Ark

Ik maak mijn eigen walvis.

(Kan die me straks onverwachts verorberen).

Ik maak hem op maat.

(Hoeft ie geen das om.)

Vreemd genoeg lijkt mijn stulp

Te klein.

(De achterdeur is te groot.)

Misschien biedt een ark een optie.

(Ik zwem niet.)

Zogend bedenk ik zijn vorm.

(Ik spuug een haartje uit.)

Oreade

Een lidteken

Loopt kartelend

Langs de rivier

Van een geketend

Landschap omlaag,

Een echo blijkt

Stom.

Nemesis

Zit weerspiegeld

Op een oeverstoel,

Narcissus deed zijn

Wandelschoenen aan.

(Weglopen is zijn

Plaats verkopen.)

Een voetspoor volgt

Zeewaarts de

Wind tegemoet.

(Scylla zit zonder

honger.)

Eruptie

Ik zou graag eens willen

Weten

Of een vogel kan zijn

Bezeten

Door een lach of door

Een traan.

Zou hij kunnen vermoeden

Of juist bevroeden

Dat alles maar is een spel

Doorgaans

Een ondermaans toneelverhaal.

Kan ik het script lezen,

De blauwe partituur verstaan

Van dit schokschouderen,

Deze middenriferuptie?

Draden

Blauwe elektriciteitsdraden

Honen mij een eentonige

Symfonie, duiven vlerken

Een kortstondig applaus.

Bezit nemen van het

Gehoorde is ongehoord

En plaatst me tussen

Twee stoelen, het gras

Is nat.

Blauwe lijnen

Weven een net,

Een spin zit te

Wachten op die ene

Dag die ik elk

Uur vergeet.

Apathie

Ik ben verder

En dichter, een lieve

Plaats deert me

Niet.

Alleen tijd

Is een remblok

Op mijn schrijvend

Rad, blauwe zandkorrels

Vlieden golvend onder

Mij door.

Een roekeloze afstand

Bijt aan mijn boot, ik

Zink nog liever in

Oorverdovend werk

Dan zwemmend te zweven

In een lovend zwerk.

De Novali

Na lange hermidiëring

Vond Novalis heel diep in het

Bos een blauwe bloem:

Geheimvol bleef hij zwijgen.

Grondhijgend liet hij ze

Besluieren en ontpoppen,

- hout en mos roken haar

vleugels – hij verzweeg ze

in zijn open boek.

In het kader van het schilderij

Ontwaarde ik postuum haar

Borst (vol nectar), stuifmeel

Lag klevend te zwijgen in

Haar beloken kelk: ze

Droomde dat ik droomde.