Mallemolen

Ik eet groene woorden,

Nagenoeg tijd.

Ik adem ze fijn

Tussen molenstenen:

Wieken van klemgeketende zakhorloges.

Ik scherp mijn dolgedraaide

Zinnen en wacht

Een oneindige lucht

Aan winden.

(Mijn bruin boek

verlangt tot

drukkend scheiden.)

In de spiegel

Eten letters

Coprofiele Beelden.

Heilig

Ik leg me ter ruste

op een stee van

groen beddengoed,

ik glooi mijn vierkante

leden omheen de ronde

borsten van Juffrouw

Melancholia en bedrijf,

In een paal boven water,

Een heilige ziekte.

In een verlaten siddering

Ontvalt mij een hulpje

Toekomst en glip ik

In een hagedis, het bosje

Uit. Ik zoek mijn staart

En vind die tussen

De benen.

Ik scheur dit heden

Uit mijn weke delen,

(De kalender

Hangt aan een vale

Boom.)

De stam ligt bladbladerend

Op de grond. Zijn tooi

Is tot een platte waaier

Gereduceerd, (water is zijn lucht -

Aarde zijn toekomst).

(Nu lijd ik aan anosmie.)

Huid

Een merel pikt

De grasmat groen, elk

Grassprietje is

Een haar op mijn hoofd.

Mijn bolheid is te groot

Voor elk klein

Akkefietje in het schoon

Geloof van

Een duif.

Een boom streelt

Hun onbewuste

IJdelheid tot

Voorbij mijn groene

Huid, ik huiver en

Mos groeit tussen

Mijn oren.

Praat mij omver

Want ik luister

Niet.

Het Begin

Het gedicht van gisteren

Is opgelost in een

Emmer water. Het

Vale oppervlak weerspiegelt

De laatste woorden, een

Eeuwenoude letter zinkt

Naar de achtergrond.

Ik hoor een echo schaterlachen

In de wind van volgend

Jaar, een zware kalender-

Deur valt dicht:

Een groene tijd kan

Beginnen.

De Fluit

Een groene faun

Ligt wulps op mijn tuinbank

En groeit al een tijdje

Met me mee.

Een kerselaar

Ontbreekt een tak,

De wind berijdt zijn

Met gaten rijke rug.

Van verre

Hoor ik een voorspel

Op mijn namiddag

(Debussy lijkt niet ver):

Om dromen

Bekleedt mijn adem

Het eenzaam fluitend

Spel.