plotseling met oma in bed moeten kruipen...
R&B: Het mooiste zal waarschijnlijk Kross Ferros zijn. Dat is een ijzeren kruis te midden een hoop stenen een eindje vóór Compostella. Mensen die boete doen nemen een steen mee van thuis en laten die daar op die hoop bij het Kruis achter. Dat staat symbool voor verlossing.
R&B: Raf heeft de halve tuin omgedolven en een wit keitje ontdekt. Béné
heeft een steentje meegekregen van school, die mooi verpakt is als een karamel.
Het mooie zal ook het vertrek zijn. Iedereen die wil kan de eerste dag
meestappen.
We vertrekken van thuis naar het kerkje op de Kreupel. Daar draagt Béné's
broer de mis op. Vandaar stappen we samen met de kinderen van de school van
Lucrèse naar kapel Milanen te Zwevegem. Er wordt ook een kaars ontstoken die
tijdens onze ganse tocht zal branden. Daarnaast is er in de kapel het boek voor
intenties. Iedereen kan daarin zijn intenties inschrijven. Eind mei wordt dit
boek dan opgestuurd en wij zullen het dan afgeven in Compostella. Ook daarvoor
doen we de tocht.
R&B: Onze eerste halte is Doornik. Daar krijgen we onze eerste stempel op onze Geloofsbrief van het Genootschap. In de overgebleven abdijen op de route worden deze dan aangevuld.
Frank
Raf
Gekiere, 59 jaar, wonende te Zwevegem, bestuurslid van Windsurfing
Gavermeer en verantwoordelijk voor het onderhoud van de infrastructuur, sloeg in
1991 de brug naar zijn vervroegd pensioen na een jarenlange loopbaan bij de
bouwdienst van Bekaert in Zwevegem.
Links van Raf zijn echtgenote Benedicte Decavele, 55 jaar. Zij ruilde tijdens de
afgelopen kerstperiode haar onderwijscarrière in de Zwevegemse
Sint-Niklaasschool voor een rustiger bestaan.
Rechts, Lucrèse Vannieuwenburg, hun Harelbeekse vriendin en gewezen
onderwijscollega van Béné eveneens 55 jaar.
Raf en Bene hebben zich voor hun vertrek gewogen. Hun gezamenlijk gewicht
bedroeg 136 Kg.
De wedstrijdvraag geldt nu:
HOEVEEL MINDER OF MEER ZULLEN RAF EN BENE SAMEN WEGEN NA HUN AANKOMST IN SANTIAGO DE COMPOSTELLA?
De winnaar krijgt één derde van het ingezette bedrag.
De rest gaat naar het goede doel waarvoor Raf en Béné op tocht gaan.
100 dagen na hun vertrek,
2400 km of zo een 3.000.000 stappen verder
zijn Raf 9 kg en Béné 12 kg verlichtTotaal 21 kg.
Er zijn 3 winnaars die de prijs delen.
Home
| Club Informatie | Surflessen
| Activiteiten Kalender | Jeugdwerking
Laatste nieuwtjes/Varia | Racing
team & kalender | Masters of the Wind | Foto
Album
Compostella |Links
| Geschiedenis | Webmaster
| Welkom | FRAMES
| NO FRAMES