Druiver

Mijn hersenpan

Is een omgekeerd

Wijnglas, druppels

Druppen hun dorre

Weg omlaag.

Ik kijk in het rode

Schijnsel van de roemer.

Dood is de droesem,

Mijn gespinsel een steenpuist

Van gevallen zand.

De opgevangen neerslag

Glaast mij glad

Aan, een ratelslang

Echoot in de muren.

Onderbroek en panty’s

Op jonge leeftijd

Was mijn kinderjuf

Oud.

Op winderige dagen

Toonde ze meer

Dan nodig:

Witte onderbroek

En panty’s.

Nu ik even oud

Ben,

Bloost haar haar

En herinner ik

Een ver bewegen:

Twee pilaren

En een gespannen

Hemel.

Kloppend

Het bloed lijkt

Rood en apocrief,

Het sijpelt langs

De binnenmuren, de

Hof van mijn vleeshuis

In, het sukkelt me dood

En pompt me

Omver.

Haar bron suist

Me in de oren,

Het water vloeit

Me onherroepelijk

Door de vingers:

Takkenbossen fijngehakt

Loof.

Een stoel houdt me

Nog recht en

Een galsmaak

Geurt mijn mond

Tot tong.