WELKOM OP DE GENEALOGISCHE WEBSITE “RYCKAERT – SENELAR”

De welkompagina van de website is veranderd, wie deze site al eens bezoekt zal het al gemerkt hebben.
De reden daarvoor is niet dadelijk om vrolijk van te worden, integendeel. Genealogie houdt ook kwalijke neveneffekten in, wat gestart is als iets dat ooit “tot grote tevredenheid strekte” kan omwille van één of andere dwaze bagatel op verbittering eindigen …

Een aantal jaren geleden reeds trof ik nazaten van een tak van de familie RYCKAERT in Wallonië aan. Ik wist dat een broer van mijn grootvader meer dan 100 jaar geleden daar zijn geluk was gaan zoeken maar het heeft wel aardig wat voeten in de aarde gehad om mijn achterneven en -nichten terug te vinden, nazaten van gezegde grootoom.
Maar dat is gelukt en tevredenheid daarover bleek aan beide kanten te bestaan want er kwamen familiebijeenkomsten en wederzijdse bezoeken, “everybody happy”. Voorwaarde was wel voor wie uit Vlaanderen kwam om de franse taal in basiskennis te beheersen want de taal van hun voorouders, amper twee generaties terug, behoorde niet meer tot het kunnen van de familie uit het zuiden van het land.

Ik heb angstvallig vermeden om dit onderwerp aan te snijden, zodoende kon het al geen basis voor onenigheid worden. Ook alle mogelijke gespreksonderwerpen met politieke kleuring ging ik liefst ver uit de weg, mijn familie woont in de regio Charleroi en ik had tamelijk snel gevoeld dat bepaalde evoluties in het bestuur van België daar niet dadelijk tot vreugde stemden.
Omgekeerd lagen de zaken anders, sedert de verkiezingen van 2010 en zeker na die van 2014 kon mijn achterneef Georges Ryckaert het niet laten om telkens opnieuw en tot vervelens toe hetzelfde verhaaltje te vertellen: “Mensen uit Vlaanderen zijn in de tweede helft der negentiende eeuw naar het economisch welvarende Wallonië gekomen en hebben daar geld gekregen. In de nu gewijzigde omstandigheden waar Vlaanderen het beter doet dan Wallonië staan een groot aantal vlamingen echter weigerachtig tegen de geldstroom naar Wallonië in het kader der sociale zekerheid.” Journalisten en politici uit Wallonië zeggen daar al een hele tijd: “Vlaanderen kreeg destijds maar weigert nu van iets terug te geven” en de massa hecht daar geloof aan, neef Georges kan er niet over zwijgen.

En toen kwam de dag dat het mis ging … “zegge en schrijve” 30 april 2014. Avondmaal, het aperitief was gedronken en “le plat de résistance” werd op tafel gezet. Neef Georges schonk wijn in de glazen en begon nog maar eens zijn verhaaltje over het spijtige aktuele gedrag der vlamingen die niettegenstaande zij destijds gekregen hebben, nu niets willen geven enz. … enz. …
En voor één keer, de eerste keer dus, heb ik de historische waarheid gezegd, heel kort, heel kalm en zonder stemverheffing. Als zijn verhaaltje gedaan was heb ik gezegd “dat die mensen dat geld wel niet “gekregen” hebben maar daar zeer hard hebben moeten voor werken. Het zwaarste en het vuilste werk hebben ze moeten doen want ze hadden geen keuze waarbij ze door het patronaat gezien hun onderbetaling zwaar uitgebuit zijn en zij daarenboven grote sociale problemen hebben gekend met de lokale bevolking”.

Het bleef toen heel lang stil. Mijn neef en de man van een bevriend echtpaar van hem (dat ook op bezoek was) werden rood van kwaadheid maar hielden zich verder in. Ik besefte wel dadelijk dat dit soort historische korrektheid in Wallonië volslagen onbekend was. De reaktie van mijn neef kwam dan ook vrij snel: “Ce n’est pas vrai tout ça”.

