Wielertoerisme

| Koninklijke Gentse Velo Sport - wielertoerisme | - | Design - Roger Reynvoet 2012 |

 

Home Organisaties Onze vereniging Fotogalerij BCMF Contact Portret Links Archief

Zaterdag 15 november 2003

 

Na 3 jaar aan geen enkele VTT te hebben deelgenomen, begonnen mijn benen opnieuw te kriebelen. De eerste VTT die ik op het oog had, was de 15de VTT der Scheldestreek in Merelbeke.
Ik had me voorgenomen om nergens op het parcours in het rood te gaan, zodat ik niet onmiddellijk tegenzin zou krijgen om in het veld te crossen.
Omstreeks 11.15u vertrok ik samen met mijn zoon op de fiets naar de 3 kilometer verder gelegen startplaats. Na de inschrijvingsformaliteiten spraken we af dat elk zijn eigen tempo zou rijden.
De tocht ging van Merelbeke naar de “Scheldevallei, waar volgens mij het zwaarste stuk van het parcours lag. De grond is hier namelijk van de zwaardere soort. We verlieten de “Scheldevallei” via Schelderode waar het voor het eerst steil omhoog ging. Dan ging het richting Melsen en Semmerzake waar na ongeveer een 7 tal kilometer de eerste splitsing kwam.

 

Ik opteerde om de 35 kilometer te rijden, de conditie voelde immers niet zo goed aan. Op dit stuk van het parcours was het alsof ik alleen op de wereld was, nergens was er een andere fietser te zien (dit had wel te maken met het startuur dat ik had gekozen). Enkele kilometers verder kwam het parcours weer samen. Vanaf hier was het plots veel drukker; de dikkebandenfietsers waren alom vertegenwoordigd. De tocht ging daarna richting Vurste en Gavere om dan terecht te komen in het kleine maar mooie Baaigem. Daar begon het landschap meer te glooien, wat het fietsen wat lastiger maakte. Na de bevoorrading ging het richting Munte waar het voor de tweede maal steil bergop ging. Wat verder op het parcours kregen we een nogal gevaarlijke afdaling onder de wielen geschoven. Die lag immers bezaaid met keien waarvan sommige grote stukken gewoon los lagen op het pad. Op deze afdaling had ik een goed gevoel, ik was nog niks verloren van mijn “stuurkunst”.

 

In Munte namen we richting Bottelare om zo terug naar Merelbeke te fietsen waar we een laatste steil klimmetje moesten bedwingen. De vermoeidheid begon toe te slaan, maar geen nood, wat verder stond een bord dat meldde dat er maar 3 kilometer meer afgelegd dienden te worden. Dat gaf moed. Vanaf hier ging het voornamelijk bergaf naar het eindpunt. Daar zag ik mijn zoon terug en we vatten de tocht naar huis aan.

Besluit: Het parcours was zeer mooi en er was voldoende afwisseling tussen verharde en onverharde wegen. Een klein minpuntje was misschien dat er op enkele plaatsen wel een “pijltje” meer mocht gehangen hebben. Maar dat doet niks af aan de inrichting, ik heb weer kunnen genieten van de vele mooie vergezichten die de streek rijk is.

Roger