Na het beruchte avondmaal van 30 april 2014 bleef het een tijdje kalm maar in het najaar van 2014 kreeg ik plots een mailtje van neef Georges over “de verrotingsstrategie van NVA”, verder refererend naar wat ik destijds gezegd had. Ik heb geantwoord dat ik de geschiedenis van België moeilijk kan herschrijven enkel en alleen om de goede band met hem te bewaren. Ik heb dan voor alle duidelijkheid volgende tekst meegestuurd:
De vlamingen die destijds naar Wallonië trokken deden dat omdat de lakenindustrie hier in mekaar stuikte en de oogst al een aantal jaren mislukte. Ze hadden geen geld en geen eten en in massa vertrokken ze richting Frankrijk en Wallonië.
De patroons in de kolen- en staalindustrie zagen hen graag komen. Mensen die totaal zonder middelen zijn en bijna verhongeren kan je heel goedkoop aan ’t werk zetten want destijds bepaalden de patroons het loon. Er was daarover weinig of geen wetgeving, geen vakbonden, … Door hen zo ’n laag loon uit te betalen pakten ze zelfs het werk van walen af en lag dit mee aan de basis van het sociale konflikt.
Maar er was ook geen wetgeving op racisme, minderheidsgroepen, enz. … De vlamingen die in Wallonië zijn gaan werken kwamen in situaties terecht die onvoorstelbaar waren met daarin o.m. een verbod op het “vlaamse” taalgebruik zodat een generatie later deze mensen totaal gewalloniseerd waren.
De aktuele geldstromen naar Wallonië zijn het gevolg van de financieringswet en maken deel uit van het solidariteitsbeginsel binnen het (nog steeds) unitaire België. Er is geen enkele vergelijking mogelijk tussen die aktuele geldstromen en wat de vlamingen destijds door hard werken hebben verdiend in Wallonië. Door het zo te stellen bedriegen Waalse politici en journalisten hun volk.

Het resultaat was een reeks scheldmails van neef Georges. Hij besloot zijn laatste mail met de woorden dat hij “een goede belg en een goede waal is” en dat iemand zoals ik, verankerd in een pak idiote gedachten, gedoemd is om ooit “eenzaam en dom” in zijn thuisdorp te sterven. “Et tu n’es plus le bienvenu ici” was het slotwoord … Ik werd aan de deur gezet.
Georges begon toen ook achter mijn rug tegen de familie in Wallonië te vertellen dat ik een vlaamse extremist ben die het goed vindt dat die geldstroom naar Wallonië stopt, enz. .. enz. .. allemaal dingen die ik nooit heb gezegd, zelfs niet geïnsinueerd heb. Maar ik heb uiteraard geen grip en geen verweer op wat hij 200 km van mijn deur ginder allemaal aan de mensen vertelt en die blijken hem nog te geloven ook !

De grote ontgoocheling moest voor mij nog komen toen ik vaststelde dat ook onder de familie in Vlaanderen er mensen zijn die vinden dat ik die geschiedkundige feiten (hoe juist ze ook zijn) niet had moeten vertellen en dat ik dus zelf de bron van de miserie ben. Dan zakt letterlijk je broek af hé …
De onwetendheid en vooringesteldheid der walen verwondert mij niet want ik ben meer dan 30 jaar beroepshalve met walen gekonfronteerd geweest, ik ken ze.
Maar de houding van mijn vlaamse familie die zonder mij en (ook achter mijn rug !) bezoekjes aan Georges brengt en op geen enkele wijze tracht om hem aan het verstand te brengen dat de door mij aangehaalde feiten geschiedkundig wel korrekt zijn, maar waarmee verder niets gezegd is over mijn persoonlijk standpunt ter zake wat die geldstromen betreft, is inderdaad iets dat tot bitterheid en frustratie stemt.
Voorzeker “dom, dom Wallonië” maar even zeker “arm, arm Vlaanderen” !!! Ik had mijn genealogie beter bij administratieve gegevens op (digitaal) papier gelaten, veeleer dan met familiebijeenkomsten …

NAAR DE STAMBOOM

Samenstelling - Composition: Ryckaert Pierre - Koksijde